Samenwerking met xYaartje. Twilight-based.

Midnight Sun

1. Forks

Sommige dingen waren voorbestemd om te gebeuren, maar hoe kon het in steen geschreven zijn dat iemand op een bepaald punt in tijd verbannen zou worden naar Forks. Maria trok een gezicht terwijl ze het bord passeerden en wierp een blik op haar nicht, die vlak naast haar zat. De brunette leunde met haar elleboog tegen het raam van het portier en nam alles in haar omgeving met een ongeïnteresseerde blik in haar bruine ogen op. Helaas leek het wel voorbestemd dat Yara en zij verbannen werden naar dit kleine dorp.
Hun ouders waren vorig jaar omgekomen in een vliegtuig ongeluk. Het vliegtuig dat Maria’s vader had bestuurd was neergestort in een weiland, midden tussen de koeien. Haar ouders en die van Yara waren op inslag om het leven gekomen. Sindsdien waren ze van pleegouder naar pleegouder verscheept. Te oud om nog een nieuw thuis te vinden, te jong om zelf één te scheppen. Nu waren ze aangekomen in een nieuwe stad. Een nieuw huis en voor het eerst samen. Samen met de enige familie die ze nog over hadden.
Het hoofd van het politiebureau zou hen in huis nemen. Zijn dochter was drie jaar geleden uit huis gegaan en studeerde nu met haar vriend in Alaska. Een plek die zo mogelijk nog donkerder en kouder was dan Forks, die toch gebukt leek te gaan onder een constant laag van wolken. Voordat ze bij hem was komen wonen was de politieman jaren alleen geweest, maar nu ze vertrokken was vond hij het huis blijkbaar te leeg. Daarom had hij besloten om twee ‘probleemtieners’ in huis te nemen. Ge-wel-dig!
Maria kamde met een hand door haar blonde haren en boog zich vervolgens iets naar voren, zodat ze de politieagent beter kon bekijken. Charlie Swan, een man van middelbare leeftijd met een snor. Hij had kraaienpootjes bij zijn ogen en was meer het zwijgzame type. Toen ze hem voor het eerst ontmoet had, had hij vrij weinig gezegd en dat was zo gebleven. Het was de blondine dan ook een groot raadsel waarom hij twee tieners in huis nam, maar wie was zij om te klagen?
Ze had een dak boven haar hoofd. Ze was bij haar familie. Over één jaar en drie maanden zou ze achttien zijn en was ze officieel vrij. Charlie leek haar echt het zwijgzame type en dat kon natuurlijk ook zo zijn voordelen hebben. Het zwijgzame type zou je niet uithoren, in de gaten houden of je vrienden ondervragen. Niet dat ze die had hier in Forks, maar wegsluipen zou een stuk makkelijker worden. Zelfs al was Charlie Swan een politieagent.
Er verscheen een glimlach op Maria’s gezicht en ze begon de omgeving uiterst nauwkeurig in zich op te nemen.

Over het algemeen probeerde de tiener niet te laten zien dat het haar pijn deed dat ze haar ouders verloren had. Ze was geboren en getogen in Seatle, een stad niet ver van Forks. Daar had ze al op jonge leeftijd geleerd dat er altijd mensen waren die gebruik van je wilden maken. Als ze wisten wat je zwakke punten waren, dan zouden ze er zeker weten gebruik van maken.
Dat was niet iets waar ze op zat te wachten.
Het laatste gezin waar ze gezeten had, had er vaak op gestaan dat ze over haar gevoelens sprak. Niet met hen, al dan wel met God. Ze waren ervan overtuigd dat Maria haar gevoelens los moest kunnen laten door over het ongeval te praten, pas daarna kon ze alles gaan verwerken. Het gezin had haar ook erg kort gehouden. Ze mocht niets en alles werd op stipte tijden gedaan. Was je vijf minuten te laat voor het eten, dan at je maar niet. Geen leuk gezin, maar Maria had er ook hoop geleerd. Stelen, liegen en weglopen.
Er verscheen een harde trek op de blondine haar gezicht en haar ogen bleven even hangen op een kleine eettent waar ze voorbij reden. Hoe laat zouden ze eigenlijk gaan eten?
Afgeleid bleven haar ogen op de eettent hangen totdat ze de bocht omsloegen. In de achteruitkijkspiegel keek Charlie naar de twee meiden, maar hij zei helemaal geen woord. Het leek er haast op dat hij ook helemaal geen idee had wat hij met ze aan moest. Hij zei namelijk geen woord en nog geen tel later gleden zijn ogen weer terug naar de weg. Het stoplicht was op groen gesprongen en voorzichtig nam Charlie de bocht. Niets vertraagde het verkeer zo goed als een politiewagen.

Vanaf een afstandje volgde Yara de blikken van haar nicht. Waarschijnlijk zat ze de omgeving in zich op te nemen, net als dat zij deed. Yara zuchtte zachtjes en begon wat met haar haar te friemelen. De rit had nu lang genoeg geduurd, vond ze. Het enige verdraagzame was dat ze bij elkaar in één gezin mochten wonen, daar hadden ze om gevraagd, velen dachten dan ook dat ze rustiger zouden worden.
“We zijn er,” klonk het van voor uit de auto. Charlie parkeerde de auto vlak voor een huis, met daarachter een bos. Beide nichten stapten uit, Maria nam de omgeving nauwkeurig in zich op, zoals ze net in de auto had gedaan. Yara deed precies hetzelfde en gooide haar bruine haar naar achteren.
“Wedden dat we hier zo weg kunnen sluipen?” fluisterde Maria terwijl ze naast Yara ging staan. Het was Yara die haar schouders ongeïnteresseerd ophaalde, ze wilde eerst bekijken hoe het hier was.
“Laten we gewoon afwachten hoe het hier is,” merkte Yara ongeïnteresseerd op. De gezinnen die ze hiervoor gehad had sloegen meestal geen acht op haar. Die lieten haar gewoon haar gang gaan, waardoor ze vaak nog ’s avonds laat door de stad struinde.
Ze zocht niet zo zeer ruzie, meestal waren andere het jongens of meiden die het uitlokten. Dan kwam het erop aan dat ze weer in aanraking met de politie kwam na een vechtpartij, ook al was ze nog zo voorzichtig en rustig. Als iemand haar irriteerde dan kon ze fel uit de hoek komen.
“Welkom,” onderbrak Charlie de gedachten van Yara en ze keek verward op. Ze waren al in het huis, in een niet al te grote hal. Er hingen wat foto’s. waaronder van een meisje en een jongen die vrolijk naar de camera lachten. Ze liet de foto voor wat het was en volgde Maria, die al op een bank was neergeploft snel naar de woonkamer.
“Hoe laat eten we?” vroeg ze direct. Het leek haast dwingend.
“Zeven uur,” was het antwoord van Charlie. Maria leek hier blij mee te zijn. Yara wist het zo zeker nog niet.
“Waar is onze kamer?” vroeg Yara met een zenuwachtige trilling in haar stem. Die trilling haatte ze. Bij elke eerste ontmoeting was de trilling in haar stem hoorbaar. Diezelfde trilling zorgde ervoor dat ze verschrikkelijk zenuwachtig klonk, terwijl dat helemaal niet zo was. Na die eerste keer ging het wel weer goed, maar toch bleef het irritant.

_________________

She was showing concern for you, and what do you do? Stick you bloody foot in your mouth!

Jeehhjj ^^ een Twilight fanfic.
Het begin is leuk hoe jullie de nichtjes bij Charlie laten wonen.
Ik ben benieuwd hoe en wat jullie verder nog terug laten komen.
Dus ik ga jullie verhaal zeker volgen.
Liefs spoekie

_________________
Verleden, Vertrouwen, Verloop van je leven...

@ Spoekie: Dank je voor de complimenten Hier dan ook een nieuw stuk.

-------------
Charlie krabde aan zijn achterhoofd en leek even ongemakkelijk. De vragen van Yara waren ook behoorlijk direct en bijna dwingend te noemen, zelfs al klonk ze een beetje zenuwachtig. Even leek de politieagent te moeten zoeken naar woorden, maar uiteindelijk wees hij naar de trap. “Boven, jullie delen een kamer.”
De twee nichtjes keken naar elkaar. De ene lichtelijk verbaasd, de ander redelijk ongeïnteresseerd. Het huis had er vanuit de buitenkant al niet zo groot uit gezien, maar dat ze een kamer moesten delen was iets wat de twee niet verwacht hadden. Ze waren namelijk beetje te oud om nog een kamer te delen, dat kon tot je tiende ofzo. Zij waren wel iets ouder dan dat.
“Kunnen we het zien?” vroeg Yara nu, maar niet op een manier die Charlie veel keuze gaf. Feitelijk vertelde ze hem gewoon dat ze het wilde zien. Even zag het ernaar uit dat de oudere man haar te kennen zou geven dat ze een beetje op haar toon moest letten, maar uiteindelijk zei hij niets. Dit was iets dat Maria’s aandacht trok. Zij was gewend dat er geschreeuwd werd door volwassenen. Dat ze respect eisten en er niet eens over dachten om erom te vragen door hun acties richting het kind dat ze in huis hadden genomen.
Het greep haar aandacht en misschien was dat ook wel de reden dat ze langzaam overeind kwam. Ze hees haar broek iets verder omhoog en trok haar trui erover. Ze glimlachte naar Charlie en sloeg haar armen over elkaar. “Ja, kunnen we het zien Charlie? Ik heb nog nooit eerder een kamer hoeven te delen.”
Haar toon was en stuk vriendelijker dan die van Yara, maar juist haar keek Charlie argwanend aan. Blijkbaar was het geen man die van aardige woorden hield. Geen probleem, ze kon bijzonder zwijgzaam zijn. Op dit moment wilde ze echter de kamer zien, dat zou namelijk de plek zijn die het komende jaar haar veilige haven moest vormen. Ze nam de woonkamer geringschattend op. Haar blik bleef heel even hangen op het grote tv-scherm. Erg groot zou het boven wel niet zijn.
Charlie knikte echter langzaam en ging de twee nichtjes voor op de trap. Hij opende bijzonder zelfbewust de slaapkamerdeur, links van de trap. “Het is niet zo groot, maar volgens mij kunnen jullie je er wel mee redden.”
Yara schoof langs hem heen de kamer in en nam deze in zich op. Vervaagde blauwe muren en een houten vloer waren het eerste dat opviel. De gele gordijnen met het randje kant was het volgende dat in het oog sprong. Verder zag de kamer er redelijk uit. Twee eikenhouten bedden, elk tegen het uiterste van de muur geschoven. Een nachtkastje naast elk bed en tegen de muur aan de andere kant stond het bureau. Daarop prijkte een antieke computer, met een telefoondraad die in een internetaansluiting gestoken was. Geweldig, verbinding wanneer je dood was. Wie had er in deze tijd nu nog een telefoonmodem?
Vlak naast het bureau stond een eikenhouten kledingkast, die misschien net groot genoeg zou zijn voor de twee nichtjes en weggestopt in een hoekje stond een schommelstoel. Het was een kruising tussen een babykamer en een kinderkamer, maar daar zouden ze snel genoeg verandering in brengen. Beide nichten hadden genoeg materiaal om deze kamer zo snel te veranderen dat het Charlie zou duizelen. Yara glimlachte en keek om naar Maria en Charlie. “Het is geweldig.”

Het was geweldig, precies goed voor haar om het zeker nog twee jaar in te overleven. Ze was net zestien geworden en baalde ondertussen dat Maria het huis eerder zou verlaten dan dat zij zou doen, het lag er natuurlijk aan hoelang het duurde voor Charlie hen zat was.
“Is de auto nog open? Dan kunnen we onze koffers pakken,” het was Maria die deze vraag stelde. Charlie keek haar even aan en knikte toen. Hij liep als eerst de deur uit, gevolgd door Yara en Maria, die een blik naar elkaar wierpen.
“Ik neem het rechterbed,” fluisterde Maria in de richting van haar nicht, terwijl ze onderaan de trap kwamen.
“Als jij het wilt,” was het simpele ongeïnteresseerde antwoord van Yara. Charlie opende de deur naar buiten en liep in de richting van de politiewagen. Hij opende stilzwijgend de achterklep om vervolgens twee grote koffers eruit te halen.
“Dank je,” glimlachte Yara. Ze pakte haar eigen koffer en sleepte hem het huis in. Maria volgde al snel haar voorbeeld, Charlie keek de meiden verbouwereerd na. Ze waren anders als Bella, dat was zeker, toch merkte hij dat hij misschien weinig problemen zou hebben aan deze meiden.
Met één zwaai had Yara haar koffer op het bed gelegd en hem open gedaan. Hij puilde nog net niet uit, maar het scheelde weinig. Al haar kleren had ze bovenop gelegd, zodat ze die er als eerst uit kon halen.
“Ik wil de bovenste helft van de kas!” protesteerde Maria toen Yara haar spullen daar neer begon te zetten. Yara negeerde de protesten stellig van haar oudere nicht en ging rustig door met het netjes neerleggen. Het zou over een paar dagen toch al door de hele kast liggen, maar dat kon haar weinig schelen. Vrij snel was ze klaar met haar kleding op te ruimen en het duurde niet lang voor Maria bezig was met haar kleding in de kast op te bergen.
Yara haalde er nog een paar boeken uit de koffer die ze zorgvuldig op haar nachtkastje legde. Een etui toverde ze ergens van tevoorschijn die op het bureau gedumpt werd. Verscheidene andere spullen verdwenen in haar nachtkastje, of op andere plaatsen in de kamer.
“Komen jullie eten?” klonk het van beneden, het was Charlie die hen riep. Yara legde net haar koffer weg toen ze het hoorde en Maria volgde haar voorbeeld. Beiden keken tevreden de kamer rond.
“Een stuk gezelliger, al zeg ik het zelf,” grijnsde Maria die zich op haar hakken omdraaide en naar beneden liep. Yara bleef nog iets langer boven om de kamer nog eens goed te bekijken. Het zag er zeker gezelliger uit. Op de kleine vensterbank waren wat kleine hebbedingetjes gezet, fotolijstjes van oude schoolvrienden voor het ongeluk van haar ouders, de nachtkastjes waarop boeken lagen, of andere dingen. Het bureau waarop wat schriften lagen, twee etui’s en verder nog kleine dingen die handig waren voor op een bureau. Posters die aan de muur hingen.
Yara glimlachte, draaide zich om en liep vervolgens ook naar beneden richting de keuken waar Maria al zat samen met Charlie.

Die nacht sliepen de twee meiden in één ruk door terwijl de wind om het huis heen gierde. Ze waren er gewend aan geraakt om onder elke omstandigheid te kunnen slapen. Een nieuwe kamer was niet vreemd. Een nieuw huis niet ondenkbaar. Ze hadden geleerd om door gegil heen te slapen en hun nachtmerries stil te houden. Niemand mocht ze horen schreeuwen, hoe eng datgene dat ze achtervolgde in hun slaap ook kon zijn. Ze sliepen.
De volgende ochtend werden ze dan ook op tijd wakker van hun wekker. Maria schoot meteen uit bed en dook de douche in. Ze sloeg de deur achter zich dicht terwijl Yara zich nog een keer omdraaide. De blondine douchte zich snel en kleedde zich toen aan. Ze haastte zich net de trap af en stapte de keuken in. “Goedemorgen!”
Haar stem klonk eng vrolijk en Charlie keek verbaasd op van zijn kom cornflakes. Blijkbaar was zijn dochter nooit zo vroeg geweest. Maria haalde haar schouders op en trok de koelkast open. Oké, iemand hield er blijkbaar niet van om boodschappen te doen. Heel even keek ze naar de bijna lege koelkast en pakte vervolgens een pak melk eruit. Vervolgens trok ze een paar kastjes open, net zo lang totdat ze een glas had gevonden en schonk die vol. Het pak melk zette ze, bijna leeg, weer terug in de koelkast.
“Hebben jullie een lift nodig naar school?” vroeg Charlie, die blijkbaar zijn kom leeg had. Maria dronk haar glas leeg en schudde haar hoofd. “Nee, niet nodig. Ik ga hardlopen en ik geloof dat Yara het over fietsen had. Je hebt toch wel een fiets hé?”
Charlies ogen werden groot en heel even keek hij verbouwereerd naar Maria. Op een bepaald punt moest hij ermee om leren te gaan dat ze niet zo braaf was als zijn eigen dochter waarschijnlijk was geweest. Dat of hij zou op een bepaald moment tegengas moeten gaan geven. Op dit moment was hij voor een politieagent niet echt daadkrachtig. Veel van Maria’s pleegouders hadden haar al lang verteld wat ze vonden, sommigen hadden haar zelfs kennis laten maken met de vlakke kant van hun hand.
Charlie deed echter geen van die dingen. Hij knikte alleen en gebaarde naar de achterdeur. “Ik heb voor Bella een fiets gekocht, nog voordat ik haar truck kocht. Volgens mij heeft ze hem nooit gebruikt, Yara mag hem zo gebruiken.”
Inmiddels was Maria in de andere keukenstoel gaan zitten en trok haar schoenen aan. Ze knikte terwijl ze haar veters strikte en ging weer staan. “Geweldig, kun je dat zo tegen haar zeggen? Ik moet nu gaan als ik op tijd wil komen. Tot vanavond!”
De blondine zwaaide naar de oudere man en stopte de oordopjes van haar mp3 speler in haar oren. De muziek zette ze vol open en zwaaide grijnzend naar Charlie, voordat ze de keukendeur opende en begon met hardlopen. Ze hoopte dat Yara niet zou vergeten om haar boekentas mee te nemen, zoals ze gisteravond afgesproken hadden.

Nadat de wekker voor een tweede keer afging kreunde Yara lichtelijk geërgerd. Ze sloeg met moeite de dekens van haar af, rekte zich eens uit en slofte toen naar de badkamer waar ze een snelle douche nam waar ze al veel wakkerder van werd, toch was haar ochtendhumeur niet helemaal verdwenen en dat gebeurde pas als ze meestal onderweg was naar school.
Met een handdoek om haar lijf gewikkeld liep ze met langzame passen terug naar de slaapkamer. Uit haar kledingkast haalde ze wat kleren, trok die aan, pakte vervolgens haar rugzak in voor deze dag en liep toen naar beneden waar ze met wat gemompel Charlie begroette.
“Maria vertelde me dat je wilde fietsen naar school?” vroeg Charlie voorzichtig, niet wetend hoe de reactie van deze tiener zou zijn die klaarblijkelijk een ochtendhumeur had.
“Ja, klopt,” klonk het nog wat humeurig uit Yara’s mond terwijl ze wat cornflakes in een bakje deed. Ze at haar kom langzaam leeg en liep vervolgens weer naar boven waar ze haar tanden poetste om vervolgens weer naar beneden te lopen. Toen ze halverwege de trap was bedacht ze zich nog net op tijd dat ze
*de tas van Maria mee moest nemen. Ze draaide zich op haar hakken om en liep weer naar hun kamer waar de tas van Maria al klaar lag op bed. Met twee tassen liep ze naar beneden, waar Charlie al in de gang stond.
“Waar is de fiets?” vroeg Yara, net als de meeste van haar vragen klonk ook deze haast dwingend. Charlie keek haar verbouwereerd aan en liep toen naar buiten. Op de stoep stond een zwarte damesfiets, met – tot grote opluchting van Yara – een drager achterop waar ze de tas van Maria op kon binden.
Charlie legde kort en gemakkelijk de weg uit en hoe ze het beste kon vinden.
“Red je het zo?” vroeg hij toch even voor de zekerheid.
“Prima!” verzekerde Yara hem. De tas van Maria bond ze achterop onder de snelbinders, deed haar eigen rugzak op haar rug. Zwaaide haar been over de fiets heen en fietste toen weg na nog: “Tot vanavond!” tegen Charlie gezegd te hebben.
De weg was vrij gemakkelijk te vinden, maar door de stevige wind die er stond koste het Yara toch nog enige moeite om bij school te komen. Één keer sloeg ze bijna de verkeerde straat in, tot ze zich de juiste route weer herinnerde.
Na nog zeker twee keer bijna verkeerd gefietst te zijn kwam ze tot haar grote verbazing nog op tijd op school aan! Haar fiets parkeerde ze in de daarvoor bestemde rekken, die vlakbij de ingang stonden. Ze was dan ook niet verbaasd dat Maria er nog niet stond, die was natuurlijk nog aan het rennen.
De tas van Maria haalde ze dan ook onder de snelbinders vandaan en liep naar het bordes, waar ze geduldig op Maria ging wachten.

_________________

She was showing concern for you, and what do you do? Stick you bloody foot in your mouth!

Ik heb jullie stukken gelezen ik vind het heel leuk geschreven. Ik ben nog steeds zeer benieuwd hoe jullie alles terug laten komen. En hoe ze het op school gaan doen Dus snel verder schrijven en posten
Liefs spoekie

_________________
Verleden, Vertrouwen, Verloop van je leven...

@ Spoekie: Dank je, alweer Hoe en wat er terug gaat komen en hoe ze het op school zullen doen, zul je in het volgende stuk lezen^^^^

-----------
Diep in en uit ademend was begonnen Maria aan de lange weg naar school. Op het kruispunt in de stad zelf stak ze de straat over en wist nog net aan de kant te springen voor een zilveren Volvo die de bocht om kwam scheuren. Ze slaakte een gil en maakte een gebaar naar de auto waarvoor in sommige landen haar hand eraf gehakt kon worden.
“Eikel,” mompelde ze op gedempte toon terwijl ze de auto nakeek. Die minderde niet eens vaart en diep van binnen hoopte ze vurig dat de bestuurder onderweg Charlie en zijn peperspray tegen zouden komen. Hij had haar wel kunnen overrijden! Het was namelijk niet zo dat haar muziek zacht genoeg stond dat ze de auto daadwerkelijk aan kom horen komen. Gelukkig had ze de zilveren flits aan zien komen vanuit haar ooghoeken. Alsnog nam Maria zich stellig voor om zo snel mogelijk oranje spuitbussen te kopen en de auto over te spuiten als ze hem weer zag. Op die manier kon de bestuurder gewoon doorgaan met zijn onverantwoordelijke gedrag en konden mensen hem op vijf meter afstand aan zien komen. Dat en het was natuurlijk een mooie wraakactie.
Maria glimlachte, maar begon vervolgens weer te lopen. Ze pakte haar tempo vrij snel weer op en liep op de maat van de muziek. Langzaam maar zeker kwam ze steeds dichter in de buurt van de school en op het moment dat ze het schoolterrein op rende zette ze ook haar muziek uit. Yara stond al te wachten bij de administratie en hijgend zwaaide Maria naar haar. Haar nichtje zwaaide vrolijk terug en Maria zou naar haar toe lopen. Dat was echter het moment waarop haar ogen op een zilveren Volvo vielen. De bestuurder was net uitgestapt en liep ter hoogte van de kofferbak. Maria’s lippen vertrokken zich tot een smalle streep, die was voor haar!
“Hé! Jij daar!” riep de blondine en met vijf passen stond ze voor de zwartharige jongen. De jongen keek verbaasd op en ergens in haar achterhoofd besefte Maria dat hij er geweldig uitzag. Dat deed er echter helemaal niets toe op dit moment en de blonde tiener prikte hem venijnig in zijn borstkast. Het voelde alsof ze in een stuk steen probeerde te prikken, maar ook daar trok ze zich niets van aan. Ze haalde diep adem en riep weer: “De volgende keer dat je bijna over iemand heen rijdt, heb dan in ieder geval het fatsoen om te controleren of die persoon nog leeft! Ik had wel dood kunnen zijn!”
De jongen leek niet eens verbaasd. Hij grijnsde zijn perfect witte tanden bloot en maakte een nonchalant gebaar met zijn schouders. “Toen ik in de achteruitkijkspiegel keek stond je nog rechtop. Het feit dat je hier aangekomen bent doet me vermoeden dat ik je niet dood heb gereden. Of ben je een zombie?”
De laatste vijf woorden werden heel er heel terloops aan toegevoegd en Maria gromde. Zonder erbij stil te staan wat ze deed, greep ze de jongen zijn trui en trok hem dichterbij. Haar ogen vernauwden zich gevaarlijk, maar de jongen leek nog steeds helemaal niet van zijn stuk gebracht. Dat maakte haar alleen maar kwader en ze fluisterde op gevaarlijke toon: “Luister goed, want ik zeg dit maar één keer. De volgende keer dat je bijna mijn tenen amputeert met die zilveren scheurmachine van je, dan trap ik je uit je auto en rij je zo plat dat ze je met een plamuurmes van de weg moeten schrapen. Begrepen?”
De jongen grijnsde alleen maar en met een gefrustreerd geluid liet Maria hem weer los. Het geluid van hakken weerklonk van achter haar en ze kon zien dat de jongen over haar schouder ergens naar keek. De vraag was alleen waarnaar?

Yara liep met grote passen naar haar nicht toe – de twee rugzakken met zich meeslepend - en stond in een oogwenk naast haar.
“Heeft hij iets gedaan?” vroeg Yara en haar ogen vernauwde zich tot spleetjes.
“Hij heeft me bijna omver gereden,” siste Maria en keek weer woedend in de richting van de jongen die nog altijd voor Maria stond met een houding waaruit je kon opmaken dat het hem allemaal niks kon schelen.
“Daarnaast stopte hij ook niet even om te kijken of alles wel goed met me was en ik niet dood op straat lag!” Maria’s stem begon te trillen van woede.
“Zoals ik net al zei en ik herhaal: Toen ik in de achteruitkijkspiegel keek stond je nog rechtop.” De jongen glimlachte flauwtjes en draaide zich vervolgens om, naar de nog openstaande kofferbak. Zijn rugtas had hij uit de kofferbak gehaald en met een sierlijke zwaai deed hij hem op zijn rug.
“Het was leuk kennis met je te maken! Helaas moet ik er nu weer vandoor, de les begint zo,” zei de jongen op een nonchalante toon. Hij draaide zich met een ruk om, om vervolgens met grote passen weg te lopen. Woedend keek Maria hem na en balde haar vuisten. Al sussend legde Yara een hand op de strak gespannen schouder van Maria en ze voelde hoe haar nicht lichtelijk aan weer ontspande.
De toeschouwers die net nog om hen heen stonden dropen allemaal langzaam af. Hun interesse was weggeëbd toen bleek dat er geen gevecht plaats zou vinden.
“Kom, we moeten nog naar de receptie,” prevelde Yara en trok lichtjes aan de arm van haar nicht waar nog steeds geen beweging in was te krijgen. Het was Yara een raadsel waarom Maria niet mee wou. Ze wou net wat zeggen toen de bel over het plein galmde en beide nichten kwamen nu in beweging. Ze moesten zich haasten naar de administratie om daarna nog niet al te laat in de les te komen. Het zat Yara nog steeds niet helemaal lekker over de houding van de jongen, hij stond daar zo, zo… zo vol zelfvertrouwen. Alsof het hem echt helemaal niks kon schelen dat Maria zo tegen hem uitviel. Elke andere jongen was vast en zeker al aan de kant gegaan, hun excuses aangeboden en zouden zich vervolgens snel uit de voeten maken bij het zien van de blik van Maria!
“Ah, de twee nieuwelingen,” Yara schrok op uit haar over peinzingen en besefte dat ze al bij de administratie stonden. Een vriendelijke vrouw, van waarschijnlijk ergens in de vijftig – schatte Yara – keek de beiden nichten aan en glimlachte vriendelijk naar de twee meisjes.
“Is zien, ik moet jullie papieren hier ergens hebben, namen?” dat laatste vroeg ze er nog snel achteraan terwijl ze wat in haar papieren rommelde. Yara stelde zichzelf en Maria voor waarna de vrouw knikte.
“Juist, jullie verleden is bekend bij elke leraar,” vertelde ze.
“We hoeven heus geen medelijden!” protesteerde Maria al snel. Yara viel haar al snel bij. Het laatste wat Yara wou was dat mensen medelijden met haar zouden hebben om wat er met haar ouders was gebeurd bij dat ene fatale ongeluk.
“Het gaat meer om jullie verleden bij jullie vorige pleegouders,” de stem van de vrouw klonk kalm en het scheen haar helemaal niet van haar stuk gebracht te hebben over hoe de twee meiden reageerden. De vrouw vervolgde rustig haar uitleg verder.
“Jullie hoeven niet te verwachten dat de leraren rekening met jullie houden. Ze pakken jullie net zo aan als ze bij ieder ander doen, misschien iets strenger, maar dat merken jullie vanzelf wel. Is zien, jullie roosters…” mompelde ze er als laatste achteraan en rommelde weer wat verder in haar papieren. Uiteindelijk haalde ze er twee lesroosters uit en gaf die aan de meiden.
“Jullie zitten in hetzelfde jaar, hebben alleen andere vakken gekozen en dus ook dezelfde tijden,” ze pauzeerde even terwijl Yara en Maria nieuwsgierig naar hun rooster keken. Het viel Yara nog best mee, alleen gym… dat haatte ze! Ze baalde al helemaal dat ze daar nu direct ook nog eens mee moesten beginnen, het kon erger. Ze hoopte voor Maria dat die het een fijn rooster vond.
“Goed, verder gelden hier de zelfde schoolregels als bij de andere scholen. Die zullen jullie das ook vast wel kennen? Ik verwacht dat jullie je rustig gedragen en geen ruzie zullen maken, gezien jullie situatie,” bij de laatste drie woorden keek de vrouw streng naar Yara en Maria die zich nu een beetje ongemakkelijk begonnen te voelen.
“Goed, dit was het. Als jullie nog vragen hebben kunnen jullie die altijd stellen,”
“Ja, waar is het gymlokaal?” dit keer was de stem van Yara vrij vast en keek ze de vrouw doordringend aan, die op haar beurt doordringend terug staarde. Ze legde het geduldig uit en Yara trok Maria al snel met zich mee in de juiste richting.
“Wat een mens!” siste Yara terwijl ze samen de gang opliepen.
“Het kon erger,” merkte Maria op die haar eigen rooster tevoorschijn haalde en hem nog eens rustig bekeek.
“Ik heb Spaans nu! Nou nichtje, ik zie je in de pauze,” Maria liep naar links terwijl Yara naar rechts ging en zo snel mogelijk het gymlokaal opzocht.

Twee rode deuren lieten haar merken dat daarachter het gymlokaal nog wel eens kon zijn. Ze duwde de linkerdeur open en zag hoe er wat jongens en meiden al hijgend rondjes liepen. Zo te merken waren ze al even bezig.
“Jij bent?” een vrouw met stijl blond haar in een staart kwam op Yara afgelopen. Al snel had Yara door dat ze haar beter te vriend kon houden.
“Yara, “ antwoordde ze. Dit keer voelde ze de zenuwachtige trilling weer in haar stem.
“Juist, de nieuweling, kom mee dan geef ik je sportenue en dan kan je het beste direct mee draaien in de les. De meesten hebben zich al warm gelopen,” zei ze op een strenge toon. Toch klonk er aardigheid, maar dat wist Yara niet zeker.
“Ik verwacht daarnaast ook dat leerlingen zich voor de volle honderd procent inzetten en niet een beetje staan te lummelen of te kletsen, daar is geen tijd voor begrepen?” terwijl ze dat op een strenge toon zei gaf ze een gymshirt en een korte broek aan Yara. Ze wees de kleedkamer aan, waar Yara zich moest verkleden en terwijl Yara dat deed hoopte ze met heel haar hart dat Maria het toch gemakkelijker had.

Terug in de gymzaal stond iedereen in een groep bij elkaar. Van een afstandje bekeek Yara de groep even en glimlachte. Het zag eruit als een leuke groep, maar of het ook zo was, dat wist ze niet. Met stevige passen liep ze er heen en direct werd ze aangestaard door de leerlingen die om de lerares heen stonden.
“Goed, zoals jullie gemerkt hebben is dit voor de gymlessen jullie nieuwe klasgenoot! Ik verwacht zoals normaal dat jullie haar met respect behandelen,” door de strenge toon waarop de lerares het zei werd het direct helemaal stil in de groep. Yara glimlachte alleen.
“Verder gaan we vandaag basketballen,” een gekreun klonk vanuit de groep, waaronder bij Yara.
“Niet zeuren, ik verwacht voor de volle honderd procent inzet! Dit is een onderdeel wat mee telt voor jullie overgang!” haar ogen vernauwden zich tot spleetjes, keek de hele groep rond die met tegenzin instemmend mompelden.
Na zeker twee uur gegymd te hebben liep iedereen bezweet en vermoeid terug naar de kleedkamers.
“Echt waar! Dit was de ergste gymles in mijn hele schoolcarriëre!” bromde een meisje met lang blond haar.
“Al jouw gymlessen zijn erger als de vorige Angel,” een meisje dat naast het blonde meisje stond zei het op geërgerde toon, kleedde zich snel om en maakte zich uit de voeten. Yara kleedde zich ondertussen kalm aan, pakte haar tas van de grond en liep vervolgens de kleedkamer uit.
Op de gang was het vrij druk, leerlingen liepen af en aan en even meende Yara de jongen van de zilveren Volvo van vanochtend te herkennen toen ze langs een aantal kluisjes liep. Ze volgde nieuwsgierig de stoet leerlingen en kwam al vrij snel uit in de kantine, waar bij de deuren haar nicht Maria al stond te wachten. Ze zwaaide, wat aanleiding gaf voor Maria om naar Yara toe te lopen.
Maria glimlachte naar haar nichtje. Het was fijn om haar te zien. Toen ze nog ondergebracht waren bij het vorige gezin zagen ze elkaar eens in de drie maanden. Een verschrikkelijke ervaring. Met het overlijden van haar ouders was de blondine niet alleen haar gezin kwijtgeraakt, maar meteen haar hele familie. De overheid had er geen rekening mee kunnen houden dat Maria en Yara graag samen ondergebracht wilden worden.
Daar waren ze te oud voor. Mensen wilden het nog wel proberen met schattige baby’s of kleuters, maar niet met tieners. Zeker niet met tieners. Veel te veel problemen aan de horizon en natuurlijk was het een feit dat tieners lang niet zo schattig waren.
Eigenlijk hadden ze dus een hoop om dankbaar voor te zijn. Charlie Swan had de uitdaging om niet één maar twee tieners in huis te nemen aangenomen. Ze waren nu samen en Maria had het idee dat ze toch een stukje van haar familie terug had gekregen. Natuurlijk was het wel zo dat ze die dankbaarheid nog niet echt had laten zien aan Charlie, maar wie zei dat ze hem konden vertrouwen? Wie kon hen verzekeren dat hij zich over een week niet zou bedenken en hen weer eruit zou zetten? Dat was zijn goed recht als pleegouder. Wanneer hij dacht dat hij hen niet aankon, dan mocht de politieagent zo weer afstand doen van hen.
Voor zowel Yara als Maria was het verblijf bij Charlie eigenlijk de laatste halte. Als er nu weer afstand van hen gedaan werd, dan zouden ze in een groepstehuis komen. Tussen andere kinderen die probleemgedrag vertoonden. Dat was niet echt iets waar Maria op zat te wachten, ze had er verschillende verhalen over gehoord. De één nog erger dan de ander. Geen plek waar ze wilde belanden en misschien was het juist daarom wel een goede zaak om te kijken dat ze Charlie tevreden konden houden. Dan zou het een plek zijn die ze nooit van binnen hoefden te bewonderen.

Die avond kwamen Yara en Maria erachter dat Charlie nu niet bepaalde de beste kok in de wereld was. Hij had Yara namelijk gecharterd om te gaan koken, iets dat beslist een slecht idee was geweest. Yara had namelijk een broertje dood aan koken en kon het dan ook helemaal niet. Niets was eetbaar geweest. Echt niets.
Daarom had Maria op dat moment besloten dat koken haar taak zou worden in het huishouden. Zolang Charlie ervoor zorgde dat ze boodschappen kon doen, dan zou ze gewoon komen. Yara zou het huishoudelijke werk doen, want de laatste keer dat Maria een strijkijzer in haar handen had gehad, had ze bijna het huis af laten branden waar ze toen woonde. Expres of niet, Maria hield gewoon niet van huishoudelijk werk.
Zo kwam het dan ook dat Maria twee weken later met een mandje aan haar arm door de enige supermarkt liep die Forks rijk was. Ze had haar kaken zo stijf op elkaar geklemd dat ze haar kiezen kon horen kraken onder de druk. Elk gangpak dat ze insloeg werd ze op voet gevolgd door de winkelmanager. Ze mocht dan wel het labeltje ‘probleemtiener’ hebben, maar ze had nog nooit winkeldiefstal gepleegd! Mensen in dit achterlijke gehucht leken het ergste over zowel haar als Yara te denken!
Maria gooide een rol koekjes in de man en keek geërgerd om naar de winkelmanager. Die hield haar nog steeds met argusogen in de gaten en Maria zuchtte. Werkelijk! Het ergste dat zij ooit had gedaan was joyriden en toen hadden haar ouders nog geleefd. Kon zij er iets aan doen dat ze van snel hield?
Met een abrupt gebaar zetten Maria nog twee pakken melk in het mandje en haastte zich naar de kassa. De volgende keer dat er boodschappen gedaan moesten worden, zou ze wle naar het eerstvolgende stadje gaan. Er was vast wel iemand die haar een lift wilde geven. Gewoon subtiel flirten met iemand uit het footballteam en ze zou binnen een dag krijgen wat ze wilde. Een zelfgenoegzame grijns verscheen op Maria’s gezicht en ze viste haar portemonnee op uit haar boekentas. Ze betaalde de caissière en liep de winkel uit, waarbij ze de manager totaal negeerde.
Onderweg naar huis dacht ze diep na over wie ze kon vragen om een lift naar Port Angeles of een ander naburig standje. Antony had een auto, Brian, Devon en natuurlijk de verrukkelijke aanvoerder Devlyn. Als ze haar keuze alleen zou baseren op uiterlijk, dan was de keuze snel gemaakt. Maria moest echter ook kijken welk jongen ze het makkelijkst kon manipuleren. Hoe beter ze hem kon manipuleren, hoe minder risico’s ze zelf zou lopen namelijk. Ze wilde niet besprongen worden of een verliefde sporter aan haar kond hebben hangen. Hij moest haar aantrekkelijk vinden tot op het punt dat hij dingen voor haar zou doen, maar niet plakkerig werd.
De blondine’s gezicht vertrok en ze zuchtte diep. Ze zou nog meer kans maken wanneer ze een advertentie in de plaatselijke krant zou plaatsen. ‘Prblm tnr zkt jngn mt auto vr wnkltrpjs in nbrg drp. Gn vrgdng.’
Nee! Daar zou ze vast reacties op krijgen! Maria snoof en klonk het klein trapje op naar de voordeur. Precies op het moment dat de hemel geheel onverwacht openbrak en het begon te gieten. Ze was dus net op tijd thuis en de tiener grijnsde terwijl ze de voordeursleutel uit de zak van haar spijkerbroek viste. Ze had hem nog maar net in het slot gestoken toen de deur ineens openvloog. “Kom binnen meisje! Het regent dat het giet!”
Compleet verbijsterd staarde Maria naar Charlie. Waarom was hij zo vroeg thuis? Verbaasd keek ze over haar schouder en zag dat de politiewagen inderdaad al op de oprit stond. Charlie zei geen woord meer, maar trok de boodschappentas uit Maria’s hand en leidde haar aan haar elleboog het huis in. Eenmaal binnen sloeg hij de deur achter haar dicht en droeg de boodschappentas naar de keuken. Maria kwam pas weer bij haar positieven toen de tas met een klap op het aanrecht werd gezet en ze vroeg voorzichtig: “Ben je al lang thuis Charlie?”
“Nog niet zo lang,” antwoordde Charlie terwijl Maria de voordeur weer open trok en haar sleutel uit het slot haalde. Met een zachte ‘klik’ sloot ze de deur weer en liep de keuken in. De sleutel hing ze aan een haakje naast de koelkast en begon vervolgens de boodschappen op te ruimen. Ze kon Charlie’s blik in haar rug voelen branden, maar hij zei geen woord. Om de stilte te verbreken vroeg de blondine: “Is Yara al thuis?”
“Ik heb haar nog niet gezien.” De keukenstoel protesteerde onder Charlie’s gewicht toen hij iets verschoof in zijn stoel. Even was het stil, maar toen vroeg Charlie achterdochtig: “Wat eten we vanavond?”
Maria grinnikte. Blijkbaar stond de laatste keer dat Yara had gekookt hem nog vers in het geheugen. Eigen schuld. Dan had hij haar maar niet moeten dwingen om te koken. De beslissing dat Maria zou koken en Yara het huishoudelijk werd deed was niet zonder reden gevallen. Yara kon namelijk helemaal niet koken, zoals hij de eerste keer ook al mee had gemaakt. Meneer Swan wilde het echter nog een tweede keer meemaken en dat had hij geweten. De blondine draaide zich dan ook grijnzend om en zei: “Ham, kaas omelet met salade.”
Charlie knikte goedkeurend, maar rook toen waarschijnlijk brand. Hij verstarde namelijk en vroeg voorzichtig: “En wie kookt er?”
Nu moest Maria op haar lip bijten om niet in lachen uit te barsten. Ze draaide zich dan ook weer om en pakte een koekenpan uit één van de kasten. Uiteindelijk wist ze gesmoord uit te brengen: “Ik natuurlijk.”

Op dat moment vloog de keukendeur open en stapte Yara, druipend van de regen over de drempel. “Alsof de weergoden erop zaten te wachten! Ik was net onderweg naar huis vanaf de bibliotheek en de hemel brak echt open! Binnen drie tellen was ik totaal, maar dan ook echt totaal doorweekt!”

_________________

She was showing concern for you, and what do you do? Stick you bloody foot in your mouth!

Weer twee leuke stukken
Jullie moeten maar weer snel verder schrijven

_________________
Verleden, Vertrouwen, Verloop van je leven...

Mokkend dumpte Yara haar tas op één van de stoelen en leek het vrolijke humeur van Charlie niet op te merken. Ze was echter wel verbaasd dat haar nicht nog totaal droog was.
“Hoe kom jij nog zo droog?” vroeg ze dan ook vol verbazing in haar stem. Even bekeek Yara haar nicht van top tot teen en moest dan toch echt concluderen dat Maria kurkdroog was en er geen druppeltje water op haar kleren lag. Maria grinnikte zachtjes.
“Ik was net op tijd binnen,” grijnsde Maria en ging met wat pannen en eten aan de gang. Yara schudde alleen licht haar hoofd, stond op, pakte de tas van de stoel en liep nog steeds mokkend naar boven.
Eenmaal op haar slaapkamer zocht ze een schoon setje kleren en liep ze er mee naar de badkamer, waar ze de kraan van de douche al open draaide. Haar natte kleren trok ze uit, gooide die ergens in een hoekje van de badkamer en stapte onder de douche. De warme stralen verwarmden direct haar huid en tevreden genoot Yara van haar douche. Hoelang ze erin stond wist ze niet, maar wel dat ze er net zolang in stond tot ze Maria hoorde roepen dat het eten klaar was. Kalm zette ze de douchte uit, pakte een handdoek van een rek en droogde zich daarmee af. Snel trok ze haar droge kleren aan en spoedde zich naar beneden waar Charlie al vrolijk zijn bord vol schepte en Maria bezig was het bord van haar en Yara vol te scheppen. Nu pas viel het Yara op dat Charlie erg vrolijk was voor zijn doen.
“Charlie, hoe komt het dat je zo vrolijk bent?” die directe vraag van Yara had hij niet verwacht en even kijk hij haar aan. Zijn vork met een stukje omelet eraan bleef ergens zweven voor zijn mond, voor hij die neerlegde.
“Mijn dochter Bella komt binnenkort langs samen met haar man,” zei hij met een glimlach. Yara kon de pretlichtjes in zijn ogen zien en ook zij glimlachte. Ze wisselde een zijdelingse blik uit en glimlachten naar elkaar. Ze waren blij voor hem dat zijn dochter eens langs kwam.
“Leuk! Wanneer komt ze?” vroeg Maria nadat ze net een hap had genomen.
“Met de kerstvakantie! Het is al een tijd geleden dat ze niet langs is gekomen,” glimlachte Charlie. Yara en Maria keken elkaar weer even aan en grijnsden naar elkaar. Ze hadden Charlie nog nooit zo vrolijk gezien en daar waren ze blij mee. Daarnaast was Yara zeer benieuwd hoe zijn dochter eruit zou zien. Ze kende haar alleen van foto’s, waar ze vooral vaak op te zien was met haar vriend en een enkele keer alleen of met Charlie, of met haar moeder. Het was weer even stil en het enige wat je kon horen was het geluid van bestek dat tegen de borden aankwam. Uiteindelijk was het Yara die als eerste haar bestek neerlegde, haar stoel naar achteren schoof, haar bord en bestek oppakte en die naar de gootsteen bracht om ze vervolgens erin te leggen. Kalm pakte ze ook de borden van Charlie en Maria en deed die er ook in. De stop deed ze uiteindelijk in de afvoer en draaide de kraan open.
“Ik ga tv kijken,” meldde Charlie toen hij opstond en naar de woonkamer liep. Yara en Maria wisten allebei dat hij daarmee bedoelde dat hij honkbal ging kijken. Voor hun zat er straks huiswerk op hen liggen te wachten. Al snel klonk er het geluid van de tv in de woonkamer en hielp Maria Yara met het afwassen.
“Nu het huiswerk,” bromde Yara nadat ze alles hadden opgeruimd.

Jeehj een nieuw stukje
Ik ben benieuwd wat bella komt doen. En hoe de nichtjes er op reageren.
En wat Edward van de meiden denkt
Ik wacht af.
Liefs Spoekie

_________________
Verleden, Vertrouwen, Verloop van je leven...

Met een glimlach op haar gezicht keek Maria toe hoe Yara met een bijzonder chagrijnig gezicht haar boekentas over haar schouder slingerde en naar de trap begon te lopen. Zelf pakte ze ook haar schooltas op en hing hem losjes over één schouder terwijl ze nog even haar hoofd om de deur stak en naar Charlie keek. “Zeg Charlie?”
De wedstrijd was nog niet begonnen en waarschijnlijk was dat ook de enige reden dat de oudere man opkeek. Zijn beide wenkbrauwen had hij opgetrokken en vanaf waar Maria stond leek het erop dat zelfs zijn snor omhoog krulde. “Ja?”
“Moeten we ruimte maken wanneer Bella op bezoek komt? Of slaapt ze niet hier?” vroeg ze op kalme toon en zag Charlie’s gezicht heel even vertrekken. “Oh nee! Jullie mogen lekker in jullie eigen kamer blijven. Bella zal bij haar schoonouders blijven. Op die manier kan ze dicht bij haar man blijven.”
Heel even zag het ernaar uit dat Charlie zou stikken in het woord ‘man,’ maar uiteindelijk kreeg hij het woord toch op relatief normale wijze eruit. Maria glimlachte alleen naar hem, maar draaide zich vervolgens om zodat ze naar boven kon lopen. Yara stond ergens halverwege de trap te wachten, ze tikte ongeduldig met haar voet op een traptrede. Maria rolde met haar ogen naar haar nichtje en had nog maar net haar voet op de eerste trede neergezet toen de deurbel ineens ging.
Verbaasd draaide Maria zich om naar de voordeur. Het kwam namelijk zelden voor dat er bezoek kwam op de avonden dat Charlie sport keek, alle avonden van de week dus praktisch. Vanuit de woonkamer klonk het veelbetekende gekraak van Charlie die omhoog kwam uit zijn gemakkelijke stoel en voordat de tiener zichzelf tegen had kunnen houden riep ze al: “Ik doe wel open!”
“Dank je!” antwoordde Charlie. “Het zijn waarschijnlijk Billy Black en zijn zoon, Jacob. Billy wilde de wedstrijd op grotere schaal bekijken.”
Maria had inmiddels de deur bereikt en blijkbaar had Billy de laatste woorden van Charlie gehoord. Op het moment dat ze de deur opentrok keek ze neer op het breed grijnzende gezicht van een oudere indiaan. “Hij klaagt alleen maar, hij is gewoon blij dat wij het bier meenemen.”
De grijns werd nog iets breder en Maria keek stomverbaasd over de man zijn hoofd naar een reus van een tiener die achter hem stond. Die glimlachte ongemakkelijk naar haar, maar zei geen woord. In plaats daarvan rolde Billy iets verder naar voren en zei: “Dus jij bent één van Charlie’s probleempakketjes.”
De woorden op zich waren nogal beledigend, maar alsnog voelde Maria zich in het geheel niet op haar tenen getrapt. De oudere man keek er namelijk breed grijnzend bij hen het was meteen duidelijk dat hij het niet verkeerd bedoelde. Misschien was dat ook wel de reden dat Maria uiteindelijk glimlachte en zei: “Ja dat klopt. In het dagelijks leven word ik echter gewoon Maria genoemd en dat –ze gebaarde omhoog naar de trap- is mijn nicht Yara.”
Maria zag vanuit haar ooghoeken dat Yara zwaaide en vervolgens ineens op magische wijze naar boven verdween. Zelf deed Maria twee stappen opzij zodat Billy met zijn rolstoel door de gang paste. Jacob schoof overduidelijk ongemakkelijk achter zijn vader aan, maar was nog wel zo netjes om de deur achter zijn enorme vorm te sluiten. Ze keek hen even na, maar begon vervolgens naar boven te lopen. Het laatste dat ze hoorde voordat ze de deur van hun slaapkamer dicht deed was Charlie die riep: “Billy, man! Je bent net op tijd! Het begint!”

_________________

She was showing concern for you, and what do you do? Stick you bloody foot in your mouth!

Hoofdstuk 2

Met een zucht plofte Yara op haar bed neer en sloot haar ogen even. Nee, het kon niet waar zijn. Er stond net geen knappe verschijning in de deuropening van Charlie’s huis. Met tegenzin pakte ze haar wiskundeboek uit haar tas en vervolgens ook haar wiskunde schrift. Vanuit haar ooghoeken zag ze dat Maria het bureau had ingepikt, maar het kon haar weinig schelen. Driftig begon ze aan haar wiskunde huiswerk, maar kreeg al snel dorst.
“Wil je ook wat drinken?” vroeg Yara en draaide zich om, naar haar nicht. Maria keek even op en knikte toen.
“Doe maar een Orange Juice,” Yara knikte en liep naar beneden. Stemmen weerklonken vanuit de woonkamer en in het voorbijgaan wierp ze een blik naar binnen. De jongen hing onderuit gezakt op de bank en de oude indiaan zat in zijn rolstoel geïnteresseerd te kijken naar de wedstrijd, evenals Charlie die in zijn luie stoel zat.
Voor ze verder liep, wierp ze nog één blik op de tiener en liep nu richting de keuken. Uit een kastje haalde ze twee glazen en uit de koelkast de cola en de Orange Juice.
“Heey.” Verbaasd keek ze op en draaide zich om. Voor haar stond de jongen, die zo net nog op de bank had gezeten. Onder zijn kleren kon ze duidelijk spieren herkennen en zijn kapsel was kort en zwart. Ze keek hem heel even verbaasd aan, maar herstelde zich snel.
“Heey,” zei ze en draaide haar rug naar hem toe, om de glazen in te schenken. De cola en de Orange Juice stopte ze uiteindelijk weer in de koelkast.
Ze draaide zich om en dit keer leunde hij relaxt tegen de muur van de keuken aan. Zijn handen had hij in zijn zakken gedaan en met een opgetrokken wenkbrauw keek Yara nu naar hem.
“Jij bent?” vroeg ze aan hem en leunde tegen het aanrecht aan. Ze negeerde de glazen die achter haar stonden en keek de jongen nog altijd aan.
“Jacob, jij bent Yara toch?” vroeg hij nieuwsgierig. Yara voelde hoe hij zijn ogen over haar lichaam liet glijden en even voelde ze zich ongemakkelijk. Zijn blik richtte hij weer op die van haar en ze zuchtte.
“Ik ben inderdaad Yara, Maria had me net nog voorgesteld,” mompelde ze en draaide zich om. Ze pakte de glazen van het aanrecht en draaide zich weer zo, zodat ze Jacob aan kon kijken.
“Je bent niet van hier, toch? Anders had ik je wel op school gezien,” Ze herinnerde hem zich inderdaad niet en de school was niet zo heel groot, daarnaast, hij zou sowieso al opgevallen zijn, tussen alle leerlingen op Forks Highschool. Hij was groot, gespierd, dus zo makkelijk kon je hem niet over het hoofd zien.
“Nee, zit niet meer op school. Ben een klein bedrijf begonnen in La Push,”
“La Push?” vroeg Yara verbaasd en keek hem aan. Ze had er nog nooit over gehoord, niet sinds ze hier woonde.
“Het reservaat, ligt hier vlakbij. Ik woon daar en werk daar,” merkte Jacob op. Yara knikte alleen even en er viel een kleine stilte. Ze wist echt niet meer wat ze moest zeggen en Jacob stond daar zo kalm tegen de muur aan.

“Wat voor werk?”
“Autoreparateur,” zei hij met een glimlach.
"Oh gaaf," mompelde Yara ongemakkelijk. Zijn glimlach zorgde ervoor dat ze liever niet naar hem keek, hoewel de jongen vriendelijk genoeg leek. Hij straalde een soort kalmte uit die ze op prijs kon stellen. Met trillende hand nam ze een slok uit haar glas en schraapte nerveus haar keel. "Ik ga maar weer naar boven. Ik heb nog een hoop huiswerk te doen en Maria wacht op mij."
Het was een slap excuus en ze besefte het. Ze wilde eigenlijk best langer in de kleine keuken blijven staan, maar wist niet zo goed wat ze tegen Jacob moest zeggen.
Met de twee glazen in haar handen liep ze naar de deur toe. Ze voelde hoe hij haar volgde met zijn ogen en ongemakkelijk liep ze door de deur. Even keek ze nog achterom en glimlachte verlegen naar hem. Het zou haar niks verbazen als haar wangen nu een dieprode kleur hadden gekregen.
“Tot ziens,” zei ze zacht, voor ze echt wegliep. De warmte die van haar wangen afkwam had ze opgemerkt en voor hij het zou merken, wilde ze al weg zijn. Straks, voor ze naar haar kamer ging, moest ze in de badkamer eerst maar eens controleren of haar wangen niet rood waren. Als Maria het op zou merken, dan zou ze vast en zeker vragen krijgen.
Yara’s blik was continue gevestigd op de klok, die aan de muur van het klaslokaal hing. Afwezig luisterde ze naar de leraar die wat vertelde over Shakespeare, iets dat ze niet interessant vond. Uiteindelijk stond de wijzer op twaalf uur en de bel ging.
Als één van de eersten had ze haar boeken in haar tas gepropt en liep ze de gang op, richting de kantine.
Na even rond gekeken te hebben vond ze haar nicht in het midden van wat andere leerlingen en nieuwsgierig liep ze erop af.
“Maria!” riep ze, dwars door de kantine heen. De blondine draaide haar hoofd in haar richting en in een sneltempo liep Yara op haar nicht af. Drie meiden keken Yara met een arrogante blik aan, maar dat negeerde ze en plofte zonder pardon naast haar nicht neer.
“Ik word gek hier!” mompelde Yara.
“Arme jij, komt het doordat je aan hem moet denken?” vroeg Maria en at wat van haar lunch.
“Ik denk niet aan hem! Ok, misschien wel, neen, toch niet…” Yara wist dat ze zichzelf nu gek zat te maken, door het feit om niet aan hem te denken en het vooral te ontkennen tegenover haar nicht. Ze wist dondersgoed dat Maria het heus wel doorhad dat ze aan Jacob zat te denken.
Ze baalde alleen dat ze zonder enige reden zo haastig naar boven was vetrokken, de vorige dag. Ja, ze had graag langer met hem willen praten, maar ze voelde zich zo ongemakkelijk in zijn buurt…
“Maria, ga je vanavond mee naar Seattle? Beetje rondhangen, beetje kloten, het de smerissen lastig maken,” merkte een brunette op. Yara bekeek het meisje en bedacht zich dat ze haar alvast niet mocht. De toon waarop ze sprak en haar houding tegenover haarzelf. Yara sloeg haar armen over elkaar en keek in afwachting naar haar nicht. Als ze nu weer over de scheef gingen, dan konden ze het wel schudden! Ze wilde niet weg hier, niet nu ze Jacob ontmoet had, ze wilde hem beter leren kennen en dat kon alleen om met hem in contact te komen.
“Heb geen auto Hannah,” was het antwoord van Maria. Opgelucht haalde Yara adem. Doordat Maria geen auto had, hoopte Yara al dat ze niet mee kon naar Seattle.
“Dan pik ik je op bij jou thuis, acht uur vanavond?” stelde Hannah voor.
“Maria, je gaat toch niet echt mee? Als we het nu verprutsen hier, kunnen we het wel schudden!”
“Denk je nu echt dat ik elke avond braaf thuis blijf zitten Yara? Jij mag het doen, ik ga vanavond de deur uit en lol maken,” Maria keek haar even aan en Yara slikte onhoorbaar. Bang was ze niet, maar ze was eerder bezorgd om haar nicht. Als die het vanavond aan de stok zou krijgen met de politie, dan had ze het goed voor elkaar en dan na nog een paar keer kon ze haar biezen pakken en weg hier.
Nee, Yara wilde niet dat het zo ver kwam! Charlie was hun laatste hoop en ze wilde hem ook niet kwetsen, door nu het verkeerde pad op te gaan.
“Vanavond, acht uur, bij mij dus?” hoorde ze Maria vragen aan Hannah. Wat Hannah erop antwoordde, hoefde ze niet te weten en keek in gedachten verzonken naar de deur van de kantine. Ze zag hoe de jongen – die Maria bijna omver gereden had - naar binnen kwam lopen en ergens bij wat jongens ging zitten. De jongens begroette hen vrolijk en ze glimlachte.
“Yara? Charlie hoeft mij niet te verwachten met het avondeten, na school ga ik al met Hannah mee,” geschrokken veerde Yara overeind en keek haar nicht aan. Was ze nu echt van plan om de hele middag met die Hannah op te trekken?
“Maar…” stamelde Yara. Voor ze verder echter nog wat kon zeggen ging de bel al. Zuchtend stond ze op en raapte haar tas op. Wie moest er nu vanavond koken? Bedacht ze zich. Zij en Charlie konden beiden niet koken
Na Maria kort gedag gezegd te hebben, liep Yara langzaam naar de volgende les. Ze baalde vreselijk en hoopte dat Maria vanavond geen gekke dingen zou doen.

_________________

She was showing concern for you, and what do you do? Stick you bloody foot in your mouth!

Afwezig liet Maria haar blik door het klaslokaal glijden. Met één hand ondersteunde ze haar hoofd, met de andere hield ze een potlood vast. Het uiteinde van het potlood hield ze speels tussen haar tanden geklemd en ze keek uit naar het einde van een bijzonder saaie les. Ze verveelde zich en dat was nog zachtjes uitgedrukt. Nee, ze was niet afgeleid zoals haar nicht dat was. Ze verveelde zich echt dood en wist precies waardoor het kwam. Forks zelf.
Er was helemaal niets te beleven en Maria was niet het type meisje dat normaal gesproken erg lang stil zat. In de periode dat ze hier woonde had ze zich voorbeeldig gedragen. Er was niemand, maar dan ook echt niemand die iets over haar gedrag had kunnen zeggen. Voor iemand die het label ‘probleemtiener’ allang verdiend had was ze net een klein, schattig en vooral saai engeltje geweest. Misschien was dat dan ook wel de reden dat ze echt erom zat te springen om iets spannends te gaan doen. Niet perse iets illegaals, maar wel iets dat ervoor zorgde dat haar hartslag minstens boven de tachtig uit zou komen.
Ze wilde iets doen dat haar liet lachen, giechelen of zelfs schateren. Iets waardoor ze tenminste het idee had dat ze leefde en niet alleen maar zat te wachten op het moment dat ze veilig was. Het leven was nooit veilig en daarom moest je er altijd voor zorgen dat je zoveel mogelijk beleefde. Natuurlijk zou ze makkelijk geaccepteerd worden in de maatschappij wanneer ze elke avond braaf haar huiswerk maakte, maar dat zou tevens inhouden dat ze zich zou vervelen. Elke dag opnieuw. Dag na dag. Ze zou welkom zijn om wat ze deed, nooit om wie ze was. Ze zou zich elke dag vervelen en dat was iets dat Maria niet wilde.
Er gleed een uitdagende glimlach over Maria’s gezicht op het moment dat ze oogcontact maakte met de verrukkelijke Devlyn, aanvoerder van het footballteam. De blondine tikte met het potlood tegen haar voortanden en knipoogde naar de blonde jongen op het moment dat de bel ging. Ze zag nog net hoe de jongen naar haar grijnsde, maar stond vervolgens zuchtend op en pakte haar tas. Flirten met Devlyn zou ze bewaren voor een volgende oersaaie les Spaans.
Met een glimlach op haar gezicht gooide Maria haar schooltas over haar schouder en begon richting de kantine te lopen. Ze zat allang aan een tafel wat te eten, toen de stem van Yara door de kantine heen galmde. Maria rolde met haar ogen en keek langzaam op terwijl de brunette haar weg door de kantine baande naar haar toe. Zonder al te veel plichtplegingen plofte ze naast Maria neer. “Ik word gek hier!”
Maria prikte wat in haar lunch. Alsof Yara de enige was die hier gek werd. Forks was saai en dat was zachtjes uitgedrukt. Helaas besefte Maria zich heel goed dat Yara met een hele andere reden gek werd. Ze had wel gezien hoe ze naar Jacob had gekeken gisteren. Die stortte zich natuurlijk weer in het volgende hartbrekende avontuur. Alsnog vroeg ze kalmpjes: “Arme jij, komt het doordat je aan hem moet denken?”
“Ik denk niet aan hem! Oke, misschien wel, neen, toch niet…” Er gleed een schampere glimlach over Maria’s gezicht. Dat was nu typisch een antwoord dat iets te snel kwam, ingetrokken werd en weer veranderd. Als Jacob niet een groot probleem zou worden in haar nabije toekomst, dan zou Maria iets eten dat Yara gekookt had.
“Maria, ga je vanavond mee naar Seattle? Beetje rondhangen, beetje kloten, het de smerissen lastig maken,” merkte een meisje aan Maria’s andere kant op en de blondine keek met opgetrokken wenkbrauwen naar haar. Een avondje Seattle? Dat klonk zeker weten interessant, maar er was toch echt één gigantisch probleem. Daarom haalde ze losjes haar schouder op en zei nonchalant: “Ik heb geen auto Hannah.”
In haar hoofd probeerde Maria alvast te bedenken of ze misschien Devlyn kon bespringen in de gang en dat hij hen wilde brengen. Dat zou misschien niet eens zo’n groot probleem zijn, maar zo’n trip was natuurlijk leuker wanneer zen iet perse opgescheept hoefde te zitten met een jongen die niet zo geheel intelligent was. Gelukkig kwam Hannah echter met een oplossing voordat Maria haar mond open had kunnen doen. Ze haalde kort haar schouders op en zei: “Dan pik ik je op bij jou thuis, acht uur vanavond?”
“Maria, je gaat toch niet echt mee? Als we het nu verprutsen hier, kunnen we het wel schudden!” Voordat Maria ook maar iets had kunnen zeggen, had Yara haar mond al open gedaan. Wanneer was zij ineens zo schijnheilig geworden? Maria was echt niet van plan om thuis te blijven. Ze was jong, ze wilde plezier hebben en in Seattle kon ze zich veel meer laten gaan dan in Forks. Dat was gewoon een feit.

“Denk je nu echt dat ik elke avond braaf thuis blijf zitten Yara? Jij mag het doen, ik ga vanavond de deur uit en lol maken.” Maria wierp een scherpe blik op haar nicht, maar richtte vervolgens haar aandacht weer op Hannah. Een grijns verscheen op haar gezicht en ze vroeg: “Vanavond, acht uur, bij mij dus?”
“Oh ja zeker!” antwoordde Hannah en voegde eraan toe: “Emily en Kimberly gaan mee, dus draag iets spannends. Of we gaan na school even naar jouw huis en dan terug naar mijn huis. Ik denk dat Charlie iets strenger is dan mijn ouders.”
Maria grijnsde naar de brunette. Spannend was zeker iets dat ze kon doen. Zelfs wel iets beter dan de tieners die in Forks woonden. Het zou een geweldige avond worden! Met die gedachte in haar achterhoofde draaide Maria zich weer terug naar Yara en zei: “Yara? Charlie hoeft mij niet te verwachten met het avondeten, na school ga ik met Hannah mee.”
Maria zag dat Yara haar mond opende om iets te zeggen, maar voordat ze geluid kon maken ging de bel. De blondine schoof breed grijnzend haar dienblad aan de kant en stond op. Haar dag was zojuist een stuk beter geworden!

Een aantal uur later stond Maria in een rooskleurig jurkje en torenhoge zwarte sandalen op de stoep voor een club in Seattle. Dankzij Emily waren ze er zojuist uit gezet en dat was iets waar Maria haar beslist niet dankbaar voor was. Ze was dan ook vastbesloten om nog iets verder te gaan dan dat de drie meiden uit Forks bereid waren te gaan. Waarschijnlijk was dat ook de reden dat ze nu naar Hannah in de auto keek. Kimberly zat achter het stuur en trommelde ongeduldig met haar vingers op het stuur. Emily zat achterin de auto te huilen en Hannah leek niet blij op het moment dat ze uit het raam leunde.
“Stap gewoon in Maria. De avond is voorbij. We waren om te beginnen niet oud genoeg om naar binnen te mogen. Emily had gewoon gelijk dat ze drank afsloeg,” zei Hannah en Maria zette demonstratief haar handen op haar heupen. “Nee het was dom. Ze had het aan moeten nemen en gewoon niet op moeten drinken. Voor mij is de avond nog niet voorbij. Ik ben niet naar Seattle gekomen om zomaar weer terug te gaan naar het doodse Forks. Ik ben van plan om plezier te hebben. Met of zonder jullie.”
Ze klemde haar lippen op elkaar en trok haar wenkbrauwen op alsof ze de anderen uitdaagde om tegen haar in te gaan. Hannah tuitte echter haar lippen en zei alleen afkeurend: “Jij hebt gedronken.”
De blondine glimlachte nu langzaam en legde haar handen op het portier terwijl ze zich langzaam voorover boog. Ze bracht haar zicht vlakbij dat van Hannah en fluisterde: “Inderdaad. En ik ben van plan om nog iets meer te drinken voordat de avond voorbij is. Ik had kunnen weten dat jullie dorpskinderen niet zover wilden gaan. Erover praten is leuk. In de buurt komen van ‘het probleemkind’ is spannend, maar stel je voor dat pappa en mamma erachter komen dat hun dochter toch niet het lieve engeltje is dat ze dachten dat ze was. Jullie zijn gewoon bang.”
Hannah besloot wijs genoeg om die opmerking helemaal te negeren en vroeg alleen: “Stap je nog in de auto? Of ben je van plan om in Seattle te blijven?”
“Ik blijf in Seattle,” zei Maria langzaam, alsof ze het tegen een klein kind had en ging weer rechtop staan. Zonder nog een woord te zeggen draaide ze haar rug naar de auto en begon over de stoep te lopen. De club waar ze voor stonden kwam ze in ieder geval niet weer binnen. Emily had het echt verbruit daar.
Achter haar startte de auto en zonder om te kijken deed Maria een greep in haar tasje zodat ze Yara kon bellen. Het was al bijna elf uur, maar haar nicht zou vast nog wel wakker zijn. Ze moest gewoon even tegen iemand aan zeuren over het feit dat de drie meiden met wie ze naar Seattle was gekomen bang waren geworden. Seattle was maar iets van twee uur met de auto, dus waarom ze nu al naar huis hadden gewild was Maria een raadsel. Het was vrijdag!
Met een zucht bracht ze de telefoon naar haar oor en luisterde naar het geluid van de telefoon die overging. Kom op Yara! Opnemen! Gewoon even voor twee tellen je hoofd uit de schoolboeken halen, je toestel oppakken en het op groene knopje drukken zodat je opneemt. Yara nam echter niet op en de telefoon sprong over op de voicemail. Maria gromde geïrriteerd en belde nog een keer. Deze keer sprong hij meteen over de voicemail en geërgerd smeet de blondine te telefoon weer in haar tasje. Geweldig! Nu kon ze niet eens zeuren over het feit dat de heilige boontjes haar achter hadden gelaten in Seattle!
Ze streek een lok gekrulde haren uit haar gezicht en zou weer doorlopen toen een stem naar haar riep: “Hey chica!”
Met een frons op haar gezicht keek Maria het steegje in waar ze voor stond en zag een groepje motorrijders staan. Een jongeman met een rode bandana om zijn hoofd gebonden was iets naar haar toe gelopen en gebaarde naar haar. “Kom chica, gaan we een ritje maken op mijn motor.”
Er verscheen ineens een grijns op Maria’s gezicht en ze liep op de jongeman af. Hij was nog niet zo heel oud en rijden met haar zou alleen maar zijn om zijn vrienden te laten zien dat hij stoer was. De blondine hield echter wel van een beetje sensatie en liep daarom ook op de jongeman af. Die keek grijnzend om toen één van zijn kameraden riep: “Ahh nee Vito! Je hebt beet man!”
Toen hij weer voor zich keek stond Maria al vlak voor hem en keek hem uitdagend aan. “Ik wil best een ritje met je maken, maar alleen als ik mag rijden.”
Ze had het zachtjes gezegd en terwijl de woorden over haar lippen kwamen leunde ze nog iets dichter naar de man toe. Haar borsten raakten zijn borstkast lichtjes en hij keek nerveus heel even naar beneden. “Waarom wil je rijden chica? Zoveel pk wil je niet tussen je mooie beentjes hebben.”
Maria lachte zachtjes en kneep de man in zijn bovenarmen. “Zoveel pk wil ik graag tussen mijn benen, want ik ben graag de baas. Gaan we nog?”
Ze moest op haar lip bijten om een lach binnen te kunnen houden toen ze man gedempt vloekte en twee passen naar achteren deed. Hij gebaarde echter naar de motor en zei: “Stap dan maar op chica.”

_________________

She was showing concern for you, and what do you do? Stick you bloody foot in your mouth!

Ik heb zojuist 24 pagina's aan verhaal in Word gelezen
(nou ja, ik lieg. Gister een deel en net de rest)

Maar goed.
Die maria is een flinke wildebras zeg
Is ze een beetje maf om daar alleen in Seatle te blijven?
En dan nog vreemde mannen aanspreken op een motor.
Ben benieuws hoe het allemaal af gaat lopen.

Dus snel verder

_________________

Faith is believing in something outside yourself, something you can't touch, like love or hope

“Vito man, dat blondje krijgt in dat strakke rokje nooit haar benen over die motor. Dat kun je wel vergeten man,” riep zijn vriend weer en deze keer gleden Vito zijn ogen over Maria’s benen. Die volgde zijn blik en trok vervolgens haar rok een paar centimeter omhoog, voordat ze haar been over de motor heen tilde. “Ben je er klaar voor Vito?”
Met een handig gebaar startte Maria de motor en binnen twee tellen zat de jongeman achter haar. Zijn ene arm lag losjes om haar middel, de andere op haar bovenbeen. Met een lach keek de blondine naar Vito’s vriend en zei: “Maak je geen zorgen. Je mag hem terug hebben wanneer ik klaar met hem ben.”
Ze knipoogde nog naar de man, maar het volgende moment reed ze met gierende banden weg. Vito’s beide handen werden ineens een stuk strakker om Maria heen geklemd, maar ze probeerde er niet echt op te letten. Heel even liet ze het gas iets los, om een bocht te maken, maar zodra ze weer op de rechte weg waren ging ze weer harder. Een vrolijke kreet kwam over de blondine haar lippen en haar haren wapperden wild achter haar aan.
In haar oor hoorde ze Vito in het Spaans roepen dat ze hartstikke gek was, maar daar probeerde ze zich niets van aan te trekken. Tenslotte had hij haar zelf uitgenodigd voor een motorritje. Dan moest hij ook bereid zijn om haar een leuke tijd te geven. Zelfs al had hij niet kunnen weten dat ze thuis altijd op de motor van haar vader had gereden en ze dus heel goed wist wat ze deed. Helaas besefte ze ook dat ze dit ritjes niet veel langer kon rekken. Vito’s hand gleed namelijk heel langzaam omhoog en daar had ze niet zoveel zin in. Daarom bracht ze de motor abrupt tot stilstand en keek over haar schouder: “Ik ben minderjarig Vito. Als jouw hand nog iets verder verschuift, ben je strafbaar.”
De jongeman zijn hand schoof abrupt een paar centimeter terug, maar voordat hij iets had kunnen zeggen gaf Maria alweer gaf en ging op de terugweg. Pas op het moment dat ze weer in het steegje was stopte ze en stapte af. Kalmpjes trok ze haar jurk weer naar beneden terwijl Vito de motor op de standerd zette en tegen zijn vriend mompelde: “Man die chica is loco! Minderjarig en loco!”
Maria besloot die opmerking te negeren en begon het steegje uit te lopen. Over haar schouder riep ze nog: “Bedankt voor het ritje Vito! Het was gezellig!"

“Probeerde je deze keer zelfmoord te plegen? Of was je gewoon op zoek naar een excuus om iemand een veeg uit de pan te geven omdat die persoon bijna over je heen reed?” De woorden kwamen als een koude douche over Maria heen op het moment dat ze de steeg uit kwam lopen. Haar ogen focusten zich meteen op een zwartharige jongen die nonchalant tegen een zilveren Volvo leunde. Wat deed hij hier in vredesnaam?
Waarschijnlijk dat die gedachte de reden dat ze besloot om zijn opmerking te negeren en alleen te vragen: “Wat doe jij hier?”
“Het is een vrije wereld.” De nonchalante houding veranderde niets, maar de jongen haalde wel losjes zijn schouders op.
“Behoor jij niet stof te verzamelen in Forks? Zoals alle brave kindertjes?” Maria maakte een wegwuivend gebaar met haar hand en zag dat de jongen grijnsde. “Misschien ben ik geen braaf jongetje?”
Het volgende moment veranderde zijn hele gezicht echter van plagend naar serieus en Maria hoopte echt dat hij geen preek af zou gaan steken over verantwoordelijkheden. Ze had gewoon een beetje lol gehad. Er was niets ergs gebeurd. “Ik was hier om een aantal spullen voor mijn pleegmoeder op te halen en zag toevallig dat jouw vriendinnen zonder jou weggingen.”
Ow, ging het daarom? Zo erg was dat helemaal niet geweest.
“Ze hebben me niet achtergelaten,” zei Maria daarom rustig en voegde eraan toe: “Zij wilden gewoon naar huis en ik nog niet. Dus ben ik hier gebleven.”
Er verscheen een schuine grijns op de jongen zijn gezicht. “En hoe was je van plan thuis te komen? Wilde je Vito’s motor kapen?”
Heel even werd Maria’s gezicht helemaal uitdrukkingloos, maar het volgende moment verscheen er een vage glimlach op haar gezicht. “Als ik helemaal door mijn opties heen was geweest had ik het misschien wel overwogen. Nu jij er bent kun je mij net zo goed een lift geven nietwaar?”
Ze grijnsde zoetjes naar hem en de jongen kwam nu langzaam op haar afgelopen. Vlak voor haar bleef hij staan en keek haar recht in de ogen. “Als ik je een lift geeft, vind ik dat we eerst van elkaar moeten weten hoe de ander heet. Ik ben Christian.”
Hij stak zijn hand uit naar Maria, die hem zonder te aarzelen aannam. “Christian, ik ben Maria. Je hebt trouwens ijsklauwen.”
Met een abrupt gebaar trok ze haar hand weer terug en keek Christian nog steeds recht aan. Hij lachte nu hardop. Een geluid waar Maria makkelijk aan gewend zou kunnen raken en liep terug naar de auto. Hij trok het portier van de bijrijders kant open en zei: “Ga zitten, dan kan ik ook instappen en mijn ijsklauwen verwarmen.”
Maria rolde met haar ogen, maar stapte alsnog in de auto. Wat een ouderwets gebaar. De blondine had niet eens geweten dat er nog jongens waren die dat soort dingen deden. Voor zover zij wist was het een uitgestorven gebruik. Misschien was dat wel de reden dat ze toekeek hoe hij om de auto heen liep en ook instapte. Pas op het moment dat hij de sleutel omdraaide in het contact en de auto tot leven kwam, leek ze zich iets te herinneren. Alsof Christian het verwacht had keek hij naar haar om en heel even leek ze gevangen te zitten in zijn goudkleurige ogen. Hij trok echter verwachtingsvol een wenkbrauw op en vroeg: “Ja?”
Verward schudde Maria haar hoofd, in de hoop op die manier haar gedachten weer helemaal op een rijtje te krijgen. Het lukte maar half, maar alsnog zei ze: “Je weet dat Charlie de kapitein van de politie is toch? Mocht je besluiten om mij te vermoorden, dan ramt hij waarschijnlijk peperspray in je reet om je op te laten biechten wat je gedaan hebt.”
Christian lachte weer en de auto zette zich in beweging. “Dan beloof ik hierbij plechtig om je niet te vermoorden. Al was het alleen maar om die bijzonder onprettige ervaring te kunnen ontlopen.”
Heel even was hij stil, maar vervolgens voegde hij eraan toe: “Doe je gordel om.”
Ze kon zien dat hij zijdelinks naar haar keek en liet haar ogen over hem glijden. Zelf had hij ook geen gordel om. Waarschijnlijk was dat ook de reden dat ze zei: “Doe het zelf.”
Inmiddels reden ze al op de snelweg en Christian grijnsde weer. Waarschijnlijk begreep hij haar woorden expres verkeerd want hij zei alleen: “Oké,” en leunde naar Maria toe. Met zijn rechterhand pakte hij handig de gordel en zonder er verder een woord aan vuil te maken klikte hij hem vast.
De valsspeler, dacht Maria fronsend. Ze sloeg haar armen over elkaar en bleef heel even zo zitten. Christian haalde auto na auto in en Maria was ervan overtuigd dat ze in dit tempo veel sneller thuis zou zijn dan wanneer Kimberly gereden had. Christian reed in feite zo snel dat het misschien wel veiliger was als hij ook een gordel zou dragen. Zonder enige waarschuwing leunde Maria dan ook naar hem toe en pakte de gordel. “Oké ijsman. Je mag van mij best snel rijden, maar draag dan wel een gordel.”
Ze had durven zweren dat de donkerharige jongen diep inademde op het moment dat ze voor hem lang boog, maar probeerde er verder niet over na te denken. Het zou haar niet vreemd voorkomen als ze stonk naar rook uit de club, angstzweet van Vito en dan nog natuurlijk haar eigen zweet van het dansen. Zonder iets te zeggen klikte ze de gordel dan ook vast en zette vervolgens de radio aan, gewoon zodat ze niet in stilte hoefden te zitten. Het positieve aan dit alles was dat ze een leuke avond had gehad en gewoon weer naar huis kon. Perfecter kon haast niet!

_________________

She was showing concern for you, and what do you do? Stick you bloody foot in your mouth!

“Je telefoon gaat.” De stem klonk ver weg en Maria voelde op één of andere manier niet echt de noodzaak om ernaar te luisteren. Ze draaide haar hoofd iets opzij en zuchtte terwijl er herhaald werd: “Je telefoon gaat.”
Vanuit het niets werd er ineens een ijskoude hand tegen haar hals gelegd en de blondine was ineens klaar wakker. Met een kreet vloog ze tegen het autoportier aan en gilde: “Wel verdomme!”
Zonder dat ze erbij stond sloeg ze naar Christian’s arm en de jongen trok grinnikend zijn arm terug en legde die weer op het stuur. Maria wierp hem een giftige blik toe en viste haar telefoon uit haar tasje. “Zet de kachel aan. Ik wil niet doorkomen omdat jij besluit dood te vriezen achter het stuur. Er is iets mis met jou mannetje!”
Ze wapperde een paar keer met haar telefoon naar de donkerharige jongen, maar nam vervolgens toch de telefoon op. “Met Maria.”
Christian wierp een zijdelinkse blik op haar en voordat ze zichzelf tegen had kunnen houden, stak de blondine haar tong naar hem uit. Hij reageerde er amper op, maar ze kon zien dat een glimlach aan zijn lippen trok. Maria zuchtte echter en richtte zich op het telefoongesprek. Haar nichtje Yara was al druk tegen haar aan het praten: “Eindelijk! Sorry, mijn batterijen waren leeg en hij zit nu aan de oplader.”
Maria rolde met haar ogen. “Slimmerik.”
Natuurlijk was Yara ook in het geheel niet in staat om telefoonnummers te onthouden, dus had ze ook niet met een vaste telefoon of iemand anders mobiel kunnen bellen. Als Maria een keer in brand zou staan en ze wilde Yara bellen, kon ze dat beter doen voordat ze vlam vatte. “Waarvoor belde je eigenlijk?”
Het was even stil. “Hm…?”
Maria boog zich naar voren en drukte het geluid van de radio weg. Yara leek een beetje afgeleid en dat had over het algemeen als resultaat dat ze alleen maar zachter ging praten. Christian leek al haar bewegingen te volgen en ze gebaarde dat hij z’n ogen vooral op de weggericht moest houden. Ze had er geen enkel probleem mee dat hij snel reed, maar had er geen belang bij om in de kreukels te belanden. Alsnog herhaalde ze tegen haar nicht: “Waarvoor je belde,”
“Ah, nou, jij belde mij, dus ik bel terug,” was haar simpele antwoord. “Hehe, dat is waar. Ik had gebeld omdat ik achtergelaten was in Seattle, maar ik zit nu bij Christian in de auto.”
“Christian?” Yara was ineens weer helemaal aanwezig in het gesprek en het drong tot Maria door dat ze natuurlijk niet wist wie Christian was. Tot ongeveer twintig minuten geleden had zij eigenlijk ook niet geweten wie hij was. Ze had hem alleen maar gekend als de jongen die haar bijna overreden had met zijn glimmende zilveren Volvo. Nu hij haar een lift naar huis gaf en dus feitelijk haar reddende engel was, kon ze zijn auto moeilijk oranje gaan spuiten. Dat zou bijzonder ondankbaar zijn en dan kon hij Charlie nog wel eens vertellen wat ze precies uitgespookt had in Seattle. Als hij het nog niet wist tenminste. Het zou haar vrij weinig verbazen als de drie meiden waar ze mee op stap was geweest eerst Charlie in zouden lichten.
Dat was echter iets waar ze later wel over na zou kunnen denken. Dus haalde ze diep ademen zei: “Ja, die jongen die mij toen bijna omver reed!”
Het was even stil, maar uiteindelijk besloot Yara van onderwerp te veranderen. Zwak.
“Zie ik je zo thuis?”
“Ja, we zitten op de snelweg, met een gigantische snelheid, maar oke,” Antwoordde de blondine en haalde losjes haar schouders op. Zij had helemaal geen problemen met snel, zolang de bestuurder van de auto zijn ogen maar op de weg gericht hield en niet op haar. Yara besloot blijkbaar om ook daar maar niets over te zeggen en zei alleen: “Is goed, tot zo.”
“Tot zo,” herhaalde Maria en hing op. Ze stopte de telefoon terug in haar tas en zakte iets onderuit. De blondine kon voelen hoe Christian weer vanuit zijn ooghoeken naar haar keek, maar besloot er deze keer niet op te reageren en sloot haar ogen. Na een moment vroeg de jongen dan ook: “Ga je in de problemen komen met Charlie.”
Maria glimlachte wrang. “Nee, ik denk van niet. Wat ik uit de verhalen begrepen heb was Bella bijna een heilige. Hij verwacht gewoon het beste, dus hij zal niet eens merken dat ik als minderjarige gedronken heb. Daarnaast, met de snelheid die jij aanhoud ben ik nog eerder thuis dan Hannah, Emily en Kimberly.”
Ze voelde hoe de donkerharige jongen naast haar zich weer naar voren boog en nog geen twee tellen later stond het volume van de radio weer op een normale hoogte. De snelheid van de auto ging echter iets omlaag en met tegenzin opende Maria één oog. Ze waren al in Forks. Maria gromde iets dat niet voor herhaling vatbaar was en ging rechtop zitten. Met haar ene hand trok ze de onderkant van het jurkje iets omlaag en de bovenkant iets omhoog. Ze wilde Christian niet veel meer laten zien dan dat de motorrijder al had gezien.
Vanuit haar ooghoeken kon ze Christian zien grijnzen, maar besloot er niet op in te gaan. Waarschijnlijk had hij al iets meer gezien dan gepast was op het moment dat ze aan het dommelen was geweest. Daar kon ze niets meer aan doen. Om eerlijk te zijn zou ze geschokt zijn als hij niet probeerde om haar beste lichamelijke onderdelen te bekijken. Hij was natuurlijk een jongen en die stonden er niet om bekend dat ze niet graag naar het andere geslacht keken. Tenzij ze natuurlijk op jongens vielen.