Copycat

“En zoals jullie weten…” zei de lerares. “Is er ook dit jaar weer een schoolkamp voor de hele vierde klas. Dat betekent dus ook dat jullie gemixt worden met andere vierde klassen. Ik deel jullie nu allemaal een brief uit met de nodige informatie. De bedoeling is dat je het strookje aan de onderkant van de brief, van de brief afknipt, invult en met dertig euro erbij weer inlevert. En jullie weten. Zoals gewoonlijk wordt er verwacht, dat iedereen zich aan de regels houd die op de brief vermeld staan.”
De lerares keek even de klas rond. “Zijn er nog vragen?”
Die laatste vraag was zoals gewoonlijk overbodig, want de hele klas brulde het uit en begonnen al met het maken van plannen wat ze tijdens de vijf dagen kamp zouden doen. Natuurlijk had de school verplichte activiteiten georganiseerd waar iedereen per se aan mee moest doen, maar daarnaast was er altijd genoeg vrije tijd waar iedereen in kon doen wat hij of zij zelf wilde. Ik wist al helemaal wat ik zou gaan doen. Ik zou Thomas eens extra veel aandacht geven.
Thomas was mijn vriendje. Hij was ontzettend knap. Hij had een sterk gespierd lichaam en van die mysterieuze bruine ogen waar je uren naar kon staren. We hadden ruim twee maanden verkering nu. We waren smoorverliefd op elkaar en zo vaak als we konden, probeerden we bij elkaar te zijn. In de buurt van waar we zaten, zouden er vast wel leuke dingen te doen zijn samen.
Waar zaten we eigenlijk? Ik scande de brief af “Camping l’Ours”. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik had er al wel eens van gehoord van eerder vierde klassers. De camping lag een stukje ten westen van de belangrijke handelsplaats Spoke. Maar veel belangrijker: het lag een flink stuk zuidelijker dan waar we nu zaten. Waar de lente het hier nog moeilijk had om door te breken, was het daar al zo’n beetje zomer. Ik droomde al helemaal weg. Mooie camping, lekker zonnig en warm zomers weer en Thomas lekker dicht bij me in de buurt.

Uitgeput kwamen we met de bus aan bij Camping l’Ours. Het was een lange reis geweest. We hadden die dag vroeg op moeten staan want de bus zou al om half negen vertrekken. Was je te laat, dan mocht je niet meer mee. Dat was gelukkig niet voorgekomen. Iedereen wilde té graag mee. Op één persoon na was de hele vierde klas mee. Zij wilde wel mee maar had last van eetstoornissen en de dokter had haar om die reden aanbevolen thuis te blijven. De meesten leerlingen wilden maar al te graag mee op kamp en van die chagrijnige mensen zoals je ze ’s morgens vaak tegen het lijf loopt, was er die ochtend niets te bekennen.
De bus arriveerde op tijd en zonder nog te luisteren naar de leraren die nog wat advies probeerden te geven over hoe je bagage onderin de bus neer moest zetten, stapten de vierdeklassers druk pratend de bus in. Thomas wist een tafeltje in de bus te veroveren en daar ging ik bij zitten. Op het moment dat de bus begon te rijden begonnen veel van de kinderen in de bus luidkeels te zingen. Na ongeveer een halfuurtje rijden, toen kinderen er achter begonnen te komen dat het wel een erg lange reis was, werd het gezang steeds minder en de buschauffeur besloot een dvd op te zetten. Er waren niet veel mensen die er naar keken, de helft was namelijk in slaap gevallen, ze waren die ochtend blijkbaar toch iets te vroeg op gestaan.
Eén van Thomas’ vrienden die ook bij het tafeltje was gaan zitten, had een stok kaarten meegenomen. Hij legde de spelregels uit van het kaartspel dat hij wilde spelen, deelde de kaarten en al spelend wisten we de tijd te doven.
Kaartend, slapend en gewoon rustig pratend kwam de vierde klas uiteindelijk aan op Camping l’Ours. De bus parkeerde en we werden geleid naar een kampeerboerderij aan de rand van de camping. Een van eerder vierdejaars was ooit met het plan gekomen om gewoon tenten mee te nemen en dan ook echt te kamperen, maar dat had de directie van de school veel te ingewikkeld gevonden. We hadden dan weer meteen meer bagage waar de school aansprakelijk voor was en zo kon het toch ook gewoon?

“Allemaal even luisteren” riep een van de leraren die als begeleider met ons mee was gegaan. “Ik ga de kamerindeling voorlezen! Er zijn grote kamers voor acht personen, er zijn kleinere kamers voor vier personen en er zijn enkele twee persoonskamers. Ik noem nu de namen op, gevolgd door het kamernummer waar hij of zij inzit. Er wordt tijdens de kampweek niet geswitcht omdat we ook willen dat je met andere vierdeklassers leert om te gaan.”
Geduldig wachtte ik af tot de leraar mijn naam opnoemde. “Linda, kamer 17” zei de leraar na een hele tijd. Kamer 17? Die had ik nog niet eerder gehoord. Ik was waarschijnlijk ingedeeld op een tweepersoonskamer. Maar goed, het maakte niets uit met hoeveel mensen of met wie ik op een kamer zat. Meestal maakte ik snel vrienden en het werd altijd wel gezellig. Ik sjouwde mijn koffer en tas naar boven waar kamer 17 ergens zou moeten zitten.
“Kan ik helpen?” klonk een stem achter me. Verbaasd draaide ik me om. Daar stond Thomas.
“Erg lief van je” zei ik glimlachend. “Maar ik red het zelf wel.”
“Oké” zei Thomas en hij glimlachte terug. “Zie ik je straks?”
“Is goed” antwoordde ik en ik gaf hem een knipoog.
’s Avonds laat keerde ik terug naar kamer 17. Ik had tot tien uur ’s avonds met Thomas en zijn vrienden rondgehangen. Zo rond tienen gingen ze allemaal één voor één weg om te douchen. Ik bleef als laatste met Thomas over. Hij knuffelde mij. “Ik ben echt heel blij met jou” fluisterde hij.
“Ik ook met jou” had ik glimlachend geantwoord. Eventjes zaten we daar nog stilletjes in het gras, kijkend naar de sterren en de maan. Uiteindelijk stond ook Thomas op. Hij keek me met een liefdevolle blik aan.
“Ik ga ook maar eens” zei hij. “Ik moet nog douchen”
“Is goed” zei ik glimlachend en nadat hij weg was gelopen, kwam ik ook overeind uit het lange gras. En nu stond ik dus weer voor mijn kamer. Het was inderdaad een tweepersoons kamer.
Mijn maatje had ik nog niet gezien. Haar bagage stond er nog niet toen ik mijn bagage in de kamer neergezet had. Ik vroeg me af of ze er nu wel is en ik probeerde een beeld te vormen bij deze kamergenoot. Misschien was ze wel een van die huppeltrutjes die als een gek door de kampeerboerderij begonnen te rennen bij aankomst. Of misschien hoorde ze bij het groepje meisje-meisjes, de meisjes die nog helemaal gek waren van paarden, roze jurkjes en dat soort zooi. Ik hoopte geen van beide. Het liefst had ik gewoon een rustige kamergenoot waarmee ik wel goed gesprekken kon voeren.
Uiteindelijk opende ik de deur en ik inspecteerde de kamer. Het was een smalle kamer. Mijn bagage stond er al. Ik had mijn rugzakken hier neer gedumpt zonder verder veel aandacht te besteden aan de vorm en inrichting van de kamer en was vrij snel op zoek gegaan naar Thomas. Nu gaf ik mijn ogen eens goed de kost.
Achterin de kamer stond een klerenkast en aan beide zijkanten van de kamer stond een saai eenpersoons bed. Bij het linker bed stonden nu een paar tassen. Mijn maatje was hier in ieder geval geweest. Ik plofte neer op het bed. Juist toen ik mijn bed wilde dekken, klonk er opeens een soort gesnik uit de klerenkast. Voorzichtig stond ik op en liep ik naar de klerenkast…

Ik opende de klerenkast en vond er een meisje van ongeveer mijn leeftijd, maar ik schatte haar net iets jonger in. Ze had lange bruine haren, was weggedoken in een hoekje van de kast en tranen rolden over haar wangen.
“Wat is er?” vroeg ik verbaasd.
“Ik ben zo stom!” riep het meisje zonder me aan te kijken.
“Wat is er dan?” vroeg ik.
“Ik ben vergeten kleren mee te nemen” zei ze.
“Huh?” vroeg ik. “Hoe bedoel je?”
“Nou” zei ze. “Ik heb gisteren mijn koffer ingepakt, maar ik ben vergeten extra kleren mee te nemen. Nu heb ik alleen warme winterkleren die ik aan had tijdens de heenweg. Als mensen me in die kleren zien lopen lachen ze me gegarandeerd uit.”
“Wat maak je er een drama van” zei ik lachend. “We zitten vlak bij de stad, daar kun je wat kleren kopen en in de tussentijd mag je wel wat van mij lenen.”
“Echt?” vroeg het meisje dankbaar.
“Natuurlijk!” zei ik. “Hoe heet je eigenlijk?”
“Bianca” zei het meisje lachend. “Jij?”
“Linda” antwoordde ik glimlachend. Het meisje leek me aardig. We zouden vast goede vrienden kunnen worden.
“Dit zijn mijn vrienden” zei ik en ik stelde Bianca voor aan Thomas, Aagje, Emma en Joris.
“Hallo” zei Bianca en ze zwaaide even verlegen.
“Hey!” riepen de anderen in koor.
“Hé” zei Aagje, nadat ze Bianca geïnspecteerd had. “Heeft ze niet jouw kleren aan?”
“Ja klopt. Ze is haar zomerkleren vergeten mee te nemen en in haar winterkleren heeft ze het natuurlijk veel te warm en ik heb haar wat kleren uitgeleend” legde ik uit. Aagje giechelde even en Bianca moest blozen. Ik had Bianca een spijkerbroek uitgeleend, en twee shirtjes. Een simpel blauw shirtje zonder verder iets erop en een zwart shirtje met de tekst ‘kiss me’. De laatste had ze nu aan in combinatie met de spijkerbroek. Ze had ze tijdens de door school verplichte activiteiten de hele tijd aangehouden en niemand die iets opgevallen was of die haar uitgelachen had. En nu waren de activiteiten eindelijk voorbij en hadden we tot het eten vrije tijd. Ik had voorgesteld om met de huurfietsen die we vanmorgen gekregen hadden, naar de stad te gaan en wat te winkelen. De anderen hadden het ook een leuk idee gevonden en nu liepen we naar de fietsen voor ons shopavontuur.
Winkeltje in, rondkijken, kleding passen en dan weer winkeltje uit, naar het volgende winkeltje. Zo liepen we door de stad.
Aagje en Emma liepen voorop. Zij bepaalden welke winkeltjes we ingingen en welke niet. Als ze dan eenmaal in een winkel waren, waren ze haast niet meer weg te krijgen, zo mooi vonden ze de kleren daar.
Achter hen liep ik samen met Thomas, druk pratend.
Achter ons liep Joris. Hij vond al het shoppen maar niks. Het enige waar hij dan nog een beetje interesse voor had waren de winkeltjes waar computerdingetjes verkocht werden.
Maar tot mijn grote verbazing, liep Bianca nog verder achteraan. Ze slofte maar een beetje mee en deed niet erg haar best om nieuwe kleren uit te zoeken. Het leek wel alsof haar iets dwars zat. Toen we de volgende winkel in waren zocht ik Bianca op, die in een donker hoekje van de winkel was gekropen en met een afwezige blik de winkel door keek.

“Gaat het?” vroeg ik. Bianca schrok op.
“Ehh… Ja hoor” mompelde ze.
“Je lijkt zo afwezig” zei ik.
“Nou kijk” zei Bianca. “Het is heel aardig van je dat ik met jullie mee mocht naar de stad. Alleen die groep die jullie hebben… Ik heb het gevoel alsof ik er niet bij hoor.”
“Onzin” zei ik. “Ze zijn heel aardig. Ik kwam er ook later bij. Aagje, Emma, Joris en Thomas waren al hele goede vrienden met elkaar, maar toch ontvingen ze mij ook met open armen.”
“Weet je” zei Bianca. “Ik ben best een beetje jaloers op je. Je bent knap, alle jongens vallen op je, je maakt makkelijk vrienden en je hebt gewoon vijf super goede vrienden.”
“Ah” zei ik. “Jij hebt toch ook vast wel een paar goede vrienden.”
“Nee” zei Bianca en ze snifte even. “Ik ben maar een eenzaam meisje.”
“Ach” zei ik. “Kom op!” Ik gaf Bianca een schouderklopje. “Het enige wat je moet doen is gewoon wat meer bij de groep aansluiten. Wat meer praten en zo met de anderen en binnen no time hoor je bij ons groepje.”
“Denk je?” vroeg Bianca nog steeds een beetje sniffend.
“Ik weet het zeker” zei ik.

Nog maar een stukje voor vandaag, klein stukje en bijna 100% dialoog, maar het is iets:
Bianca stond op en liep naar Thomas die zojuist uit een pashokje kwam. Hij had een shirt uitgezocht en had die in het pashokje aangetrokken. “Staat je goed!” riep Bianca en ze stak haar duim op. Thomas keek even verrast op. Hij had niet verwacht dat zij nog iets zou zeggen vandaag.
“Dank je” zei Thomas uiteindelijk. Bianca liep weg door de winkelrekken en kwam een paar tellen later met een broek terug.
“Probeer deze eens in combinatie met het shirt?” vroeg ze.
“Oké” zei Thomas, nog erger verrast, hij nam de broek aan en nam hem het pashokje binnen. Bianca ging op een krukje zitten en wachtte af. Even later kwam Thomas weer naar buiten en hij bekeek zichzelf voor de spiegel. “Hmm, niet slecht” moest hij toegeven.
“Zei ik toch” zei Bianca lachend.
“Komen jullie?” vroeg Aagje.
“Ja” riep Thomas naar Aagje die al bij de ingang van de winkel stond. “Ik moet nog even iets afrekenen.”
Naast Emma fietste ik terug naar de kampeerboerderij. Emma vertelde over de kleren die ze gekocht had in de stad, maar ik had op dat moment andere dingen aan mijn hoofd.
Jaloers keek ik naar voren, hoe Bianca en Thomas naast elkaar fietste. Bianca vertelde hem van alles en Thomas scheen er ook nog om te moeten lachen. Sinds ik haar de tip had gegeven wat meer bij de groep aan te sluiten, was ze niet meer stil te krijgen. Ze was met iedereen aan het praten en wilde van iedereen van alles te weten komen. Tot mijn grote ergernis dus nu van Thomas. Het liefst was ik naast Thomas gaan fietsten maar Bianca was me voor.
“Ah” zei Emma glimlachend naast me. “Daar is de kampeerboerderij al weer!” Vrij snel daarna fietsten we de camping op en kwamen we weer bij de kampeerboerderij aan.
“Laten we weer naar ‘ons plekje’ gaan” stelde ik voor.
“Hmm…” zei Bianca. “Ik heb een leuker idee…”

En daar stonden we dan. Voor het buitenzwembad van de camping. Dat was het idee van Bianca. Iedereen vond het een leuk plan. Iedereen behalve ik. Ik wilde liever dat alles zou lopen zoals gisteren. Dat we gewoon gezellig gingen kletsen aan de rand van het voetbalveld. Iedereen zou dan om beurten weggaan en ik zou weer alleen met Thomas overblijven. Maar nee, zo ging het vandaag niet. Ik stapte door de doucheruimte en sprong in het zwembad.
“Kom je ook?” riep ik naar Thomas maar hij scheen me niet gehoord te hebben want samen met Bianca ging hij bij de ligbedden zitten.
Ik besloot maar wat te zwemmen. Met gebogen hoofd zwom ik rondjes langs de rand van het zwembad. Opeens kwam er een watergolf over me heen. Ik draaide me meteen om. Achter me lag Aagje in het zwembad.
“Wat kijk je chagerijnig” zei ze giechelend.
“Vind je het gek?” vroeg ik en ik duwde mijn armen door het water zodat er ook een golf over Aagje ging. Aagje lachte weer.
Ook Emma die haar badlaken over een van de ligstoelen had uitgelegd, sprong nu in het zwembad en kwam naar ons toe zwemmen.
Terwijl ze mij nat spetterden en ik hun probeerde nat te spetteren kon ik het toch niet laten om met een oog over hun schouders naar de achterkant van het zwembad te kijken waar Bianca en Thomas gezellig aan het praten waren. Aagje en Emma waren wel aardig maar stiekem had ik het toch leuker gevonden als ik op dit moment op de plaats van Bianca gezeten had.
“Ik ga maar weer eens” zei Emma na een tijdje. Van al dat natspetteren had ze het moe gekregen. “Aagje, ga je mee?”
“Ja, is goed” zei Aagje.
“Ik kom straks ook wel” riep ik hun achterna.
“Is goed” zei Aagje terwijl ze een knipoog gaf naar mij. Ik keek naar Thomas en Bianca. Ze zaten bijna tegen elkaar aan en leken behoorlijk veel lol te hebben. Ik miste Thomas, waarom gaf hij zoveel aandacht aan Bianca en niet aan mij? Wij hadden toch immers verkering, niet hij en die vage Bianca.
“Psst” klonk er ineens een stem achter me. Ik draaide me om. Op de kant stond Joris en hij wenkte dat ik moest komen. Ik zwom naar hem toe en klom bij het dichtstbijzijnde trappetje, uit het water. “Wat is dat allemaal?” fluisterde Joris geheimzinnig.
“Wat is wat allemaal?” vroeg ik, zonder dat ik doorhad waar hij op doelde.
“Dat met Bianca en Thomas?” vroeg Joris. “Als je het aan mij vraagt is die Bianca smoorverliefd op Thomas.”
“Tja” mompelde ik.
“Hoezo nou tja?” vroeg Joris een beetje boos. “Jij hebt toch met Thomas”
“Ja, dat is waar” zei ik. “Maar…”
“Maar wat?” vroeg Joris boos.
“Ze lijken het zo gezellig te hebben” zei ik. “Dat wil ik niet onderbreken.” Joris keek me verward aan.
“Doe wat je wilt” zei hij. “Maar als ik jou was zou ik ingrijpen. Straks raak je je vriendje nog kwijt aan die Bianca.”
“Nee” antwoorde ik kortaf. “Zo is Thomas niet.”
“Hmm” zei Joris twijfelend. “Als ik jou was zou ik het zekere voor het onzekere nemen. Succes ermee!” Hij liep weg naar de uitgang van het zwembad.
Ik ging zitten op een van de ligstoelen en dacht na over wat Joris gezegd had en tussentijds wachtte ik af tot Thomas en Bianca klaar met elkaar waren en tot ik Thomas eindelijk weer voor mezelf zou hebben.
Ik zette het warme water van de douche uit, droogde me af. Vervolgens sloeg ik de witte handdoek om mijn middel en stapte uit het douchehokje. De warme lucht van het douchehokje verspreidde zich nu over de hele toiletruimte en het was ineens een stuk kouder dan in de warme douche. Ik bibberde even en liep toen naar mijn slaapkamer. Op mijn slaapkamer trok ik weer mijn kleren aan en ik ging met mijn kleren aan weer de slaapkamer uit. Op de gang kwam ik Aagje tegen. “Zeg, weet jij toevallig waar Thomas uithangt?” vroeg ik.
“Uhh, nee geen idee” antwoordde Aagje nadat ze even na had gedacht. “De laatste keer dat ik hem heb gezien was bij het zwembad.” Nadat Aagje, Emma en Joris weg waren gegaan bij het zwembad had ik gewacht tot ook Bianca weg zou gaan. Maar Bianca was niet weggegaan. Uiteindelijk had ik het niet meer aan kunnen zien. Het was gewoon té gezellig tussen Bianca en Thomas. Ik had besloten eerst maar eens te gaan douchen en Thomas ’s avonds weer op te zoeken. Ik was naar ze toe gelopen en zei dat ik weg ging. Thomas had even geknikt maar ze schenen beide niet zoveel aandacht meer voor me te hebben.

Ik trof mezelf aan voor een dicht poortje van het zwembad. “Geopend van 08:00 tot 20:00” stond er op een klein houten bordje naast de poort. Ik probeerde in te schatten hoe laat het was. Toen ik uit de douche kwam had ik nog op een klokje gekeken. Tien voor half negen was het toen. Het zal nu wel ongeveer half negen zijn. Ik tuurde door het hek naar de plaats waar Bianca en Thomas gezeten hadden. Zoals ik al gedacht had, was die nu leeg. Thomas en Bianca waren weg. Maar waar naar toe?
Ik bleef nog even staan maar ik begon het koud te krijgen en besloot uiteindelijk maar terug te keren naar de kampeerboerderij. Ik besloot nog even te gaan langs mijn favoriete plekje. Het plekje waar ik gehoopt had Thomas deze avond nog te kunnen spreken. Het plekje aan de rand van het voetbalveld. Het plekje dat er nu vast verlaten bij lag. Maar nee. Al van verre hoorde ik stemmen van het plekje komen. Stokstil bleef ik staan en luisterde ik naar de stemmen.
“Ik vind het best gezellig met jou” hoorde ik. Ik herkende de stem van Bianca erin.
“Vind ik ook” hoorde ik Thomas zeggen.
Er ging een gevoel van jaloezie door me heen. Ik had Bianca geholpen. Ik had haar mijn kleren uitgeleend en was dit nu mijn dank? Maar goed. Ik wilde Thomas niet boos maken. Hij had het gezellig nu en als ik er tussen zou komen zou het vast een stuk minder gezellig worden. Boos liep ik terug naar de slaapkamer die ik met dat mens deelde. Het mens dat mijn vriendje inpikte…

De volgende ochtend werd ik wakker door geluiden door mijn kamer. Ik knipperde wat met mijn ogen en kwam overeind. In het midden van de kamer stond Bianca. Ze had mijn lichtblauwe shirt aangetrokken en ze had nog steeds de spijkerbroek van gisteren aan. “Wat doe je?” vroeg ik. Verrast draaide Bianca zich om.
“Sorry” zei ze. “Ik wou je niet wakker maken. Hoe vind je dit shirt staan?” vroeg ze en ze draaide een rondje.
“Wat doe je?” herhaalde ik boos.
“Rustig maar…” zei ze. “Ik pas gewoon even de kleren die je me uitgeleend hebt.”
“Niet dat” zei ik. “Thomas! Thomas is mijn vriendje, besef je dat wel?”
“Ow” zei Bianca en ze lachte even. “Rustig maar hoor, we zijn gewoon vrienden, dat is alles.”
“Alleen vrienden?” riep ik boos. “Je pikt hem gewoon in, je wilt hem helemaal voor jezelf hebben.”
“Niet waar” zei Bianca. “Ik doe helemaal niks. Ik probeer gewoon aardig tegen anderen te doen, precies zoals je me dat verteld hebt. Als Thomas verliefd op me wordt en jou dumpt is dat niet mijn schuld. Kan ik het helpen dat hij mij leuker vind dan jou?”
Op dat moment ging er een enorme woede door me heen. Ik kon haar wel door midden scheuren, zo gemeen was ze. Beheers je dacht ik. Thomas’ belangen gaan voorop. Als hij liever die domme trut wilt dan mij, dan moet ik die beslissing respecteren.
“Nou doei hè” zei Bianca lachend en ze liep de kamer uit.
Tijdens het ontbijt had ik niet te veel zeggen. Op de een of andere manier was het zo uitgekomen dat Bianca tegenover mij aan dezelfde tafel zat. Verder zaten ook Thomas, Aagje, Emma en Joris natuurlijk aan de tafel, maar ik kreeg de kans niet om wat te zeggen. Bianca kletste er gezellig mee en ging af en toe verliefd tegen Thomas aanhangen. Ik moest er van kotsen, zo klef deden die twee. Ik draaide steeds mijn hoofd naar links en rechts zodat ik niet naar die trut hoefde te kijken en tussendoor probeerde ik het ontbijt naar binnen te werken, wat niet goed lukte. Van al dat gedoe kreeg ik geen brok door mijn keel.
“Mogen we even het woord?” riep een van de begeleiders ineens. “Vandaag zal er een groepsexcursie plaats vinden in groepjes van vijf. Op deze tafel ligt een papier waarop je je naam in kunt tekenen bij een van de groepjes. Als je klaar bent met eten breng je je bord naar de afwastafel en vervolgens kun je je op de lijst intekenen.”
Op het moment dat de leraar uitgepraat was stonden de meeste kinderen op en ze stormden op de lijst af. Ik nam nog een laatste hap van het taaie brood en stond toen ook op, bracht mijn bord, beker en bestek naar de afwasplaats en ging naar de lijst. Daar duwde ik een paar kinderen opzij zodat ik ook mijn naam in kon vullen. Toen ik de lijst zag schrok ik. Het groepje waar Thomas inzat was al vol. ‘Bianca, Thomas, Aagje, Joris en Emma’ stond er in Bianca’s handschrift onder groepje vier.
Toen het tot me door was gedrongen dat ik niet bij het groepje zat, rende ik teleurgesteld naar mijn kamer. Op mijn kamer aangekomen barste ik in huilen uit. Waarom? Die Bianca zat aan het begin van de schoolkampweek nog in de kast te huilen. Ze was eenzaam, had geen vrienden en ze was vergeten haar zomerkleding mee te nemen.
Toen kwam ik. Ik was zo aardig haar te helpen. Ik stelde haar voor aan mijn vrienden. Maar het zijn nu mijn vrienden niet meer. Het zijn haar vrienden. Ze pikt mijn vrienden in, ze pikt mijn vriendje in, ze pikt mijn plekje in, ze pikt mijn hele leven in! Er ging een gevoel van woede door me heen. Als ik Bianca in mijn handen kreeg zou ik haar wurgen tot dat ze geen adem meer kreeg. Maar ja, dan had je Thomas nog. Thomas leek helemaal weg te zijn van Bianca. Vroeg of laat, zou Thomas me dumpen en me inwisselen voor die Bianca. Ik zuchtte. Zo lang Thomas maar gelukkig was. Opeens ging de deur van mijn kamer open…
Tot mijn grote verbazing kwam Emma binnen. Ze wilde net wat zeggen maar ze bleef stokstijf stilstaan toen ze mij zag. “Gaat het?” riep ze bezorgd en ze rende op mij af.
“Nee” zei ik droog. Emma ging naast me op het bed zitten en sloeg een arm over mijn schouders.
“Wat is er dan?” vroeg ze. Ik legde haar het hele verhaal uit. Hoe ik het gevoel had dat Bianca mijn leven afpakte en dat ze nu een groepje had gemaakt zonder mij erin. Emma keek me verbaast aan.
“Ik wist helemaal niet dat je zoveel problemen met haar had” zei ze.
“Eerst ook niet” zei ik. “Maar het wordt gewoon steeds erger en erger.”
“Als ik jou was, zou ik er wat aan doen, praat met Thomas of zo, zeg de waarheid tegen Bianca” zei Emma.
“Maar ik wil niet dat Thomas zich verplicht voelt om die Bianca te dumpen. Als Thomas liever Bianca heeft dan mij, dan moet ik dat respecteren” legde ik uit.
“Ik snap je punt, meid” zei Emma. “Je kunt in ieder geval altijd bij mij terecht maar ik vrees dat je voor nu toch even naar beneden moet. De begeleiders worden langzaam boos dat jij je naam nog niet hebt ingevuld.”
“Ik begrijp het” zei ik. “Ik zal maar eens mijn naam invullen.” Ik stond op en wilde de kamer uitlopen maar halverwege sprak Emma me nog even aan.
“Veel succes!” zei ze. “Ik zal je wel af en toe komen opzoeken om te kijken hoe het met je gaat.”
“Dank je” zei ik toen ik de kamer uitliep. Het voelde goed om met iemand over mijn probleem gepraat te hebben.
“Leuk hè, die wandeling?” vroeg een van de nerds giechelend tegen mij terwijl hij half kwijlend over mijn schouder hing.
“Ja, heel leuk” zei ik met sarcasme terwijl ik probeerde hem van me af te drukken. Na het gesprek met Emma had ik besloten me toch maar eens voor een van de groepjes in te schrijven. Zoals ik al verwacht had waren alle plaatsen zo’n beetje vol en ik kon niets anders kiezen dan in het laatste groepje op de lijst te gaan bij vier nerds. Vier nerds die tijdens de excursie, een wandeling door het bos waarbij je zo hier en daar opdrachten moest beantwoorden, allemaal verliefd op me leken te zijn geworden. Dat ik in het laatste groepje zat leek in het begin allemaal nog niet het ergste van alles. Dat was totdat bleek dat er om de vijf minuten een groepje vertrok. Eerst groepje een, dan groepje twee enzovoort. Thomas en de rest was na twintig minuten al vertrokken terwijl ik twee uur moest wachten en dus ook die middag twee uur later op de kampeerboerderij aan zou komen. Iedereen was al lang weer terug en natuurlijk kon ik Thomas, Bianca en de rest nu nergens vinden. Ik maakte een ronde over de camping maar ik kwam al snel tot de conclusie dat ze waarschijnlijk zonder mij de stad in waren gegaan. Ik keerde weer terug naar mijn kamer en pakte een puzzelboekje tevoorschijn en met oortjes in en luisterend naar de muziek ging ik maar een beetje zitten te puzzelen.
Rond half zes stopte ik met puzzelen en maakte ik me klaar om naar de eetzaal te gaan voor het avondeten. Thomas, Bianca, Aagje, Emma en Joris zaten er al. Bianca hield Thomas’ hand vast.
“Kan ik erbij komen zitten?” vroeg ik.
“Natuurlijk” zei Aagje. “Waarom niet?” Ik ging zitten op de enige plek die nog over was, op de kop van de tafel naast Bianca en Aagje. Ik was nu een beetje hopeloos. Het werd steeds erger en erger. Bianca en Thomas hielden nu zelfs elkaars handen vast. Waar was dat nou weer goed voor? Tijdens het eten bleef ik dan ook stil. Bianca was druk aan het praten, niet alleen met Thomas, maar ook met de anderen. Na het eten trok Bianca, Thomas de eetzaal uit.
“Kom” zei ze. “Ik weet iets leuks!” Ik wilde niet eens weten wat Bianca nu weer van plan was. Hopeloos en een beetje teleurgesteld ging ik de keuken in. Elke dag waren er een paar leerlingen die moesten helpen met afwassen. Vandaag was ik aan de beurt voor de afwascorvee. Na het afwassen wilde ik het liefst weer terug naar mijn kamer en weer gaan puzzelen. Even alles vergeten. Even Bianca vergeten en even Thomas vergeten. Ik keerde terug naar mijn kamer en ging verder met een woordzoeker die ik voor het diner onafgemaakt op mijn bed had laten liggen.

’s Avonds ging de deur van mijn slaapkamer weer open. Ik draaide me om in de vooronderstelling dat het Emma was of zo, maar nee. Het was Bianca. Ze keek me grijnzend aan.
“Hoe gaat het?” zei ze lachend.
“Wat denk je?” vroeg ik terwijl ik haar vol afschuw aankeek.
“Eehh… Super goed?” vroeg Bianca met een gemeen lachje. “Ik heb een klein vraagje. Zou ik nog wat kleren van je mogen lenen? Thomas lijkt er nog al op te vallen.”
“Nee!” riep ik boos. “Ik wil mijn kleren terug.”
“Wat heb jij nou ineens?” vroeg Bianca verbaasd.
“Wat denk je?” vroeg ik nog bozer. “Je pikt mijn vriendje in!”
Bianca lachte even.
“Is dat waarom ik geen kleren meer van je mag lenen? Dat vind ik wel erg zwak van je. Thomas en ik zijn gewoon voor elkaar bestemd. Kan ik het helpen dat hij jou niet meer leuk vind?”
“En toch wil ik mijn kleren terug” riep ik. “Zie Thomas maar te versieren met je winterkleren.”
“Best” zei Bianca. “Maar vanaf nu is het oorlog. Verwacht niet dat ik je nog langer als vriendin behandel!” Ze pakte haar deken en kussen en liep de kamer uit.
De volgende morgen werd ik wakker. Bianca was er niet. Ze was ’s avonds weggelopen en niet meer terug gekomen. Op de een of andere manier had ze ergens anders geslapen.
“Het was oorlog” had Bianca gezegd. Wat zou ze daarmee bedoelen? Ze zei dat ze me niet meer als vriendin zou behandelen, maar eigenlijk deed ze dat toch al niet meer. Nou ja, ik zou zo wel zien als ik beneden was. Ik opende mijn koffer om een leuk setje te vinden om vandaag aan te doen.
Opeens kreeg ik een fantastisch idee. Wat als ik nou eens iets aan deed wat Thomas sexy vond? Dan kon hij me haast niet meer negeren. Ik zocht in mijn koffer naar mijn zwarte minirokje. Thomas vond het sexy als ik minirokjes droeg. Ik kon het minirokje echter niet vinden. Ik wist bijna wel zeker dat ik hem meegenomen had. Mijn rode topje dan?
“Rood staat je goed” zei Thomas altijd. Maar ook mijn rode topje kon ik niet vinden.
Uiteindelijk trok ik maar een simpele spijkerbroek en een wit shirt aan. Ik haastte me naar het ontbijt en meteen wist ik waar mijn kleren gebleven was. Aan een volle vijf persoonstafel dit keer zag ik Bianca, met mijn zwarte mini rokje en rode topje aan! Glimlachend en trots keek ze mij aan.
Woedend werd ik. Ik kon me niet meer beheersen en rende schreeuwend op Bianca af.
“Jij vuile bitch!” riep ik. “Je pikt al mijn vrienden in, je pakt mijn vriendje af.” Ik kon mijn agressie niet beheersen, ik balde mijn hand tot een vuist en sloeg haar recht in haar gezicht met al mijn woede. Bianca keek even verbaasd om zich heen. Ik stond net op het punt om haar nog een keer te slaan tot iemand me plotseling bij mijn schouders vastpakte. Eén van de begeleiders trok me van Bianca vandaan.
“Dit soort gedrag tolereren we hier niet!” zei de leraar boos. Hij sleepte me mee naar de keuken. Ik zag nog net hoe Bianca mij grijnzend achterna keek. In de keuken kreeg ik van verschillende leraren een preek. Een preek over hoe ik mijn woede moest beheersen en dat het een leuk kamp moest blijven zonder ruzie.
“Maar…” stotterde ik en ik probeerde ze uit te leggen hoe de vork in de steel zat maar steeds onderbraken ze me weer en vertelden ze me dat zij nu het woord hadden en niet ik.
“Vandaag doe je niet mee met de schoolactiviteiten” besloot een van de leraren uiteindelijk. “In plaats daarvan krijg je een hele dag corvee en terug op school staat er nog een straf op je te wachten.”
Uiteindelijk mocht ik dan toch weer terug naar het ontbijt. Iedereen was al klaar met ontbijten en ik moest het doen met de laatste restjes.
Ik was alleen in de ontbijtzaal totdat Bianca binnenliep. Ik keek haar boos aan, zij daarentegen glimlachte nog steeds.
“Bedankt voor het lenen van je mascara” zei ze en met een mooie triomfantelijke onderhandse worp mijn mascara toe. Ze knipperde even met haar ogen, waarschijnlijk om te laten zien hoe goed het haar stond en daarna liep ze lachend weg.
Ik zuchtte even en veegde het zweet van mijn voorhoofd. Ik was bijna klaar de eetzaal te dweilen, ik moest alleen het laatste hoekje nog. Niet dat het veel zin had. We zaten hier nog twee en een halve dag en op het eind zou hij toch weer gedweild moeten worden, maar maak dat de leiding maar eens duidelijk.
Toen ik eindelijk klaar was pakte ik de dweil en de emmer water. De emmer water liet ik leeglopen boven een gootsteen ergens achter in de kampeerboerderij en daarna zette ik de schoonmaakspullen terug in het opberghok. Ik liep terug in de richting van de slaapkamer. Bij de trap botste ik bijna tegen Thomas op. “Hey” zei hij. “Ik was net naar je op zoek.”
“Ow ja?” vroeg ik verbaasd.
“Kom even” zei hij en hij liep de kampeerboerderij uit. Ik volgde hem en tot mijn grote verbazing kwamen we bij ‘ons plekje’ uit, aan de rand van het voetbalveld. Hij ging zitten en gebaarde met hetzelfde te doen. “Wat was dat tussen Bianca en jou vanmorgen?” vroeg hij verbaasd.
“Alsof jou dat wat kan schelen” zei ik een beetje boos.
“Hoezo?” vroeg Thomas verbaasd.
“Je geeft alleen maar om Bianca!”
“Nee joh!” riep Thomas een beetje ongelukkig lachend. “Waarom denk je dat?”
“Je zit de hele tijd met haar te knuffelen en je hebt helemaal geen tijd meer voor mij. Als je haar als vriendinnetje wil in plaats van mij kun je dat toch ook meteen zeggen?”
“Huh?” vroeg Thomas verbaasd. “Waarom zou ik dat nou weer willen?”
“Jullie lijken zo gelukkig samen en Bianca zegt de hele tijd dat jij haar leuker vind dan mij.”
“Bianca is gewoon maar een vriendin” legde Thomas uit. “Jij bent en blijft mijn liefje, tenminste als je niet boos bent.”
“Meen je dat?” vroeg ik, het nog steeds niet gelovend.
“Ja” zei Thomas en hij keek me met een blik aan die ik van hem kende, het was een blik waaruit je kon aflezen dat hij niet loog.
“Ben je boos op mij?” vroeg hij nu.
“Een beetje” zei ik. “Maar ik ben bozer op die Bianca. Ze aapt mij in alles na en probeerde jou af te pakken. Ik weet niet of je het door had maar vanmorgen had ze mijn kleren aan!”
“Ik dacht dat je haar jouw kleren uitleende?” vroeg Thomas.
“Ja, klopt” zei ik. “Maar ze had haar kleren onder protest van mij terug gegeven en dat setje dat ze aan had heb ik sowieso nooit aan haar uitgeleend. Die wou ik bewaren om jou te verassen.”
“Echt?” vroeg Thomas glunderend. “Dat is lief van je!” Ik keek Thomas dankbaar aan. “Ik mag die Bianca niet meer” zei Thomas. “Hoe durft ze te beweren dat ik meer van haar houd dan van jou!”
“Wat gaan we doen?” vroeg ik. Want ik zag aan Thomas’ ogen dat hij iets van plan was.
“We gaan niet zo veel doen” zei Thomas. “Maar reken maar dat die Bianca niet meer welkom is in ons groepje.”

En zo zaten we daar, rustig kijkend naar de zonsondergang. Ik genoot van elke seconde, ik genoot van alle liefde die Thomas me te bieden had. Ik had het gemist, de liefde, Thomas, alles leek zo onbereikbaar toen Bianca nog aan de macht was. Nu was alles weer goed, alles was weer terug bij het oude. Ik had Thomas en hij had mij en ik besefte eindelijk dat hij meer om mij gaf dan om die trut.
Af en toe werden er wat woorden uitgewisseld maar het grootste deel van de tijd die we doorbrachten waren we stil. Onze emoties en gebaren zeiden dan genoeg.
Net voor de zon onder de horizon verdween pakte Thomas mij vast, liefdevol keek hij me aan en het volgende moment kruisten onze lippen elkaars wegen. Een lange zoen die duurde tot de zon helemaal uit het zicht verdwenen was, volgde. Pas toen de zon weg was en de nacht gevallen was, lieten Thomas’ lippen de mijne los. Met zijn mysterieuze bruine ogen keek hij me aan. Ze leken wel te glinsteren.
Plagerig keek ik Thomas aan. “Is dat alles, na al die tijd dat je met Bianca op trok?” vroeg ik giechelend. Thomas pakte met zijn handen mijn zij vast en begon te kietelen.
“Dus je vindt dat je niet genoeg aandacht van mij krijgt?” vroeg hij lachend.
“Jawel” riep ik terwijl ik het uitproestte. “Stop alsjeblieft met kietelen! Genade!”
“Net vroeg je nog of dat alles was” attendeerde Thomas me en hij ging door met kietelen. Ik rolde over de grond van het lachen. “Nee stop!” gilde ik.
“Alleen als je alsjeblieft zegt” lachte Thomas.
“Alsjeblieft?” smeekte ik.
“Ik hoor je niet” zei Thomas overdreven hard en hij bleef kietelen.
“Alsjeblieft!” schreeuwde ik.
“Vooruit” zei Thomas. “Omdat jij het bent.” Zijn handen lieten eindelijk los.
Ik voelde me gelukkiger dan ooit te voren. Waar had ik zo’n lieve vriend aan te danken?
Even bleven we nog zitten in het lange gras, zachtjes pratend, tot Thomas op een gegeven moment een kusje op mijn voorhoofd gaf en opstond.
“Ik moet nog douchen” zei hij. “Morgen weer?”
“Zeker weten” zei ik en hand-in-hand liepen we terug naar de kampeerboerderij.
De eerste zonnestralen van vandaag schenen door de gordijnen mijn slaapkamer binnen, vielen op mijn ogen en wekte me. Ik rekte me uit en dacht weer aan gisteren. Wat was ik blij dat het nu goed tussen mij en Thomas was. Even verscheen er een glimlach op mijn gezicht, maar de glimlach verdween al snel weer want er ging ineens een steek van pijn door mijn hoofd.
Van kramp stortte ik weer terug op mijn bed. Het was alsof er een olifant op mijn hoofd was gaan zitten. Zo snel als de steek gekomen was, was hij ook weer verdwenen. Ik voelde me nu een beetje duizelig. Wat was dat? Ik kon er geen naam aan geven. Ik besloot er maar niet al te veel aandacht aan te schenken. Ik opende mijn koffer en trok de spijkerbroek van gisteren tevoorschijn, samen met een bijpassend rood shirtje dat ik deze week nog gekocht had in het centrum van Spoke, toen we met zijn alle naar de winkels waren. Ik nam de mascara uit mijn toilettas en slofte naar de meisjesbadkamer om me op te maken en te kijken hoe het shirtje mij stond.
Toen ik mijn voet over de drempel van de badkamer zette was de steek er weer. Ik stortte in elkaar. Ik probeerde de pijn te onderdrukken. Eindelijk had ik Thomas weten te heroveren, deze pijn mocht me nu niet in de weg staan.
De pijn was weer snel over en ik hees mezelf aan de wasbakken omhoog. Ik pakte mijn mascara en keek in de spiegel om de mascara op te doen. Toen ik mijn spiegelbeeld zag, gaf ik een luide gil en van schrik liet ik de mascara op de grond vallen. In de spiegel stond het lichaam van Bianca!
Wat was er met me gebeurt? Ik had de lange bruine haren van Bianca, haar blauwe ogen en haar schattige misleidende gezichtje dat zo nu en dan ook zo gemeen kon lachen. Elk detailtje van Bianca’s lichaam zat nu aan mijn lichaam. Maar hoe? Hoe had dit kunnen gebeuren? Alleen mijn innerlijk was nog altijd gewoon gebleven.
Ik kon de gebeurtenis gewoon niet begrijpen en barstte in huilen uit. Jankend rende ik één van de wchokjes binnen en met gebogen hoofd liet ik mijn tranen de vrije loop. Waarom ik? Waarom moest Bianca zo nodig zoals mij zijn? Waarom moest ze zo nodig mijn vrienden inpikken? Tussen het huilen door zuchtte ik.
Opeens ging de deur van mijn toilethokje open. De nieuwsgierige oogjes van een meisje dat ook in de vierde zat, keken naar binnen. “Ik hoorde je huilen” zei ze bezorgd. “Is er soms iets?” Ik moest denken aan de eerste keer dat ik Bianca ontmoette, toen ik gesnif hoorde uit de klerenkast. Het moment dat Bianca nog onschuldig leek, het moment dat ze huilde en dat je haast niet anders kon dan medelijden met haar hebben. Nu stond hier een meisje dat bereid was om mij te helpen. Was het nu de bedoeling dat ik net als Bianca, de hulp aannam en vervolgens al haar vrienden inpikte? Dat kon toch niet waar zijn? Dat wilde ik niet! Ik kon haar niet aan doen wat mij overkomen was!
“Nee” zei ik en ik liet een geforceerde glimlach zien. “Het gaat wel. Ga maar lekker terug naar je vrienden en geniet ervan dat je zo’n fijne vrienden hebt.” Het meisje keek me even verbaasd aan. Logisch, het is niet alledaags dat iemand zoiets tegen je zegt. Maar wat moest ik anders? Mezelf verlagen tot Bianca’s niveau? Dat nooit!
“Oké” zei het meisje verward. “Als je ergens mee zit kun je altijd bij mij terecht.” Ik knikte haar vriendelijk toe en het meisje verdween weer.
Ik pakte wat wc-papier, snoot mijn neus en probeerde met dat zelfde papiertje mijn tranen weg te vegen. Toen ik er een beetje normaal uitzag ging ik naar beneden. Naar de ontbijtzaal. En zoals ik al dacht zag ik daar Bianca zitten. Of ja, Linda eigenlijk, Bianca in mijn lichaam. Ze knuffelde Thomas en hing extra dicht tegen hem aan. Even leek het alsof ze mij een knipoog gaf. Ik haatte haar nu echt.
Ik wandelde naar de zespersoons tafel waar de rest van de groep aan zat. “Mag ik erbij komen zitten?” vroeg ik een beetje blozend.
“Nee” zei Thomas boos. “Ik denk dat dat niet zo’n goed idee is.”
Teleurgesteld liep ik weg en uiteindelijk kwam ik weer bij het groepje van de nerds terecht. Bianca keek me af en toe grijnzend aan. Toen ik klaar was met eten bracht ik mijn bord en bestek naar de ontbijtgroep zodat de afwasgroep kon beginnen met afwassen. Ik liep naar de badkamer en ik keek in de spiegel. Dit was ik dan. Dit was de nieuwe Linda. Een Linda die naar de naam Bianca moest luisteren. Een Linda die aan dit nieuwe lichaam moest wennen. Een Linda zonder Thomas. Toen dat laatste me te binnen schoot begon ik weer te huilen. Ik probeerde sterk te zijn en het huilen te onderdrukken. Ik kon toch niet eeuwig blijven huilen. Waar zouden mensen me voor aanzien? Een huilebalk? Dat moest er nog maar eens bij komen. Nee, ik moest me leren aan te passen. Ik liep weer terug naar mijn slaapkamer. Op de gang liep ik Thomas tegen het lijf.
“Thomas!” riep ik uit.
“Wat moet je?” vroeg Thomas boos.
“Luister” zei ik. “Ik weet dat het gek klinkt maar ik ben Linda! Bianca heeft iets vaags gedaan waardoor onze lichamen zijn omgedraaid.”
“Tsss…” zei Thomas en hij keek me verachtend aan. “Dit is zeker weer een actie van je om aandacht te krijgen?” Hij hield even pauze en keek me met een blik aan die ik nog nooit van hem had gezien. “Luister!” riep hij. “Linda heeft me alles verteld. Je bent gewoon een stomme na-aper. Je pakt haar kleren af, je pikt haar vrienden in en nog het ergste: je probeerde mij te misleiden. Maar ik trap er mooi niet meer in! Ik blijf bij Linda. Linda is veel liever dan jou.”
“Maar dat was ik niet…” zei ik wanhopig. “Ik ben juist Linda.”
“En ik ben de kerstman” zei Thomas cynisch. “Doe me een plezier en laat mij, mijn vrienden en vooral Linda met rust!” Hierna keerde Thomas me de rug toe en liep van me vandaan.
“Wacht!” riep ik. Ik rende Thomas achterna, liet hem stoppen en in zijn oor fluisterde ik ons kleine geheimpje. Hetgeen dat alleen Thomas en ik wisten. Thomas keek me nu met grote ogen aan en het was duidelijk dat hij begon te twijfelen.
“Maar… maar… maar…” stotterde hij ongelovig. “Je bent Bianca en toch ook Linda en Linda is Binaca?” Hij trok een vreemd gezicht. Het was duidelijk dat hij het niet helemaal begreep.
“Wie ben ik?” fluisterde ik. “Denk goed na, wie ben ik?” Thomas’ gezicht veranderde en hij keek me nu weer boos aan.
“Bianca” zei hij. “Een stomme trut en zelfs nu haal je nog gemene trucjes met me uit!” Hij keek me kwaad aan. “Laat me met rust!” schreeuwde hij. Ik barste in huilen uit en rende de trap op naar mijn kamer. Zelfs nadat ik hem ons geheimpje had verteld, had hij me niet herkend.
Nat van het zweet werd ik wakker in mijn bed. Ik keek om mij heen. Waar was ik? Dit was mijn slaapkamer! Maar hoe? Het ene moment was ik nog op kamp en het andere moment zat ik in mijn slaapkamer, gewoon thuis. Mijn eigen huis, niet Bianca’s huis. Ik rende mijn slaapkamer uit, de badkamer in en keek in de spiegel. In de spiegel zag ik mijn eigen figuurtje weer. Pfoe, gelukkig was ik mezelf weer. Was dat alles met Bianca een droom? Ik pakte mijn mobiletje uit mijn slaapkamer en met mijn vingers vloog ik over de toetsen. ‘Heb je tijd?’ stond er in het smsje dat ik naar Thomas verstuurd had. Vijf minuutjes later ging de deurbel al. Wow, dat was snel. Ik rende naar de deur en opende hem. Thomas keek me lachend aan. “Linda!” riep hij enthousiast.
“Thomas!” riep ik blij terug! “Ik had toch zo’n verschrikkelijke nachtmerrie!” zei ik.
“Hoezo?” vroeg Thomas verbaasd.
“Jij zat erin en Aagje en Emma en Joris en Bianca…” vertelde ik.
“Wie is Bianca?” vroeg Thomas glimlachend.
“Dat was een meisje en eerst leek ze heel zielig en vriendeloos maar opeens ontpopte ze zich en ze ging al mijn vrienden afpakken en ze pikte jou in…” Ik vertelde het zo snel dat ik haast adem te kort kwam en nu stond uit te hijgen.
“Rustig” zei Thomas en hij pakte me vast. “Het was maar een nachtmerrie. En je weet toch dat ik je nooit in de steek zou laten?”
“Maar, ze had van lichaam gewisseld” zei ik terwijl ik nog aan het uithijgen was.
“Dan nog…” zei Thomas lachend. “Ik zou binnen vijf seconde doorhebben dat jij dat niet bent.” Van blijdschap sprong ik in Thomas’ armen.
“Wat ben ik blij dat de nachtmerrie niet waar was en dat Bianca niet bestaat” zei ik lachend. Thomas glimlachte.
“Heb je al spullen gepakt voor het kamp van aankomende maandag?” vroeg hij plotseling.
“Kamp?” vroeg ik verschrikt.
“Ja” zei Thomas. “Dat wist je toch?”
“Ow ja” zei ik. “Kom anders even binnen. Hier in de deuropening is het zo saai.” Thomas stapte naar binnen en net toen ik de deur dicht wou doen leek het alsof ik Bianca voorbij zag lopen. Ik knipperde even met mijn ogen maar toen was ze weer weg. Even flitste de nachtmerrie weer door mijn hoofd. Zou het toch waar kunnen zijn? Toen bedacht ik me. Ik smeet de deur dicht. Wat maakte het uit of Bianca bestond of niet? Thomas was veel liever en zou me nooit in de steek laten voor zo’n trut. Als ze bestaat, laat haar dan maar komen, dan lust ik haar rauw!

Terug | Auteur: Xatham