Haaii! Ik ben dus helemaal opnieuw begonnen met 'addicted to you'. Mijn vorige versie klopte langs geen kanten meer en ik had heel andere ideeën. Nouja, willen de oude lezers doen alsof ze het verhaal nog niet kennen? Reacties, tips of kritiek zijn altijd welkom. ENJOY!

Proloog

Alles heeft een begin, je leven, je schooltijd, vriendschap en zo ook de liefde. Ze zeggen dat alles ook een einde heeft maar dat wil ik niet met zekerheid zeggen want ik ken iemand die het bewijs heeft dat niet alles een einde hoeft te hebben, al is dat einde bij haar nog lang niet in zicht. Ik kan je wel zeggen dat alles bij haar begon bij het komende optreden van haar favoriete band.

‘Kom op, Angel! Je moet je kleren nog uitzoeken en je staat nu al een half uur onder de douche! Ben je verzopen ofzo?’ Sharon bonkte ongeduldig op de deur. Angel zuchtte en deed de kraan toe. Een koude rilling liep over haar rug terwijl ze zich afdroogde.
‘Ik kom, ik kom!’ Gilde ze terug. ‘Ga jij nou maar een singeltje of cd’tje zonder handtekening zoeken!’ Ze trok haar zwarte skinnybroek aan en greep naar haar T- shirt van Simple Plan. Ze droogde haar lange blonde haren wild en deed daarna make – up op. Tevreden draaide ze een rondje in de spiegel.
‘Angel!’ Sharon bonkte opnieuw hard op de deur.
‘Ik kom, ik kom. Is mijn ma al klaar?’ Vroeg Angel terwijl ze rustig de deur opende en haar vriendin voorbij liep. Sharon denderde achter haar aan de trap af en nam haar pols vast.
‘Angel?’ Vroeg ze voorzichtig. Ze wist al wat er ging komen, wat Sharon zou gaan vragen.
‘Alles gaat goed met me, kom.’ Ze sleurde Sharon, die haar pols nog steeds vast had mee naar de woonkamer maar haar moeder was nergens te vinden. ‘Maààààm!’ Haar stem echode na in het huis en ver hoorde ze het snelle tikken van haar moeders pumps.
‘Ja lieverd?’ Haar moeder verscheen in de deuropening, haar gezicht was rood en ze prutste aan een oorbel.
‘We moeten echt vertrekken nu.’ Knikte Angel bedenkelijk met een blik op de klok.
‘Oke, wacht even.’ Zei haar moeder terwijl ze naar haar handtas greep en hen de tickets toestak. ‘Straks vergeten jullie deze en kunnen jullie niet binnen.’
‘Jaja, mam.’ Mompelde Angel terwijl ze de garage in liep en in de auto kroop. Sharon kwam naast haar zitten en keek glunderend naar het ticket. Ze was nog steeds verwonderd dat ze er nog aangeraakt waren want ze waren bij een van de laatste geweest die een ticket hadden besteld. Sharon en zij waren er een beetje te laat achter gekomen dat er een optreden van Simple Plan was. Normaal waren zij één van de eersten die ervan wisten maar deze keer was het anders geweest, Sharon had al een hele tijd niet op de officiële site gekeken en Angel mocht niet op internet dus was het heel erg moeilijk om erachter te komen of er al dan niet een optreden was. Nou, ze waren er wel snel genoeg achter gekomen en hadden meteen tickets besteld. De vrouw die hun de tickets had verstuurd had gezegd dat ze geluk hadden, het waren de laatste twee tickets.
‘Nog een goed kwartiertje rijden en we zijn er.’ Informeerde haar moeder. De meisjes knikte en gilden kort.

Een kwartiertje later stonden ze in de rij aan te schuiven. Langzaam schoven ze een beetje naar voren en keken opgewonden om hen heen.
‘We gaan hen zien! We gaan hen echt zien!’ Kirde Sharon gedempt terwijl ze nog een stukje naar de twee bodyguards toe stapten. De twee gespierde mannen hadden beiden pikzwarte kledij aan en een zonnebril voor hun ogen. Angel vroeg zich af hoe ze zo deftig konden zien, de glazen zagen er immers heel erg donker uit.
‘Hallo dames, messen of andere scherpe wapens? Die mag u hier indienen.’ Bromde de linkse bodyguard. Sharon en zij schudden tegelijk hun hoofden. De rechts schoof ietsje op zodat ze door konden en lichtelijk verdwaasd liepen ze verder. Angel kwam aan een balie en keek naar de twee vrouwen die verveeld naar hun computer staarden. Sharon kwam naast haar staan en kuchte.
‘Oh, tickets.’ Mompelde de rechtse vrouw. Sharon graaide even in haar tas en gaf de vrouw de tickets af.
‘Oke, veel plezier.’ Glimlachte ze iets vriendelijker. De twee meisjes liepen richting de zaal die al half verduisterd was. Het was nog maar een kwartiertje en de zaal was al halfvol. Toch drumden Sharon en Angel zich naar voren zodat ze helemaal vooraan kwamen te staan.
‘We gaan vooraan staan! We gaan vooraan staan!’ Gilde Sharon uitgelaten.
Angel knikte grijnzend en dronk van haar flesje water. Ze had het nu al zo warm. De lichten dimden nog meer en de deuren werden gesloten. Op het podium werd er heen en weer gelopen en naast haar begon Sharon te gillen, gevolgd door de rest van de zaal. Pierre kwam op en greep meteen de microfoon.
‘Hallo Eindhoven!’ Gilde hij. ‘Zijn wij er klaar voor?’ Hij hield de micro naar de fans gericht waardoor ze nog harder gingen gillen. ‘Oke dan, we beginnen vandaag met een nummer dat jullie allemaal kennen. Ik wil dat jullie allemaal op en neer springen want dit numeer heet ‘jump’!’ Riep Pierre en hij zwaaide met zijn armen op en neer. David en Sebastien zetten de eerste noten in en de muziek begon.

Bezweet stond Angel even stil en keek hijgend toe hoe David op zijn gitaar speelde, hij had zijn zwarte skinnybroek aan met daarop een simpel zwart T-shirtje. Zachtjes zong ze mee met Pierre en ze sloot haar ogen. Als ze haar ogen open deed stroomde het bloed naar haar wangen, David had zijn ogen in de hare geboord en hij keek haar verlegen glimlachend aan. Voorzichtig glimlachte ze terug en begon ze weer op de maat van de muziek mee te dansen, ze gilde niet meer want daar was haar stem niet meer toe instaat. Angel keek even naast zich naar Sharon die vermoeid op het hek leunde. Ze keek weer op als Sharon haar arm uitstak en schrok als David opeens voor haar stond. Gauw stak ze haar hand uit, hij greep hem en hield hem iets langer dan normaal vast. Ze voelde dan ook de jaloerse blikken van de andere meisjes in haar rug priemen. Dit was geweldig! Ze had David aangeraakt, David Desrosiers! Hij had haar ook in de ogen gekeken en ze dacht zelfs dat hij wilde vragen of ze nog even bleef na het optreden maar dat is waarschijnlijk een fangirl droom!
‘Hij keek in je ogen kind! David keek je in de ogen!’ Gilde Sharon in haar oor.
Ze knikte heftig en richtte voor de rest van de avond haar aandacht op het podium.
‘Oke, voor dit nummer willen Pierre en ik dat jullie allemaal zacht met jullie armen zwaaien!’ riep David in de micro. Zachtjes begon ze met haar armen te zwaaien als David en Seb de eerste noten van ‘untitled’ aansloegen en keek Sharon bemoedigend aan, die er een beetje verloren stond te kijken. ‘Zwaai nu mee kind!’ Riep ze in haar oor.
‘How could this happend with me?’ Zong Pierre terwijl hij ook met een arm mee zwaaide.
Angel keek over het podium heen naar Chuck die zachtjes op de drum speelde, zijn voorhoofd glinsterde van het zweet en hij drumde geconcentreerd verder. Zachtjes begon ze weer te gillen en tot haar verbazing liet haar stem het toe. Het nummer stopte en David zette onmiddellijk het begin van ‘Shut up’ in. ‘Eindhoven, ga uit je dak want dit is ons laatste nummer!’ riep Pierre nog gauw voor hij begon te zingen. ‘There you go, you always so right…’
Ze ging zo in het dansen op dat ze schrok dat het liedje al bijna voorbij was. Dit was hun laatste nummer! Dat konden ze echt niet maken. Een grijns gleed over haar gezicht. Ze spelen waarschijnlijk wel nog een nummer!
‘We want more, we want more!’ begon de zaal te roepen.
‘Oke, nog èèn nummer, hier komt ‘god must hate me’!’ lachte Pierre en begon te zingen. Oh god, keek David nu weer naar haar? Ze keek naar Sharon die haar met speelse glinsters in haar ogen aankeek. ‘Hij keek je weer aan, Angel, David Desrosiers keek naar je!’
Ze grijnsde en keek naar David, die nu druk met zijn gitaarspel bezig was.

_________________
Please don't leave me alone

I'll missing you!

Nog een poging, laatste stukje van de proloog.



‘Eindhoven, laat je horen!’ riep Pierre tevreden.
David kwam weer naar voren en gooide zijn plectrum naar haar toe, gauw sloot ze haar handen erom heen. Ze had de plectrum van David! Hij gooide het echt naar haar toe! Enkele meisjes probeerden haar hand open te maken maar zij spande zo haar spieren dat ze haar vingers niet verzet kregen. Ze stak de plectrum in haar broekzak en begon luid te gillen. Het optreden liep te einde en gearmd met Sharon liep ze de zaal uit. Angel keek even rond en ontdekte enkele meisjes die achter een bodyguard aan liepen.
‘Kijk!’ Gilde Angel gedempt. ‘Daar delen ze handtekeningen uit.’
Sharon gilde luid en trok haar bruusk mee. Angel trok zich lachend los en nam de twee singeltjes uit haar tas. Langzaam ging ze haar vriendin achterna, die al door de deur verdwenen was en probeerde haar zenuwen ergens in een hoekje te gooien, wat haar immers niet zo goed lukte. Ze haalde diep adem en stapte de ruimte in. Luid gelach weerklonk en de jongens keken elkaar geamuseerd aan. Ze hadden schijnbaar nog niet door dat twee meisjes hen stonden aan te staren. Angel en Sharon wisselden een blik en grijnzend tikte Angel richting de tafel. Haar zenuwen werden getemperd door Pierres geruststellend gelach en liet haar geduldig wachten.
‘Ahum, Pierre. Zet nou je krabbel op dat singeltje, dat mooie meisje staat daar al een half uur!’ Lachend boog Seb naar voren en porde de zanger in zijn zij waardoor hij verontwaardigd een hupje maakte op zijn stoel en er bijna af viel.
‘Oh, sorry hoor.’ Mompelde hij grijnzend tegen Angel en hij ging op zoek naar zijn pen, die verdwenen was. ‘Hé, wie van jullie heeft mijn pen?’ Hij boog naar voren. Angel giechelde en keek Chuck – die naast Pierre zat- beschuldigend aan.
‘Chuck!’ Gilde Sharon, die haar zenuwen blijkbaar had laten varen.
‘Oh, wacht, ik leen even die van hem.’ Zonder dat Chuck kon protesteren nam Pierre zijn pan en zette zijn krabbel op het singeltje. ‘Oh, die werkt goed. Mag ik die houden, Chuckie?’
Sharon en Angel giechelden en schoven door. Chuck staarde koppig voor zich uit maar weigerde Pierre zijn pen terug te geven. Angel kwam voor David te staan en glimlachte een klein beetje verlegen naar hem. Sharon giechelde en boog zich naar David toe.
‘Davidje, lieverd. Je kwijlt.’ Fluisterde ze en ze grijnsde naar Angel. Angel Keek haar even beledigd aan en gaf haar vriendin toen een duw.
‘De enige die hier kwijlt, ben jij. Kijk aan je voeten, daar ligt al een hele plas.’ Fluisterde ze en ze stak haar tong uit. David had ondertussen het singeltje doorgeschoven maar staarde haar nog steeds aan. Ze was net van plan om door te stappen als zijn stem haar tegen hield.
‘Hoe heet je?’ Vroeg hij en hij glimlachte kort.
‘Angel.’ Ze staarde verlegen naar haar schoenen en bloosde.
‘Mooie naam.’ Hoorde ze hem zeggen maar Sharon duwde haar vooruit en dus had ze niet de kans om nog te antwoorden. Met één blik achterom wist Angel dat Sharon het verschrikkelijk grappig vond.
‘Zo, nu ga jij lekker in je bedje kruipen en morgen gaan wij uit!’ Grijnsde Sharon. ‘Zo raak je misschien van je trauma af.’
‘Hé, ik heb helemaal geen trauma!’ Riep Angel verontwaardigd uit en stapte in de auto van haar moeder. De vrouw keek verbaasd achterom maar grijnsde als ze de ondeugende grijns op haar dochters gezicht zag. Angel liet haar ogen over het singeltje glijden en gilde toen ze onder Davids naam cijfertjes zag staan.
‘Sharon!’ Gilde ze. ‘Moet je zien!’ Ze duwde het singeltje impulsief onder de neus van haar beste vriendin.
‘Oh my god!’ Gilde Sharon en ze stuiterde bijna onder haar gordel door. ‘David Desrosiers heeft zijn mobiele nummer aan jou gegeven!’
‘Ja! Oh, ik denk dat ik droom!’ Zuchtte Angel en ze keek even naar buiten maar begon toen weer te stuiteren. ‘Oh, maar als dit een droom is ga ik hem morgen bellen! Dan kan ik lekker verder dromen.’
Haar moeder lachte en keek kort achterom. ‘Liefje, ik waarschuw je, dit is geen droom.’
‘Jawel!’ Beet Angel haar moeder toe. Waarom moest zij nou perse weer haar droom verpesten?
‘Liefje…’ Begon haar moeder opnieuw maar ze hield haar mond en concentreerde zich op de weg, eindelijk. De hele weg staarde Angel naar buiten, bedenkend of dit al dan niet een droom kon zijn. Ze wist immers niet meer dat ze in bed was gekropen. Maar was dat ook nodig? Nee, ze was waarschijnlijk stomdronken ofzo geweest.

Zuchtend stapte ze een half uurtje later uit de auto. Sharon grijnsde naar haar en samen stommelden ze de trap op. Haar broer maakte een mopperend geluid en haar zus Rianne praatte tegen iemand. Zonder te kloppen stampte Angel de kamerdeur open en kruiste haar armen.
‘Rianne.’ Beet ze. ‘Mijn mobiel?’ Riannes mobiel was tijdelijk afgepakt en Angel – hoe stom en vergeetachtig ze ook was – had haar mobiel per ongeluk thuis gelaten. Schijnbaar had haar zus daar goed van geprofiteerd want ze lag languit op haar bed met Angels mobieltje te bellen.
‘Wacht nou even, doe niet zo opgefokt.’ Siste Rianne en ze fluisterde wat in haar mobiel. Angel kon het niet verstaan maar ze wist dat het een of ander scheldwoord was. Ze zuchtte en trok haar mobiel uit haar zus haar handen. Zeno, stond er op het schermpje. Ze drukte het gesprek weg en stampte de kamer weer uit om met haar kleren aan in bed te kruipen.

_________________
Please don't leave me alone

I'll missing you!

‘Angel, wakker worden!’ Gilde Sharon en ze schudde wild aan haar vriendins bed, dat protesterend kraakte. Angel kreunde en draaide zich om. Wie had het lef haar nú wakker te maken. Ze was nog helemaal niet uitgeslapen.
‘Sharon, alsjeblieft.’ Murmelde ze en ze richtte zich een klein beetje op om naar het uur te kijken: drie uur in de middag. Haar ogen werden groot. Had ze echt zo lang geslapen? Ze kreunde en wreef door haar blonde krullen.
‘Al zo laat?’ Vroeg ze uiteindelijk verdwaasd en ze kwam overeind. Ze had haar moeder beloofd haar broer in huis te houden vandaag maar ze vreesde dat die van de zaak had geprofiteerd en het huis was ontvlucht, zoals altijd. Hoe kon ze zo stom zijn om zich zomaar te over slapen? Och, wat maakte het haar ook uit, Sharon was hier en ze gingen lol maken, zeker weten.
‘Ja, komt ervan, hé.’ Grijnsde Sharon en ze bekeek me even onderzoekend. ‘Ben je al over je trauma heen?’
Angel fronste even maar wist meteen waar waarover Sharon het had. Ze stuiterde zowat het bed uit en spurtte de trap af, op zoek naar haar singletje die ze gisteren daar ergens achtergelaten had. Het lag op Riannes bureau en even keek Angel op het notitieblok waar al de boodschappen aan elkaar stonden. Er waren drie nieuwe regels bij gekomen.
“Zus, is dat echt het nummer van David Desrosiers of heb je dat daar gewoon zomaar onder geklad? Laat het even weten, wil je? Dan weet ik of ik een reden heb dat singletje in de prullenbak te gooien. Dikke kus, broer.” Stond er als eerste op en Angel voelde de woedende adrenaline door haar aderen stromen. Gefrustreerd schopte ze tegen de bureaustoel die verder rolde tot tegen de boekenkast. Haar ogen lazen het volgende bericht.
“Liefje, ik wil je nog even waarschuwen dat je niet gedroomd hebt, dit was allemaal echt. Dus denk goed na voor dat je belt. Wees alsjeblieft voor één keer niet je impulsieve zelf maar denk na over wat je gaat zeggen. Ik wil niet dat je gekwetst word…dus wees voorzichtig. Ik moet trouwens laat werken en je broer is bij Thomas, je weet wel.” Waar bemoeiden ouders zich toch altijd mee? Het was toch haar beslissing of ze naar David belde of niet? En waarom moest haar moeder dat perse op die blocnote schrijven? Zo zorgde ze er alleen maar voor dat Jamie irritant ging doen. Jamie was haar broer en ze haatte hem, al hield ze ook heel veel van hem – soms. Ze zuchtte en rolde met haar ogen.
“Oh, engeltje, wil jij even de afwas voor ons doen en op het baby’tje van de buren letten? Die kleine komt om half vier bij jou en gaat om acht uur weer weg. Dank je. Kusjes, je vader.” Een geërgerde schreeuw ontsnapte aan haar longen en ze hoorde Sharon naar beneden stommelen.
‘Ik haat hen, ik haat hen.’ Brieste ze en ze rukte het papier van de blocnote.
‘Wat scheelt er?’ Fronste Sharon en ze hield haar hoofd schuin.
‘Lees dit, dan weet je wel genoeg.’ Ze dropte het papier onder Sharons neus en begon koffie te zetten. Haar ogen gleden naar de klok en ze schoot in paniek toe ze zag hoe laat het was; vijf voor half vier. Ze zuchtte en ging op de keukenkast zitten. Sharon murmelde de tekst voor en haar ogen werden bij iedere zin groter. Angel durfde te wedden dat ze aan het stukje van haar vader zat, en ze kreeg gelijk want nog geen seconde later begon Sharon heel luid te gillen. De bel ging en Angel stoof naar de gang. Even maakte ze zich zorgen over hoe ze eruit zag – haar T-shirt zat onder de biervlekken en haar broek zag er ook niet bepaald lief uit. In de spiegel die in de gang hing, zag ze dat haar haren alle kanten uit schoten – maar die zette ze al snel opzij als ze de deur opende.
De buurvrouw was eigenlijk nog een jong meisje van ongeveer negentien jaar. Ze was alleenstaande moeder en zorgde heel dapper voor haar dochtertje, ook al moest ze iedere dag werken. Angelique had haar als vaste oppas aangeschaft voor als ze moest werken en dat zou nooit veranderen. Terwijl ze de voordeur opende klonk er gerinkel van glas dat op de grond viel en een verschrikte gil van Sharon. Wat had ze nou weer uitgestoken? Yanaïka, het dochtertje van Angelique, begon te huilen en Angelique zelf glimlachte kort.
‘Dag Angel.’ Begroette ze vriendelijk en ze keek even naar binnen. ‘Ik hoop dat ik niet ongelegen kom?’
‘Nee, helemaal niet. Sharon is gewoon de keuken aan het afbreken, opnieuw.’ Wuifde ze en ze lachte even.
‘Oh,’ Grinnikte Angelique en ze liet haar ogen over Angels gestalte glijden. ‘Voel je je wel goed?’
‘Ja, prima zelfs. Kom binnen.’ Ze zette een stap opzij en Angelique liep langs haar heen. ‘Ik ben gisteren alleen naar dat optreden van Simple Plan geweest en nouja, het is héél laat geworden.’ Legde ze uit.
‘Ahzo,’ Grijnsde haar buurmeisje en ze kwam de keuken binnen. Sharon stond nog steeds vloekend naar de glazen die gebroken waren te staren. Yanaïka brulde. Angel keek even achterom en zag Angelique’s vermoeide ogen toen ze haar dochter probeerde te troosten. Snel nam ze Yanaïka over en wiegde haar in haar armen.
‘Stil nou, kleine meid. Het is niets, Sharon mag niet vloeken, Sharon is stout, zie je?’ Fluisterde ze tegen het meisje en het kindje keek haar met grote ogen aan.
‘Tante Angel lief.’ Brabbelde ze en ze trok lichtjes aan haar haren. Het meisje was al ongeveer één jaar maar kon al redelijk goed praten. Alleen had ze nog niet goed door wie haar familie was en wie niet. Zij had er geen probleem mee maar ze wist niet wat Angelique er van dacht. Even keek ze op en haar buurmeisje keek glunderend naar het tafereel.
‘Vind je het erg dat ze me tante noemt?’ Vroeg ze en ze keek onzeker naar omhoog.
‘Nee, ik vind het zelfs leuk. Jullie zijn voor mij als familie, dus zou ik het heel mooi vinden als zij je als haar tante beschouwt.’ Legde Angelique uit en de bel ging. Oh nee, de oppasdienst was begonnen. Angel zag dat de overbuurvrouw ook met haar twee kindjes voor de deur stond.
‘Hallo Angel,’ glimlachte de vrouw en ze keek naar Yanaïka op haar arm. ‘Zou ik Lucas en Julie ook bij jou mogen afleveren? Ik moet namelijk heel dringend weg. Het spijt me dat het zo opeens is, dus ik hoop dat je het niet erg vind.’
‘Nee, natuurlijk vind ik het niet erg. U komt ze maar halen als je wilt.’ Glimlachte Angel vriendelijk en ze keek even naar Julie die haar onzeker aan keek. ‘Komt Julie bij Angel?’
Het meisje glimlachte en kwam naar haar trippelen. Lucas liep iets zekerder naar binnen en zwaaide naar zijn moeder. Ergens in de keuken viel er nog een glas.
‘Oh god.’ Mompelde Angel en ze rolde met haar ogen. ‘Als ik me nu mag excuseren, mijn vriendin is de keuken aan het afbreken en ik zou haar graag willen boeien in de zetel, voor ze alles afbreekt.’ Grijnsde ze.
‘Tuurlijk.’ Grinnikte de vrouw en ze verdween.
‘Kom, gaan jullie naar de televisie kijken? Of gaan we, nadat Angel gedoucht heeft, een spelletje spelen?’ Vroeg ze en ze liep de keuken in. Julie keek meteen geïntrigeerd naar de scherven. ‘Nee, Julie, niet doen! Dat doet pijn!’ Waarschuwde ze en ze nam het kleine meisje haar hand vast. ‘Sharon, waarom ruim je dat niet even op? Straks snijden ze er zich aan.’
‘Ik kan er ook niets aan doen dat jij de lokale oppas bent, hoor!’ Mopperde Sharon en ze stampte weg. Angelique grijnsde.
‘Ik ga maar weer.’ Zei ze en ze gaf Yanaïka een zoen. ‘Dag mijn kleine meid, braaf zijn, hé.’
‘Tot straks.’ Glimlachte Angel en ze plaatste Julie en Lucas op de zetel. Yanaïka vertrouwde ze aan Lucas toe en zei dat hij héél lief tegen haar moest zijn. Ze stoof naar boven, douchte zich en ging daarna samen met haar mobiel op bed zitten. Het werd tijd dat ze David belde.
Met een kloppend hart toetste ze het nummer in haar gsm en ze wachtte even voordat ze op het groene knopje drukte. Langzaam haalde ze heel diep adem en drukte toen, zonder enige twijfel op het groene knopje. De telefoon ging over, één keer, twee keer, drie keer en toen opeens…

_________________
Please don't leave me alone

I'll missing you!

Nog een stukje dan maar, klein stukje van hoofdstuk 1 nog.



‘Hallo, met David Desrosiers.’ Klonk het aan de andere kant van de lijn en haar hart sloeg een slag over. Ze slikte en hoopte dat er geluid uit haar keel zou komen.
‘Hallo, Angel hier.’ Zei ze en ze glimlachte.
‘Oh,’ het bleef even stil. ‘Wat leuk dat je belt!’ Klonk het daarna meteen enthousiast.
Ze giechelde zenuwachtig en frunnikte aan haar jurk. ‘Het optreden van gisteren was echt geweldig!’ Zei ze.
‘Daar ben ik het mee eens, de zaal was helemaal uitverkocht. Wat vond je het leukst aan het optreden?’ Lag er nu een onzekere ondertoon in zijn stem?
‘Alles, en dan vooral jouw zingen.’ Ze bloosde en voor even was ze blij dat hij haar niet kon zien. Ze glimlachte tegen zijn poster. Langs de andere kant klonk Pierres stem in de verte.
‘Dank je.’ Grinnikte David zenuwachtig en hij zweeg even. ‘Wat ga je vandaag nog doen?’
‘Ik heb…’ En toen viel er weer en glas en zette Yanaïka het op een brullen. Er werden stappen gezet en toen jengelde Julie van de pijn. ‘Verdomme, Sharon!’ Gilde Angel en verschrikt struikelde ze de trap af.
‘Wat scheelt er?’ Vroeg David en ze horde dat hij fronste.
‘Wat ik wilde zeggen was dat ik moet oppassen en mijn vriendin is hier nu de keuken aan het afbreken, vraag me niet hoe ze het doet. En nu ja, die kleine is beginnen brullen en ik vrees dat het andere meisje aan de scherven is geweest.’ Zei ze en ze liep hijgend de keuken in. Blijkbaar was Sharon ontbijt aan het maken maar wilde het niet zo lukken want het bord met ontbijtkoeken en de koffie zaten overal op de keuken. Julie stond met een scherf in haar hand en er liep bloed uit haar vinger. Lucas kwam binnen met Yanaïka in zijn armen.
‘Lucas, had ik niet gezegd dat je in de zetel moest blijven zitten. Kom, Yana, kom even bij tante Angel. En Julie, volg je even.’ Ratelde ze even en ze kreunde geërgerd.
‘Ik hoor dat je het druk hebt.’ Zei David en de teleurstelling klonk door in zijn stem, Angels hart scheurde een beetje. ‘Dus ik bel je straks of zo wel terug.’ Meldde hij.
‘Het spijt me.’ Mompelde ze, zo stil dat alleen David het kon horen. ‘Echt.’
‘Het geeft niet,’ hij klonk opgewekter. ‘Tot vanavond.’ Beloofde hij en een luid getuut klonk in haar oren. Woest draaide ze zich naar Sharon om.
‘Als je nu niet maakt dat die scherven weg zijn, doe ik je wat.’ Dreigde ze en ze ging voor Julie zitten. Het meisje huilde en jengelde nog steeds van de pijn maar het bloeden minderde al. Sharon mopperde enkele onverstaanbare vloeken en liep richting het kot – waar alle schoonmaak spullen stonden – om vervolgens de scherven, eindelijk, op te ruimen. Angel verzorgde de vinger van Julie en keek samen met hen naar televisie, totdat Lucas begon te klagen dat hij zich verveelde. Ze zette Julie en Lucas aan tafel en zocht naar tekenpapier. Ze zette de kleurpotloden op tafel en hielp hen een beetje met tekenen terwijl Sharon de woonkamer in kwam lopen.
‘Angel?’ Vroeg het meisje onzeker en ze staarde naar haar voeten.
‘Wat?’ Angel wachtte nog steeds op iets, iets dat op “het spijt me” moest lijken.
‘Ik heb Julie echt geen pijn willen doen, sorry.’ Mompelde Sharon maar Sharon besefte niet waarom Angel zo kwaad was. Ze keek haar woest aan en nam het potlood dat in Lucas’ handje lag weer vast.
‘Kijk, zo teken je een boom. Mooi hé? Ga jij hem inkleuren?’ Vroeg ze en ze keek Lucas vragend aan. Sharon zuchtte.
‘Angel kleuren!’ Riep Lucas en hij stuiterde driftig op en neer. Angel grijnsde en nam een groen kleurpotlood. Langzaam begon ze de bladeren groen te kleuren en wachtte nog steeds totdat Sharon iets zou gaan zeggen. Yanaïka brabbelde iets in haar slaap. Angel had haar in het wiegje gelegd dat ze van Angelique gekregen had. Angelique had gezegd dat dit was voor als het meisje mocht blijven slapen.
‘Dat moet bruin.’ Julie wees op de stam van de boom.
‘Wil Julie de stam kleuren?’ Glimlachte Angel geamuseerd en ze zocht naar een bruin potlood. Julie knikte heftig en rukte het bruine potlood uit haar hand.
‘Weet je met wie ik aan de telefoon hing daarstraks?’ Vroeg ze en haar stem klonk scherp, verwijtend. Ze was nog niet eens aan de reden van het korte gesprek gekomen.
‘Nee?’ Sharon keek haar argwanend aan.
‘David Desrosiers.’ De verwijtende ondertoon kwam aan de oppervlakte van haar stem en ze staarde Sharon met kwade ogen aan. ‘Hij was teleurgesteld toen ik vertelde dat mijn vriendin de boel aan het afbreken was en ik hem moest achterlaten.’ Haar ogen vernauwden zich tot spleetjes.
‘Het spijt me.’ Zei Sharon vlug maar ze besefte dat Angel nog heel lang kwaad zou zijn.

_________________
Please don't leave me alone

I'll missing you!

Heel lang niet aan geschreven maar hier toch nieuw stukje






‘Gaan we vandaag shoppen?’ Vroeg Sharon de volgende morgen meteen toen Angel wakker gejengeld was door Yanaïka. Sharon zou haar ook nooit eens helpen. Ze geeuwde uitgebreid en keek op de klok. Zondag, tien uur. Wie had nu het lef om haar rond dit uur wakker te maken? Sharon zou het niet eens mogen denken om haar zo vroeg wakker te maken. David had de vorige avond niet meer gebeld maar ze had wel een smsje van hem gehad. Ze kende de inhoud ondertussen al vanbuiten.
“Sorry, ik kan niet bellen, de eerste keer dat ik tijd heb, bel ik je, beloofd! Denk aan je. X David.” Had er gestaan en ze zou het nooit vergeten, nooit meer.
Nu schudde Sharon haar immers wakker en had ze niets anders dan hoofdpijn, dom ook om zoveel te drinken op een zaterdagavond. Ze had beter moeten weten. Zuchtend stapte ze uit haar veel te warme bed en ging meteen onder een ijskoude douche staan. Rillend kwamen haar spieren tot leven maar ze negeerde dat feit en deed rustig verder. Na een kwartier stond ze uiteindelijk met haar kleren beneden.
‘Sharon, kon jij nou niet even Yanaïka’s pamper verversen?’ Klaagde ze en ze legde de baby op een kussen, dat vuil mocht zijn, op tafel. Snel ververste ze de pamper en bracht het kindje toen terug naar Angelique.

‘Kijk, dat rode topje daar is leuk!’ Kirde Angel terwijl ze een rood klein gevalletje uit de rekken trok. Sharon giechelde en staarde haar aan alsof ze gek geworden was.
‘Daar puilen je dingen in uit, Ang. Je meent toch niet dat je dát ooit gaat aan doen? Dan loop ik niet naast je hoor.’ Giechelde de bruinharige stom en ze keek Angel onschuldig aan.
‘Alsof ik altijd naast jou durf te lopen.’ Kinderachtig stak ze haar tong uit en paradeerde langs de kassa heen naar de pashokjes, er hing al een kort rokje, een jurk, een topje en een skinny over haar arm. Sharon volgde haar braaf en keurde haar outfits braaf. Ze hield de jurk en het korte rokje en stapte toen de winkel terug in, Sharon was verdwenen. Ze betaalde en fronste toen haar vriendin nog steeds nergens te zien was. Waar was zij nou weer heen gerend? Angel wist dat Sharon geen enkel gevoel voor richting had en het verbaasde haar dat ze er alleen op uit was gegaan. Eigenlijk kon het haar niet echt schelen, ze hing vast in de winkel naast die van haar rond, waar de pumps enzo stonden. Langzaam liep ze de winkel in maar Sharon was daar ook niet te bekennen. Fronsend zocht ze verder totdat ze langs de andere kant van het winkelcentrum het bruine warrige kapsel van haar vriendin herkende. Het meisje was niet alleen, ze stond bij twee jongens die haar heel erg bekend voor kwamen. Ze hadden namelijk heel veel weg van Pierre Bouvier en Sebastien Lefebvre, de zanger en de gitarist van Simple Plan. Ze glimlachte om dat besef maar een stem in haar hoofd riep haar tot orde. Wacht, als Pierre en Seb hier waren, dan betekende dat dat David hier ook ergens rond hing, dat hij niet heel ver weg was. Wat moest ze tegen hem zeggen? Zou hij haar wel willen zien? Wat als hij veranderd was van gedachte? Ze zuchtte en schudde haar hoofd. Ze moest zich dringend over deze onzekerheid heen zetten. Zelfverzekerd liep ze op de drie personen af en glimlachte, licht verlegen.
‘Sharon.’ Haar stem kwam net over het luide gegiechel van haar vriendin.
‘Oh,’ Sharon draaide zich geschrokken om. ‘Je hebt me gevonden. Betrapt.’ Giechelde haar vriendin en Angel glimlachte donker.
‘Mooie ben jij, mij even alleen laten bij de veronderstelling dat ik je zelfs in zo’n kleine winkel niet alleen kan laten en dan sta je ook nog eens op Pierre te kwijlen. Echt mooi van jou.’ Speels zette ze haar handen in haar zij. ‘Moet je die plas aan je voeten nu zien, dat is toch niet netjes?’
Eerst leek Sharon niet te beseffen maar toen Angel eindelijk was uitgepraat gleden er veel emoties over haar gezicht, ze stopte bij geamuseerd.
‘Nou, jij bent toch de babysit van dienst, dus jij kan dat wel even voor me opruimen.’ Grijnsde Sharon.
‘Oh, ik ruim geen kwijl van mijn beste vriendin op.’ Quasi – beledigd stak ze haar tong uit naar Sharon en keek even achter zich waar een fonteintje stond. ‘Maar als je kleren moeten gewassen worden wil ik je altijd even in dat fonteintje gooien.’
Nu moesten Pierre en Seb ook lachen en ze kwamen echt niet meer bij. Angel grijnsde en zette een stap naar hen toe.
‘Sorry, ik ben onbeleefd. Angel, aangenaam.’ Geamuseerd stak ze haar hand uit en schudde die van Pierre en Seb. Ze waren nog steeds niet uitgelachen maar toch vonden ze het kunnen haar op die manier te begroeten. Het bleef even stil in de groep, ze waren allemaal uitgelachen en Sharon wipte nerveus van haar ene been op het andere.
Plots giechelde Sharon en keek naar iets achter haar maar Angel had geen zin om zich om te draaien.
‘Angel, je aanstaande is er.’ Zei haar vriendin op heel serieuze toon en ze staarde nog steeds naar iets of iemand achter haar. Angel fronste en keurde haar vriendin zorgvuldig.
‘Aanstaande? Sharon, ben je dronken?’ Vroeg ze en ze keek haar beste vriendin fronsend aan.
‘Nee,’ beledigd stak Sharon haar kin in de lucht en als een kinderlijk gebaar sloeg ze haar armen over elkaar. Angel giechelde.
‘Komt ervan, als je mijn telefoontjes verpest.’ Siste ze en ze grijnsde.
‘Heb je nog meer gebeld gisteren?’ Klonk het plots verbaasd achter hen en Angel sprong geschrokken overeind terwijl ze een halve draai maakte. David stond op het randje van de fontein en staarde haar geamuseerd aan.
Er viel opnieuw een stilte maar deze keer moesten Sharon, Pierre en Seb moeite doen om hun gelach in te houden terwijl Angel David geschrokken en tegelijkertijd geamuseerd aan stond te kijken en David in haar blauwe ogen staarde. Uiteindelijk barstte het gelach en gegiechel achter hen toch los en draaide Angel zich geïrriteerd om.
‘Wat is er nou weer zo grappig?’ Fronste ze en ze keek naar Sharon. ‘Is je niveau nu nog lager geworden? Ik dacht dat Noa juist een goede invloed op je had, en ik de slechte.’ Vervolgde ze verontwaardigd en ze glimlachte gemeen. Sharon staarde haar even aan maar glimlachte toen net dezelfde glimlach.
‘Jullie zijn schattig samen.’ Prevelde Sharon en ze keek heel behoedzaam op als bleek dat Angel niet antwoordde. De blondharige zette speels haar handen in haar zij en staarde dreigend naar Sharon, die al enkele stappen naar Pierre toe zette.
‘Ik dacht dat je die blik alleen maar gebruikte als je iemand in elkaar ging slaan?’ Vroeg ze speels en ze stak haar tong uit. Angel grimaste en probeerde niet aan haar ruigere verleden te denken, want daar had ze geen zin in. Sharon staarde haar vriendin onderzoekend aan toen de blik verdween en er een gekwelde blik die plaats in nam. Ze slikte een brok in haar keel weg en zette een stap naar Angel toe.
‘Oh, shit. Ik moet echt mijn grote mond leren houden. Het spijt me,’ In paniek ging ze recht voor Angel staan en keek haar angstig aan terwijl Angel haar nog altijd met diezelfde lege, gekwelde blik aan stond te staren. ‘Engeltje, alsjeblieft.’
‘Waarom maak je er zo’n drama van?’ Fronste Pierre, die duidelijk niet begreep dat Sharon een gevoelige snaar had geraakt bij Angel. Angel slikte.
‘Laat ons zeggen dat ik niet altijd het brave, beleefde meisje ben geweest als nu.’ Zei ze hees en ze draaide zich even van hen af om haar zelfbeheersing terug te vinden. Die kwam immers niet zo snel als ze gedacht had en ze voelde hoe Sharons hand op haar arm rustte. Langzaam ademde ze heel diep in en verdrong de tranen en de vage pijn naar een hoekje heel ver in haar geest, natuurlijk het verkeerde hoekje, maar dat zou ze straks wel opruimen.
‘Het is in orde, Sharon. Niets aan de hand.’ Glimlachte ze terwijl ze zich terug draaide en naar David en Pierre keek, die hen een beetje verbaasd stonden aan te staren. Ze begrepen nog steeds niet wat er aan de hand was en Angel zuchtte. Soms konden mannen echt traag van begrip zijn.
‘Ik leg het jullie later ook wel eens uit.’ Grijnsde ze en ze keek toen even rond. Sharon en zij zouden nu nog even kunnen gaan shoppen en daarna uit kunnen gaan. Dat hadden ze wel verdiend. Haar moeder zou zo meteen ook wel weer thuis komen en ze wist zeker dat de vrouw geen probleem zou hebben met hun plannen om eens lekker een avondje wild te gaan doen.

_________________
Please don't leave me alone

I'll missing you!

Hahha, omg xD Ik heb er wel lang over gedaan om je nieuwe versie te lezen Maar het is best onwaarschijnlijk dat Simple Plan zomaar met fans om kunnen gaan Maar het is wel een mooie droom! David Desrosiers forever! <3
Je schrijft vlot, dat leest erg prettig Ben daarom benieuwd naar meer!

_________________
Sometimes is there a day to forgiveness... Sometimes is that day to revenge.

Lessie, heel erg bedankt dat je het nog ziet zitten om de versie opnieuw te lezen Je reactie deed me meteen een glimlach op mijn gezicht krijgen



‘Sharon, wat denk je ervan om nu nog even wat leuks te gaan doen en daarna een lekker wild avondje te gaan beleven.’ Stelde ze voor en ze keek haar vriendin hoopvol aan. Sharons gezicht verried dat ze eigenlijk naar huis zou moeten. Angel begreep meteen hoe het zat maar ze liet haar vriendin de voorspelbare woorden toch uitspreken.
‘Mijn moeder zit op me te wachten, je weet hoe ze is.’ Murmelde Sharon en ze keek naar haar voeten. Angel rolde met haar ogen en toomde haar woede een beetje in.
‘Is oké, ik vind wel een ander slachtoffer.’ Glimlachte ze en ze keek even om zich heen. Er was niemand die ze kende in de buurt en ze wist dat de rest van haar vriendengroepje nooit uit zou mogen gaan.
‘Wij kunnen wel vanavond.’ Stelde David voor, toen hij zag dat ze echt wel uit wilde gaan. Met een ruk keek ze zijn kant op en glimlachte verlegen. Hij glimlachte even verlegen terug en sprong van het randje van de fontein af waardoor hij op een paar centimeter van zijn gezicht af stond.
‘Leuk.’ Grijnsde ze. ‘Om zeven uur aan de discotheek hier in de buurt?’
‘Oké,’ Stemde Pierre enthousiast in en Angel stuiterde bijna. David opende zijn mond op wat te zeggen maar hield zich in toen plots Angels naam door het winkelcentrum heen vloog. Sharon draaide zich als eerste om en haar ogen vernauwden zich tot spleetjes toen ze zag wie haar vriendin geroepen had. Met een ruk draaide ze zich om en keek naar Angel die het meisje ook al herkend had.
‘Angel, oh my god!’ Gilde het meisje, dat een strak topje bovenop een zwart rokje droeg. Ze vloog Angel om de hals en keurde haar even. ‘Je ziet er goed uit.’
‘Chaörie, wat leuk jou terug te zien, ik dacht al dat je van de aardbol verdwenen was!’ Gilde Angel instemmend. Het zwartharige meisje keek Angel even aan en glimlachte.
‘Ik ga hele avonden uit, je kent het wel.’ Het meisje knipoogde en friemelde aan een zakje dat in haar rokzakje zat. Een ondeugende grijns gleed over haar gezicht en Angels hart sloeg over. Ze wist precies wat het meisje in haar hand had en wilde er niets meer mee te maken hebben, al had ze er nog zoveel zin in. Met grote ogen keek ze naar de hand die inderdaad een paar pilletjes omklemden. ‘We missen je bij het groepje, het is anders zonder jou.’ Vervolgde Shaörie en ze glimlachte breder. Sharon zette gealarmeerd een stapje naar Angel toe, klaar om haar mee te trekken.
‘Tja, kan ik niets aan veranderen he, ik kom echt niet meer terug.’ Angel schudde haar hoofd en keek naar Shaörie’s handen , die de hare openden. Ze legde de pilletjes erin en sloot ze weer, waarna ze knipoogde. Angel slikte en schudde haar hoofd.
‘Shaörie, ik doe er niet meer aan.’ Fluisterde ze en ze gaf de pilletjes terug.
‘Ach toe, deal ze dan door.’ Drong Shaörie aan en ze gaf haar de pilletjes terug, waarna ze wegliep. Angel staarde er even beduusd naar terwijl Sharon haar polsen omklemden.
‘Je blijft eraf, hoor je?’ Dreigde Sharon en haar ogen spuwden vuur. Angel trok haar wenkbrauw op.
‘Wat denk je wel niet van mij? Ik heb genoeg moeite gedaan om te stoppen met die dingen, ik ben echt niet zó stom dat ik er opnieuw mee begin.’ Brieste ze en ze keek zoekend rond, op zoek naar Elias, die altijd in het winkelcentrum rond hing. Hij zou ze wel van haar over kopen. Haar ogen vonden het blonde korte haar van de jongen en ze grijnsde.
‘Elias!’ Gilde ze en ze wenkte hem. Hij kwam traag naar haar toe gestapt. Ze had zo lang al niet meer tegen hem gepraat dat ze dacht dat hij wel woedend zou zijn maar blijkbaar was hij nog steeds graag bij haar in de buurt, ondanks dat ze niet meer gebruikte.
‘Angel, wat leuk jou nog eens te zien!’ Glimlachte hij en Angel staarde naar zijn ogen, die dof stonden. Ze rolde met haar ogen en rommelde in haar tas.
‘Zet dit op, het is een beetje duidelijk.’ Raadde ze aan terwijl Elias de bril bestudeerde.
‘Maar dat is een meisjesbril!’ Jammerde hij en Angel giechelde.
‘Word je liever buiten geschopt?’ Vroeg ze en Elias schudde zijn hoofd. ‘Maar daarvoor riep ik je niet.’ Sprong ze op het onderwerp en ze nam zijn hand vast. ‘Ik heb wat voor je.’ En ze dropte de pilletjes in de hand van Elias. Hij keek er heel kort naar en fronste verbaasd. Hij zou zich wel afvragen wat ze daarmee deed.
‘Jij gebruikte toch niet meer?’ Vroeg hij.
‘Nee, maar Shaörie dropte het in mijn handen. Ik moet ze niet.’ Wuifde Angel weg en ze zuchtte vermoeid. Dit had een deja-vu gevoel. Elias bleef er nog zeker een kwartier fronsend naar kijken en Angel wachtte tot hij eindelijk zou zeggen dat hij ze wilde houden.
‘Hoeveel moet je ervoor?’ Vroeg hij en hij keek nog steeds fronsend op.
‘Wat is de normale prijs tegenwoordig?’ Vroeg ze en ze trok haar wenkbrauw op. ‘Heb ik niet iets gehoord van zes euro?’ Murmelde ze en ze zag dat Elias knikte en zijn portemonnee nam. Zijn vingers trilden en hij kreeg er niet eens zijn briefje uit. Verontschuldigend keek hij op en duwde het zwarte ding in haar handen. Hoeveel had hij wel weer niet op? Ze schudde haar hoofd en nam zes euro uit zijn portemonnee waarna ze hem zelf weer in zijn achterzak propte. Elias grinnikte – het was meer een meisjesachtig gegiechel, maar goed – en omhelsde haar, waarbij hij zwaar op haar leunde.
‘Oef, Elias.’ Pufte ze en ze kroop onder zijn armen door. ‘Ik moet nu echt gaan. Spreek je nog?’
‘Tuurlijk, engeltje.’ Elias grinnikte weer en slenterde van haar weg. Angel rolde met haar ogen en draaide zich terug om naar de groep mensen die haar versteend stonden aan te staren.
‘Jongens, alsjeblieft. Kijk even normaal, oké? Dit is echt niets bijzonders. Ik heb toch niets genomen?’ Vroeg ze en ze keek Sharon uitdagend aan, haar vingers zwaaiden met het briefje van vijf euro. ‘Wat zeg je ervan als ik trakteer?’
‘Niets. Jij bent toch niet te stoppen.’ Getergd schudde Sharon haar hoofd. David, Seb en Pierre leken uit hun trance te ontwaken en keken een beetje normaler, totdat haar naam opnieuw geroepen werd. Oh jee, politie.
‘Ach toe, niet weer.’ Murmelde ze en ze rolde met haar ogen terwijl ze zich langzaam omdraaide. De agent glimlachte beleefd naar haar en schudde zijn hoofd.
‘Ben je weer bezig, Angel.’ Begon hij zijn preek en hij schudde opnieuw zijn hoofd terwijl zijn collega een paar stappen naar voren liep.
‘Nee, Roger.’ Ze grijnsde. ‘Kunt u nog even wachten? Ik wil mijn vrienden nog even gedag zeggen.’ En zonder op antwoord te wachten draaide ze zich om. David en Pierre keken haar allebei verbaasd aan, Seb was verdwenen.
‘Ga.’ Siste ze en ze kneep haar ogen even tot spleetjes als ze naar Sharon keek. ‘Het is beter als jullie nu gaan. Ik spreek jullie vanavond wel, zeven uur, niet vergeten. Sharon, jou spreek ik nog, je bent natuurlijk ook altijd welkom.’ Ze knipoogde en dwong Sharon weg te gaan met David en Pierre. Zodra ze een paar meter verder waren draaide Angel zich terug naar hen toe. Roger, de oudste van de twee, keek haar geamuseerd aan.
‘Ik ben inderdaad gestopt maar als mensen die pillen in mijn handen drukken, moet ik ze toch ergens kwijt, behalve bij mezelf?’ Vroeg ze spottend en ze zette haar handen in haar zij. Ze wist dat ze zou moeten meegaan, alleen maar om te zien of ze echt niet meer bij zich had dan die paar pilletjes die ze Elias gegeven had. Waarom had die klootzak haar eigenlijk verlinkt? Ze had hem toch zijn zin gegeven? Ze snapte soms echt niets van die gast.
‘Misschien heb je daar voor een deel gelijk in maar ik zou het toch heel leuk vinden als je nog even mee kwam.’ Zei Roger en hij nam haar arm vast. Ze zuchtte geërgerd maar liep vrijwillig mee. Mensen om haar heen staarden haar aan en in de verte zag ze Sharon nog even bezorgd achterom kijken, gevolgd door David en Pierre. Waarom moesten ze nu precies dit zien? Dat was toch voor niets nodig. Ze zuchtte en ging met haar gezicht naar de muur staan terwijl ze Shaörie en haar groepje ontdekte. Ze stonden op een paar meter van haar af en staarde haar een beetje verbaasd aan. Woest spuwde Angel naar Shaörie, die haar nog verbaasder aan keek.
‘Ze is het precies al gewend.’ Zei de jongere, knappe agent terwijl zijn bruine handen over haar zakken gleed. Roger mompelde wat tegen de omstanders maar niemand luisterde ernaar en kwam toen bij Angel en de agent staan.
‘Dat is ze zeker.’ Knikte Roger en hij grinnikte geamuseerd. ‘Maar ik dacht niet dat ik dit nog eens bij haar mocht doen. Heeft ze nog wat zitten?’
‘Ik voel niets.’ Aarzelde de jongere agent en Roger zag dit als een aanmoediging om zijn werk nog eens te controleren. Angel kreunde.
‘Nieuwe?’ Vroeg ze en ze keek naar Rogers handen die over haar broek gleden.
‘Ja, er zijn heel veel nieuwe.’ Knikte Roger en hij mompelde goedkeurend. ‘Je bent precies echt gestopt deze keer.’ Stelde hij vast en Angel rolde met haar ogen.
‘Ja, natuurlijk.’ Zei ze en ze draaide zich naar de agenten om. Roger had een bewonderende blik in zijn ogen terwijl zijn collega haar een beetje minachtend aan staarde. Angel zuchtte, keek even naar haar horloge, zes uur, en richtte zich toen ongeduldig tot Roger, de andere negerend.
‘Als je me nu wilt excuseren, ik heb ook nog andere dingen te doen.’ Zei ze en ze sloeg haar armen over elkaar heen. Roger keek haar even aan en knikte toen.
‘Je kan wel gaan.’ Zei hij en hij glimlachte. ‘Als we je nog langer houden, kunnen we toch niets meer met je aanvangen, dus maak dat je van voor ons voeten bent.’ Hij knipoogde en Angel giechelde. Haar mobiel ging en ze bleef staan. Haar moeder. Dat deed haar aan iets denken en met een ruk draaide ze zich om. Roger was al terug naar zijn auto aan het lopen.
‘Roger!’ Riep ze hem achterna en de man draaide zich om. Slenterend ging ze voor hem staan. ‘Vertel dit alsjeblieft niet aan mijn moeder, ze vraagt nu al wat ik bij jullie stond te doen.’
‘Tuurlijk niet, meid. Ik ken je moeder toch? Je hebt levenslang als ze dit weet.’ Grijnsde hij en hij stapte in. ‘Ik kom snel nog eens langs.’

_________________
Please don't leave me alone

I'll missing you!

Angel is best wel gemeen tegen Simple Plan Ze laat ze continu zitten door met anderen te praten en ook nog pillen aan te nemen en door te verkopen enzo. En nog gecontroleerd worden door de politie xD Echt, hoeveel mensen kun je tegenkomen in een paar minuten Maar ze moet 't snel goed maken met David Anders krijgt ie t gevoel dat zij 'm laat zitten en dat mag niet

_________________
Sometimes is there a day to forgiveness... Sometimes is that day to revenge.

Lessie, zeer erg bedankt voor je reactie ^^ ik hoop dat je het nog steeds ziet zitten om dit te lezen ^^
Nou, het was een tijdje geleden dat ik aan dit verhaal geschreven heb maar nu wil ik er weer helemaal voor gaan. Dus, hier word nu waarschijnlijk regelmatiger gepost ;p

Hoofdstuk 3

‘Gaat Sharon ook uit vanavond?’ Haar moeder kwam onder de trap staan terwijl ze riep en Angel rende de badkamer uit om haar kleren te zoeken. Ze trok een topje met panty’s en een rokje aan, waarop haar hoge hakken volgden.
‘Nee, ze mocht niet of zo. Volgens mij had ze gewoon geen zin en durfde ze dat niet te zeggen.’ Riep Angel terug terwijl ze op zoek ging naar haar oogpotlood. Het was tien voor zeven en ze was nog steeds niet klaar. Ze had haar haren in wilde krullen gedaan en was nu haar ogen zwart aan het maken. Ze wilde nog naar haar ketting zoeken maar daar zou nu wel niets van in komen. Zuchtend en hijgend denderde ze de trap af. Haar moeder stond nog steeds aan de eerste trede, met een bezorgde blik in haar ogen.
‘Met wie ga je dan uit?’ Vroeg ze en ze achtervolgde haar dochter die haar grote ringen van oorbellen in haar gaatjes dropte.
‘Met de band.’ Antwoordde Angel gehaast en ze besefte dat haar moeder niet wist waarover ze het had. ‘Simple Plan.’ Verduidelijkte ze en ze grijnsde toen haar moeder haar met grote ogen aan staarde.
‘Ik dacht dat die al terug naar Canada waren?’ Vroeg ze verbaasd en Angel schudde haar hoofd.
‘Ze hebben hier nog een optreden en daarna reizen ze door naar België, pas daarna vertrekken ze naar Canada.’ Informeerde ze terwijl ze haar tas weggriste en haar wang op die van haar moeder drukte. Ze rende de deur uit en gooide de deur achter haar dicht. Haar hakken tikten richting de straat en ze hield een taxi tegen.
‘Naar de discotheek.’ Grijnsde ze en ze wachtte totdat hij zou wegrijden. De chauffeur had duidelijk geen haast en reed veel te traag door de straten heen. Tegen de tijd dat ze aan de discotheek aan kwam stonden David, Pierre,Seb, Chuck en Jeff er al en keken ze ongeduldig heen en weer.
‘Hé, sorry dat ik zo laat ben, mijn ma deed lastig.’ Grijnsde ze en ze liep naar de jongens toe. ‘En die taxi-chauffeur had echt geen haast.’ Voegde ze er nog kort aan toe en ze keek om zich heen toen haar naam geroepen werd. Sharon kwam al van op een afstandje af gelopen. Ze mocht toch? Hoe had ze dat gedaan? Ze fronste en ging naast Pierre staan.
‘Je mocht toch komen?’ Vroeg ze verbaasd en ze drukte haar wang op die van Sharon. Sharon knikte heftig en grijnsde.
‘Als mijn moeder hoorde met wie ik van plan was om uit te gaan liet ze het meteen toe.’ Grijnsde ze en ze knipperde een paar keer heel opvallend naar Pierre die haar niet eens aan keek. Angel rolde geërgerd met haar ogen en keek naar David. Hij stond helemaal aan de andere kant van de groep en staarde een beetje afwezig voor zich uit.
‘Hé, dromer. Ook hallo!’ Riep Angel er heen en ze grijnsde als hij op keek. Hij glimlachte een beetje verloren maar reageerde verder niet. Sharon fronste en Pierre lachte.
‘Let maar niet op hem, hij heeft last van zijn maandelijkse ziekte.’ Grijnsde hij en hij zette een stapje naar voren. ‘Gaan we nu uit of niet?’ Vroeg hij terwijl hij een stukje naar de discotheek liep. Angel knikte geamuseerd en ging opnieuw naast hem staan waarna ze hen voorop ging.
De muziek dramde door in haar oren en haar lichaam denderde zachtjes mee terwijl ze zich door de menigte dansende mensen wrong. Langs alle kanten werd ze verduwd en vertrokken maar ze negeerde het. De jongens volgden haar op de voet en in een iets rustiger hoekje hield ze stil. Sharon plofte meteen op een barkruk neer en bestelde wat te drinken. Angel volgde haar voorbeeld en de band deden net hetzelfde.

Hijgend kwam ze tot stilstand en voelde ook hoe Sharon even stilstond. De muziek sloeg over en een rustig nummer werd opgezet. Angel dronk nog eens van haar kriek en ging opnieuw op haar kruk zitten. De bandleden kwamen langzaam ook terug naar hun hoekje en een voor een ging naast hen zitten. David kwam als laatste en er lag een diepe frons op zijn gezicht. Angel keek naar Pierre, die nu ook naar David keek. Uiteindelijk trok de bassist zijn gezicht weer in de plooi en kwam naar haar toe.
‘Zin om met mij te dansen?’ Vroeg hij en hij stak zijn hand uit. Angel glimlachte en nam zijn hand vast terwijl ze van haar barkruk sprong. David sloeg zijn armen om haar middel heen en haar armen baanden zich een weg naar zijn hals. Zuchtend legde ze haar wang tegen zijn schouder en danste heel traag heen en weer. Langs de rand werd er heel luid ‘whoeeee!’ geroepen en Angel voelde dat David iets met zijn handen deed. Grinnikend keek ze hem even aan en glimlachte naar hem. Hij glimlachte even terug en drukte toen heel voorzichtig zijn lippen op haar haren.
Het liedje liep af en ze gingen traag weer naar de rest van de band toe. Pierre boog zich met een ondeugende glinster in zijn ogen naar haar toe.
‘Ja, wat was dat, Ang?’ Vroeg hij en hij grijnsde. ‘Ik zou gezegd hebben dat jullie een koppel waren. Zo erg waren jullie. Dat klefheidsgehalte.’
‘Jaloers, Pierre?’ Grijnsde ze en ze kneep – net al haar oma bij haar doet – in zijn wang en maakte baby geluidjes. Naast haar giechelde Sharon maar stopte toen ze merkte dat ze Pierre eigenlijk aan het uitlachen was.
Zo ging het nog een hele avond door. Angel plaagde Pierre vaak en ging heel veel dansen. Alles zat goed, alleen maakte Sharon zich een beetje zorgen om de nuchtere toestand van haar vriendin. Ze had al heel veel krieken op en werd stilletjes aan dronken, en Sharon vreesde, dat als Angel zo zou voort doen ze tegen dat ze naar huis zou gaan niet meer op haar eigen benen zou kunnen staan.

‘We gaan naar huis.’ Meldde Sharon en ze porde in Angels zij. Ze was alweer David en Pierre aan het plagen en giechelde aan een stuk door. Sharon was juist met haar voorspelling, Angel was goed dronken.
‘Ach toe, nog even. Het is nog maar vier uur, ik mag toch niet meer binnen bij mijn vader, je kent hem wel. Ik heb mijn afgesproken uur overtreden. En ik heb helemaal nog geen zin om naar huis te gaan.’ Protesteerde ze brabbelend en ze richtte zich weer tot Pierre en David. Ze bracht al heel lang niets zinnigs meer uit maar daar hadden Pierre en David niet heel veel last van omdat zij ook wel een glaasje teveel op hadden. Daardoor was het gesprek meer gezever dan iets anders.
‘Je kan wel met ons mee.’ Stelde David grinnikend voor.
‘Oh, leuk!’ Riep ze boven de muziek uit en ze sprong enthousiast de barkruk af, waardoor ze wankelde. Dat kwam niet door het teveel aan drank maar door haar evenwichtsproblemen waar ze het liever niet over had.
‘Oh, ze heeft te veel op!’ Schreeuwde Pierre en hij sprong ook ietwat wankelend van zijn barkruk. ‘En ik precies ook.’
David giechelde, ja, giechelde en sprong iets steviger van zijn barkruk af. Hij lachte en stak zijn tong op.
‘Ik niet!’ Riep hij kinderlijk en Angel giechelde. Ze stapte met kleine afgemeten stapjes naar de dansvloer maar struikelde daar al bijna over haar eigen voeten waardoor ze meteen de slappe lach had. David grinnikte en nam haar bij haar middel waarna hij haar in zijn armen gooide. Angel giechelde en klampte zich aan hem vast terwijl hij zich tussen de menigte door wrong. Mensen keken hen raar aan, anderen geamuseerd en anderen aarzelend. Angel wist dat ze zich stonden te bedenken of ze zouden komen vragen of er iets scheelde en of ze moesten helpen. Maar niemand kwam en daar was ze blij om. Natuurlijk had ze pech want zodra dat de ingang in zicht kwam zag ze Roger staan, alweer. Zuchtend liet ze David los.
‘Laat me los, dat is Roger. Straks denkt hij weer dat ik wat op heb en dan moet ik bloed laten trekken enzo, geen zin in.’
David knikte begrijpend en zette haar heel voorzichtig neer. Toch hield hij haar arm vast want hij wist dat ze anders zou omvallen, of ze het nou wilde of niet.
‘Zo Angel, wat is het lang geleden dat ik jou hier heb zien rondhangen?’ Vroeg Roger toen hij haar in het oog kreeg. Angel rolde met haar ogen en probeerde een beetje te verstoppen dat ze gedronken had.
‘Ach ja, het werd ook wel eens tijd. Het kriebelde al een tijdje.’ Zuchtte ze en ze leunde een beetje tegen David aan. Roger keek hen aan en fronste.
‘Hoeveel heb je op?’ Vroeg hij en Angel kuchte.
‘Maar een paar biertjes, niets om je zorgen over te maken.’ Stelde ze hem gerust maar hij leek er niet zeker van te zijn.
‘Oke, niet rijden, hé.’ Waarschuwde hij en toen richtte hij zich tot een jongen die duidelijk gebruikt had. David grijnsde en legde zijn arm om haar middel toen ze nog een beetje meer ging wankelen.
‘Je hebt echt veel te veel op.’ Glimlachte hij en Angel staarde hem dwaas aan. Had hij eigenlijk gedronken? Nee toch? Nee, hij had niet gedronken, dat kon niet anders was hij wel niet zo serieus geweest. Of had hij minder op dan haar? Dat zal het wel geweest zijn, hij had gewoon niet zoveel op als zij.
‘Niet.’ Protesteerde ze maar het kwam net iets te laat. David grinnikte en keek achterom, waar de rest bleef. Pierre liep bij Sharon en hield haar hand vast, daarachter liepen Chuck en Jeff en Seb liep ergens tussen Chuck en Pierre in. Angel grijnsde naar Sharon en keek opvallend veel naar hun in elkaar geslagen handen. Sharon grijnsde, knikte en knipoogde toen.
‘Niet te veel profiteren, lieverd.’ Knipoogde ze naar Sharon en toen keek ze weer naar voren. Pierre was dronken en besefte hoogstwaarschijnlijk niet wat dat hand in hand gedoe voor Sharon betekende.

_________________
Please don't leave me alone

I'll missing you!

Vakantie, dus ik kan hier meer aan schrijven



Ze namen een taxi naar het hotel en daar kropen ze meteen in hun bed. Niemand trok zich iets aan van het feit dat ze hun kleren nog aanhadden en dat de meisjes bij iemand moesten slapen. Angel sliep – natuurlijk – bij David en Sharon was heel stil bij Pierre gekropen. Pierre had niet eens geprotesteerd en daar was Angel stiekem blij om. Ze wist niet wat haar vriendin anders zou gedaan hebben. Lang zorgen om maken deed ze niet want ze lag al veel te snel in slaap. Vaag ergens ver weg voelde ze nog hoe David in zijn slaap zijn arm om haar heen sloeg en haar dicht tegen zich aan trok.

‘Oh god, zombie is in aantocht!’ Gilde Sharon door de cafetaria toen Angel over de drempel stapte. Iedereen zat er al en staarde haar aan. Angel glimlachte alleen maar en ging zitten waarna ze met haar hoofd op haar handen steunde. Haar hoofd leek open te barsten en haar maag leek op ontploffen te staan. Zuchtend ging ze overeind zitten en bestelde eens sterke koffie.
‘Bah, hoofdpijn.’ Klaagde ze toen Sharon haar met een schuin hoofd aan zat te kijken.
‘Kom ervan,’ knipoogde Pierre en hij grijnsde.
‘Ik durf nochtans te wedden dat jij ook hoofdpijn hebt.’ Murmelde Angel in zijn richting en de zanger grimaste. Grinnikend dronk ze van haar koffie en staarde voor haar uit. Ze zou het straks wel op haar donder krijgen. Het was maandag en…oh god.
‘Sharon, hoe laat is het?’ Meteen schoot ze overeind en staarde haar vriendin met wijd open ogen aan.
‘Negen uur, hoezo?’ Fronste ze.
‘Mijn moeder, oh god, school.’ Murmelde ze onsamenhangend en ze zakte weer in haar stoel. ‘Ach ja, het is toch al te laat. Blijf nog even bij ons.’ Knipoogde David en hij stak haar een mand met broodjes toe.
‘Inderdaad. Die preek krijg ik toch, dan kan ik hem even goed nog even uit stellen.’ Grijnsde ze en ze nam een broodje uit de mand. Langzaam kauwde ze erop en staarde naar haar handen. Ze zou een preek krijgen van hier tot in Tokio, dat wist ze bijna zeker en hoe langer ze weg zou blijven, hoe langer de preek werd. Haar moeder zat waarschijnlijk al woest in de zetel te wachten.
‘School kan me niets schelen.’ Haalde Sharon haar uit haar gedachten en Angel zag hoe haar vriendin haar schouders ophaalde.
‘Mij eigenlijk ook niet maar ik heb eerder een beetje schrik voor onze moeders, zij zitten daar allebei vast woedend op ons te wachten.’ Murmelde Angel terwijl ze in haar koffie roerde.
‘Ach ja, dat hebben we er toch voor over, hé?’ Vroeg Sharon en ze grijnsde. Angel glimlachte en knikte, wat pijn deed aan haar hoofd. Een ober opende het gordijn en de zon scheen fel binnen, wat het er niet beter op maakte. Angel zocht in haar tas – die ze mee had – naar haar zonnebril en zette hem op.
‘Hoe lang blijven jullie nog in Nederland?’ Vroeg Sharon en ze boog zich een beetje naar voren. Angel keek geïnteresseerd op en staarde naar Pierre, die even nadacht.
‘Nog ongeveer twee weken, denk ik.’ Zei hij en toen keek hij opnieuw bedenkelijk. ‘En tussendoor gaan we even naar Montreal op bezoek bij onze ouders,’ vervolgde hij.
Angel knikte even kort en keek toen op.
‘Jullie hadden vanavond toch ook een optreden ergens in het centrum van Eindhoven?’ Vroeg ze zich luidop af en ze fronste. Als ze op tijd in Eindhoven wilden raken zouden ze over een uurtje moeten vertrekken en dan zouden zij ook naar huis moeten gaan. Pierre knikte en nam een hap van zijn broodje.
‘Over een half uurtje vertrekken we.’ Meldde David en Sharon haar mond viel open.
‘Dan al.’ Zuchtte ze en ze keek naar Angel die even beduusd naar de jongens zat te kijken. Over een half uur zou ze de hel tegemoet gaan… Oh god.
‘Ach ja, we kunnen dan nu toch nog wat lol maken? En we spreken jullie heus nog wel, Angel heeft tenslotte toch het nummer van David.’ Lachte Sebastien optimistisch en hij grijnsden. De meisjes knikten instemmend en Angel stond op.
‘Ik denk dat wij beter gaan nu.’ Meldde ze en ze keek naar Sharon die ook op stond.
‘Inderdaad.’ Knikte ze en ze gaf iedereen een kus op hun wang waarna Angel haar voorbeeld volgde.

Angel zuchtte toen ze het hotel uit stapte. De jongens zouden zo meteen ook vertrekken, ze hadden nog even met hun allen naar de radio geluisterd en het scheen dat het vrij druk was op de weg dus wilden ze wat vroeger dan bedoelt vertrekken. Angel was bezorgd, als het druk was op de autosnelwegen in Eindhoven, moest je maar voor zorgen dat je daar heel ver vandaan bleef want er gebeurde altijd wel een ongeluk, en de meesten waren geen kleine ongevalletjes maar met veel gewonden, kettingbotsingen enzo. Het sprak Angel dan ook in het niets aan dat de band de snelweg zou nemen. Ze had hen bijna gesmeekt om binnenbaantjes te nemen maar ze hadden geweigerd en nu was ze er helemaal niet met haar gedachten bij. Stel… ze mocht er niet aan denken. En morgen moesten ze terug keren, nog erger. Wat als hen iets overkwam? Ze zouden vannacht terug komen, het was ongeveer drie uur rijden en het was s’nachts best druk op de snelweg en je kon er heel moeilijk zien. Sharon staarde naast haar ook niets ziend voor zich uit en Angel vroeg zich af waar zij aan dacht. Nog een zucht volgde. David had beloofd haar te bellen als ze aankwamen en een sms te sturen als ze daar weer vertrokken maar ook dat stelde haar niet terug.
‘Ze komen wel goed aan.’ Murmelde Sharon in zichzelf en ze keek zacht naar opzij. ‘Er gebeurd hen niets, ze hebben beloofd heel voorzichtig te zijn.’
Sharon moest blijkbaar aan hetzelfde gedacht hebben als zij. Angel knikte alleen maar en dacht na.
‘Je blijft vannacht toch slapen? Ik zie het namelijk niet zitten…ik wil niet alleen zijn…’ Ze aarzelde en zweeg uiteindelijk. Sharon keek aarzelend en argwanend opzij terwijl ze fronste. Angel zuchtte en deed alsof ze dat niet zag.
‘Ik zie het gewoon niet zitten om alleen te zijn vannacht.’ Zuchtte ze uiteindelijk na een korte stilte. Sharon knikte en haalde diep adem.
‘Eerst moeten we onze moeders overleven.’ Zei ze terwijl ze naar de twee auto’s wees die voor het huis van Angel stonden. Ze had verwacht dat haar moeder daar alleen zou zitten stressen en dat Sharon haar moeder thuis was gebleven en af en toe naar haar moeder zou bellen maar deze keer hadden ze blijkbaar beslist om ons samen op ons kont te schoppen.
‘Daar gaan we dan.’ Angel haalde diep adem terwijl ze de sleutel in het sleutelgat stopte.
Hun moeders zaten beiden naast elkaar in de zetel met hun armen over elkaar geslagen en glad uitgestreken maskers op hun gezichten. Er stond een recht kwade streep op hun monden en hun ogen spuwden vuur. Angel kreunde en bedacht zich dat ze eigenlijk nog school had maar daar zou ze vandaag waarschijnlijk niet naar toe mogen gaan.
‘Dames.’ Begroette Angels moeder hen en Angel slikte.
‘Mam.’ Begroetten ze de twee vrouwen tegelijkertijd.
‘Sharon.’ Begroette de moeder van Sharon nog even kort en toen viel er een ongemakkelijke stilte.

_________________
Please don't leave me alone

I'll missing you!